Godsdiensten zijn geneigd om de wereld te verdelen in het 'goed' en het 'kwaad'. We moeten ons houden aan het goede, en door het kwade worden we bedreigd. Dat moeten we dus vermijden, uitbannen of zelfs uitroeien.
Daartegenover staat een vage moderne opvatting, verwant met het post-modernisme, dat 'goed' en 'kwaad' menselijke constructen zijn, een norm op gewone natuurlijke gebeurtenissen. De natuur kent geen goed of kwaad maar selecteert gewoon. Het maakt dus niet uit wat we doen, want alles heeft zijn eigen waarde, en het een is niet per se beter dan het ander. Dit leidt tot cultuurrelativisme waarin het niet meer uit lijkt te maken hoe mensen met elkaar omgaan of in wat voor conditie ze leven.
Maakt het dus wat uit hoe een samenleving is ingericht? Is er iets dat je 'kwaad' zou kunnen noemen en dat je moet vermijden om in een 'goede' samenleving te kunnen leven?
Volgens mij hebben mensen bepaalde vermogens en behoeftes, en we functioneren beter en zijn gelukkiger als we in staat zijn ons zo goed mogelijk te ontplooien. Dus niet alleen basisbehoeftes zoals eten om in leven te blijven zijn bepalend voor ons welzijn, maar ook het ontwikkelen van onze creativiteit. Die kan worden ingezet om ons leven makkelijker te maken en gewoon voor de lol, als een soort toegevoegde waarde. Maar daar hebben we wel weer profijt van, want als je iets leuk vindt, heb je ook meer energie om de dingen aan te pakken.
Het is simpel te bedenken dat als je zelf negatief reageert als je op een bepaalde manier wordt behandeld, dat je dat kan doortrekken naar anderen. Je weet dat je in bepaalde situaties niet kan functioneren. Omgangsregels moeten zo worden geformuleerd dat iedereen zo goed mogelijk kan functioneren, zich kan ontplooien en geen last is voor anderen of zijn omgeving.