een vraagje over opvoeden..

[mesca]

Ik heb het op andere forums ook gevraagd en ik dacht dat ik het hier ook maar even zou vragen:
Er zitten hier overwegend atheisten...
Wat zou je doen als je kind er strikt religieuze ideeen op nahield en zich veel ging bezighouden met god of religie?
De omgekeerde wereld is natuurlijk dat een streng religieus gezin een kind moet opvoeden dat niet in god gelooft of er zelfs een grote afkeer van heeft,iets wat vooral in deze tijd zich afspeelt.

Welke problemen zou het met zich meebrengen?Zou je in gesprek gaan met je kind zonder zijn of haar opvattingen te veroordelen?Ik kan me voorstellen dat als je het overgrote deel van je leven tegen gevestigde religie hebt gevochten het moeilijk moet zijn je kind toch die kant van het leven op te zien gaan..
Ik ben beniuwd!

[a.r.]

Ik heb het op andere forums ook gevraagd en ik dacht dat ik het hier ook maar even zou vragen:
Er zitten hier overwegend atheisten...
Wat zou je doen als je kind er strikt religieuze ideeen op nahield en zich veel ging bezighouden met god of religie?
De omgekeerde wereld is natuurlijk dat een streng religieus gezin een kind moet opvoeden dat niet in god gelooft of er zelfs een grote afkeer van heeft,iets wat vooral in deze tijd zich afspeelt.

Welke problemen zou het met zich meebrengen?Zou je in gesprek gaan met je kind zonder zijn of haar opvattingen te veroordelen?Ik kan me voorstellen dat als je het overgrote deel van je leven tegen gevestigde religie hebt gevochten het moeilijk moet zijn je kind toch die kant van het leven op te zien gaan..
Ik ben beniuwd!

Ik heb zeker niet het grootste deel van mijn leven tegen religie gevochten, heb ik me nooit druk gemaakt over religie. Ik was ongelovig maar respecteerde dat andere mensen wel religieus waren. Ik vond mijzelf heel tolerant maar eerlijk gezegd was het totale onverschilligheid, dat de christelijke god niet bestond/kon bestaan was voor mij wel duidelijk en verder liet ik alles langs mijn brede rug afglijden. Ik wist vrijwel niets van islam of jodendom en had er ook geen enkele behoefte aan om het onderzoeken. Ik had het te druk met zorgen voor mijn gezin en familie en kon op momenten enorm genieten van bijv een zonsop- of ondergang, mijn kinderen die mij zo diep waren, de vogels die zongen of hun nest bouwden of de hoe langzaam de herftbladeren kleurden. Dat waren zaken waarin ik een heel diepe stilte in mijzelf kon vinden......

Tot de dag zo'n zeven jaar geleden waarop mijn hele leven 180 graden draaide en ik volkomen op mijzelf terug geworpen werd. Eén van mijn kinderen begon vreemd gedrag te vertonen en begon steeds meer en vaker respectloos met zichzelf, mij/ons en anderen om te gaan. Ik heb jarenlang gevochten als een leeuw om dit kind te doen inzien dat je zo niet met jezelf en anderen om kunt gaan maar ze trok zich er niets van aan. Na ruim vier jaar vertelde dit kind van toen inmiddels 18 jaar dat ze brak met haar "oude leven" en dat ze een vriend had gevonden waarmee ze naar een kerk ging....ik vond het wel een strak plan op dat moment....hoopte dat ze zichzelf weer terug zou vinden en was alleen maar blij dat ze haar zichzelf vijandige leven vaarwel zei. Het leek weer een tijdje rozegeur en maneschijn te zijn totdat.....ze haar vriend de deur uitbonjourde omdat er zich een ander had aangediend die haar "de adem van god" had ingeblazen.

Ze was voor geen enkele rede vatbaar en ging blindelings af op wat deze persoon haar vertelde....wat er dus in feite op neer kwam dat ze hetzelfde gedrag vertoonde dát ze al jaren vertoonde maar het slechts op een andere manier uitte. Gesprekken over haar en/of (haar) geloof bleken niet mogelijk en ze verketterde mij letterlijk! Het bracht mij wéér op een lange zoektocht naar het hoe en waarom, naar waarheid en (intellectuele) eerlijkheid. Wat begon met een boek dat "De lachende Jezus" heet en zich voortzette in het E-boekwerk van http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/index.htm
waardoor mij de ogen volledig werden geopend en wat mij méér en méér boeken deed lezen over religie. Ik ben, sinds mijn kind in het christendom terecht kwam antitheist geworden...ze had overigens net zo goed moslim kunnen worden of kunnen gaan geloven in één van deze: http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/index.htm
Dát is ook de reden dat ik schrijf op dit én op het Freethinker forum....ik wil labiele/jonge/zoekende mensen waarschuwen voor kwalijke praktijken .....en religie is het meest smerige en verdorven iets dát de mens naar zijn beeld gecreeerd heeft. Het laat mensen stoppen met kritisch denken, het maakt zombies van mensen die eenzaam/labiel/zoekend/jong zijn en/of diep verdriet hebben.

Het is buitengewoon moeilijk geweest mijn kind los te laten, ik ben er bijna zelf aan onder door gegaan en dit alles heeft mijn leven 180 graden doen draaien...ik ben er mede door Friedrich Nietzsche eindelijk mens door geworden....ik heb mezelf opgevoed tot de "wie ik ben". Ik hoop nog iedere dag dat mijn dochter ooit het licht zal gaan zien!

[kiks]

@Mesca.
Opvoeden houdt meestal in dat de invloed van de opvoeder steeds minder wordt. Het is toch de bedoeling dat een kind zelfstandig wordt. Je zult dus stukje bij beetje je kind los moeten laten en hopen dat naarmate het kind meer zelfstandig wordt vestandige besluiten neemt. Heel vaak is dat niet zo. Kinderen komen in aanraking met de hele grote boze wereld en voor een ouder is het maar afwachten of een kind de door jou gewenste of als goed bestempelde keuzes maakt. Herstelacties zijn vaak gedoemd te mislukken. Blijven praten is het enige wat er op zit, en dat kan verdomd lastig zijn, zie het verhaal van a.r.
@a.r.
Dat is niet niks a.r. wat je voor je kiezen krijgt. Je denkt dat je het goed gedaan hebt en dan pakt het totaal anders uit. Hopenlijk keert het met je dochter toch nog ten goede, en ik wens je daarbij veel wijsheid en sterkte.
Wat je verder schreef en met name je motivatie om op fora te zijn onderschrijf ik volledig. Eén stukje licht ik er uit:

....ik wil labiele/jonge/zoekende mensen waarschuwen voor kwalijke praktijken .....en religie is het meest smerige en verdorven iets dát de mens naar zijn beeld gecreeerd heeft. Het laat mensen stoppen met kritisch denken, het maakt zombies van mensen die eenzaam/labiel/zoekend/jong zijn en/of diep verdriet hebben.

Volledig in de roos!!

Groet

kiks

[chadia]

hey, ik ben 27 en heb zelf nog geen kinderen. Eigenlijk wil ik ze ook niet, omdat ik mezelf gewoon niet verantwoordelijk genoeg vind. Toch heb ik er wel eens over nagedacht en met vrienden over gediscussieerd hoe we het zouden aanpakken. Zelf zou ik mijn kinderen mijn normen en waarden meegeven. Iets wat elke ouder onbewust doet. Die van mij houden in dat je respect moet hebben voor andermans mening, ook als strookt die niet met de jouwe. Zeker wat betreft geloof of ongeloof. Als ze op een bepaalde leeftijd intresse krijgen in iets 'spiritueel', zal ik ze zeker helpen meer te weten te komen over de verschillende religies. Mijn mening zou ik niet zomaar voor me houden, maar ik maak hun duidelijk dat ze zichzelf toch niet zouden moeten schamen, zouden ze toch een bepaalde religie willen aanhangen.

Mijn ouders zijn zelfs moslims, maar hebben het mij nooit echt opgedrongen. Ok, ze hebben me op islamles gezet toen ik 6 was, maar dat heeft geen negatief effect gehad op mij, het heeft me juist nieuwsgieriger gemaakt. Ik kon mijn ouders ook gemakkelijk vragen stellen over waarom ze eigenlijk geloofden, terwijl ik dit bij sommige moslimvriendinnen van vroeger niet kon. Ik ben mijn ouders daarvoor heel dankbaar.