Miel Swillens: islam verdeelt vrijzinnigen
http://www.rorate.com/nws.php?id=50191
Geplaatst door Theo Borgermans op donderdag 6 november 2008 om 00:05u (Bron: TERTIO)
ANTWERPEN (RKnieuws.net) - De hype over God als misvatting van Richard Dawkins kan de indruk wekken dat alles goed gaat met het atheïsme. Maar de werkelijkheid is anders, meent Miel Swillens.
Bij de militante vrijzinnigheid heersen frustratie en onzekerheid. De reden is niet ver te zoeken. Door de globalisering drong het besef door dat de secularisering van Europa een uitzondering vormt. De wereld, herontdekt men, is overwegend godsdienstig. Maar ook in Europa is er wat aan het bewegen. Dat is toe te schrijven aan de islam die zijn plaats opeist en tegemoetkomingen verwacht van de overheid. In zijn spoor, zo wordt gevreesd, zullen anderen volgen. Kijk naar Nederland, waar de ‘fundamentalistische’ ChristenUnie deelneemt aan de regering.
De godsdienst die langs de voordeur het huis was uitgewerkt, sluipt langs de achterdeur weer naar binnen. De vrees bestaat dat hij weldra ook de voordeur zal forceren. Dat zal dan het werk zijn van de islam. En net tegenover de islam vindt het ‘vrijzinnige kamp’ geen eensgezinde houding.
Over die gang van zaken maakt boegbeeld Etienne Vermeersch (foto) zich al langer zorgen. De welbespraakte moraalfilosoof vertegenwoordigt het klassieke atheïsme, geworteld in het rationalisme van de verlichting. Bekend is zijn polemiek met de tegenstanders van een hoofddoekenverbod. Met lede ogen moet de overtuigde atheïst aanzien hoe het intellectuele establishment heeft ingezet op ‘appeasement’ en daarvoor zelfs bereid is het seculiere karakter van de staat in twijfel te trekken. Zelfs bij de georganiseerde vrijzinnigheid is van enige beginselvastheid in de confrontatie met de islam geen sprake. Kenmerkend daarvoor is de houding van de voorzitter van de Humanistisch-vrijzinnige vereniging (HVV), Rik Pinxten. Deze Gentse hoogleraar culturele antropologie hangt het cultuurrelativisme aan en is tegenstander van een hoofddoekenverbod. Voor Pinxten is Vermeersch een ‘verlichtingsfundamentalist’. Zelf promoot hij een vage fusiecultuur die moet groeien uit de culturele en etnische diversiteit van onze samenleving. Waardeoordelen zijn daarbij een uiting van westerse arrogantie.
Kortom, de vrijzinnigheid is diep verdeeld. Gemakshalve kunnen we spreken van een strekking-Vermeersch en een strekking-Pinxten. Maar de meesten volgen toch Pinxten en het trendy cultuurrelativisme. Zij combineren afkeer van het christendom met steun en sympathie voor de islam, gepercipieerd als de godsdienst van de underdog. Ook over de maatschappelijke rol van de godsdienst is er geen eensgezindheid. Voor Vermeersch en de traditionele atheïsten moet de godsdienst zo veel mogelijk uit de publieke ruimte worden gebannen. Godsdienst is een privézaak en kan best zo weinig mogelijk zichtbaar zijn. Pinxten en de nieuwerwetse ‘rekkelijken’ pleiten voor ‘actief pluralisme’. Zij willen dat elke religieuze identiteit zich publiekelijk manifesteert en dat de godsdiensten actief deelnemen aan het maatschappelijke leven.
Toch lijkt hun actief pluralisme vooral op de maat van de islam gesneden. Bij de katholieken is de secularisering van de geesten te ver gevorderd om nog een dergelijke rol te ambiëren. Ook beschikt de kerk niet langer over de middelen en de mankracht om die rol waar te maken. Wat de meeste vrijzinnigen tot elke prijs willen vermijden, is een conflict met de islam. Maar betekent dat ook dat ze de strijdbijl hebben begraven met de kerk en het christendom? Helemaal niet. Kritiek op de kerk, de paus en de katholieken steekt voortdurend de kop op. Het katholicisme wordt nog altijd gezien als een obstakel voor vrije seksualiteitsbeleving en complete zelfbeschikking voor abortus en euthanasie. Over dat conflict kan een verdeelde vrijzinnigheid haar eenheid herwinnen. Is dat de reden waarom Dirk Verhofstadt meent de oude controverse over paus Pius XII te moeten oprakelen?
Miel Swillens is een Vlaamse columnist en medewerker van het weekblad Tertio. Hij studeerde Germaanse filologie aan de RUG (afstudeerjaar 1966) en is een oud-leraar van het Sint-Jozef-Klein-Seminarie in Sint-Niklaas en schreef in het verleden teksten voor Miek en Roel, zoals Het Verdronken Land Van Saeftinge (1970) en Het Land Van Nod (1970).