atheisme.eu

De rel ligt misschien nog vers in het geheugen, de rel om een paar prentjes van de zelfbenoemde profeet Mohammed. Duidelijk kwam er naar boven dat de definitie van de vrijheid van meningsuiting punt van debat werd. Rouvoet samen aan tafel met de moslimbroeders tegen Hirschi (?). Hirschi (?) probeerde boven het geweld uit duidelijk te krijgen dat de wet op vrije meningsuiting inhield dat het feitelijk ging om de vrijheid van kwetsen. Zeker te weten, zou iedereen het met elkaar roerend eens zijn dan zou dit een lege wet zijn.

Stel je voor een land waar de publieke opinie voor iedereen bepaalt wat wel en niet mag. Tot op zekere hoogte is dat al zo. Maar als iemand een afwijkende mening heeft dan moet deze beschermd worden. Een maatschappij die dissidenten vertrapt is een dictatuur van de gangbare mening. Stel je voor, dat al die dissidenten in de geschiedenis hun mond niet open hadden gedaan? Hoe decadent zou de wereld niet worden als het enige denkwerk is; hoe denken de anderen erover en pas ik er bij?

Een nog vreemdere zaak is de rol die de godsdienstige partijen willen spelen; aan de ene kant willen ze een breed maatschappelijke rol toebedient krijgen, maar eenmaal in die rool is elke kritiek zo'n gevoelszaak, het draait immers om hun profeten en messiassen.

Wat maakt het dat er voor de gelovige partijen in een de debat over de vrijheid van meningsuiting er wel plaats is voor "de bijzondere gevoelens voor god", en pak ém beet, een Michael Jackson fanaat mag je gewoon voor lul zetten.

Mijn mening is dat de vrijheid van meningsuiting, en dus de vrijheid van kwetsen, niet ter debat mag staan wanneer enkel de gelovige partijen zulke problemen er mee hebben. Wanneer er een debat moet gevoerd worden zal het over alle lagen van de bevolking moeten gaan.....en dit is ten opzichte van dissidenten ook weer een probleem. Het lijkt mij verstandig om te concluderen dat "vrijheid van meningsuiting"zo fundamenteel is, dat alleen in exceptionele gevallen, de rechter een oordeel mag vellen.

Maar als iemand een afwijkende mening heeft dan moet deze beschermd worden.

Het gaat volgens mij niet eens om een afwijkende mening. Met 'vrijheid om te kwetsen' of 'vrijheid om te beledigen' bedoel Hirsi Ali volgens mij ook om een negatieve visie op de islam te mogen hebben, ook als moslims dit als kwetsend ervaren.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je deze 'vrijheid te kwetsen' doortrekt naar vulgaire beledigingen, maar het moet wel duidelijk zijn dat je een opvatting als dat Mohammed een 'perverse tiran' is niet hoeft in te slikken omdat dat beledigend is voor moslims.

Een maatschappij die dissidenten vertrapt is een dictatuur van de gangbare mening. Stel je voor, dat al die dissidenten in de geschiedenis hun mond niet open hadden gedaan?

Dat is ook helemaal mijn mening. Een van de eerste stukken die ik op deze website heb geplaatst, is dan ook een artikel met 11 stellingen over de vrijheid van kritiek op de godsdienst, die ik schreef naar aanleiding van de cartoonaffaire. Ik bedoel eigenlijk niet eens het 'recht' om kritiek te mogen hebben, maar ik beschouw het op dit moment als noodzakelijk om de kritiek die je op de islam hebt naar voren te brengen, juist omdat er op wordt aangedrongen niet te 'provoceren', omdat dat moslims ertoe zou brengen de westerse cultuur af te wijzen.

http://www.atheisme.eu/artikelen/elf_stellingen.shtml

Het zou een vreemde ontwikkeling zijn als het bekritiseren van onze cultuur een mensenrecht was, terwijl het bekritiseren van de islam taboe is, omdat deze volgens moslims door een god is opgelegd. Uit islamitische hoek klinkt vaak het verweer dat de vrijheid van meningsuiting te ver is doorgeslagen, en wordt gebruikt om 'elkaars godsdienst te beledigen'. Maar juist godsdiensten die kritiek strafbaar maken, zijn van nature dictatoriaal. Zonder kritiek blijven fouten in de dictatoriale religieuze systemen eeuwig woekeren, met als gevolg dat ze zich niet kunnen ontwikkelen.

Wat het 'gevoel te zijn gekwetst' betreft: het is inderdaad opmerkelijk dat iemand dit sterker voor godsdienst laat gelden. Zo had Donner het erover te zijn 'gekwetst in het diepst van zijn religieuze gevoelens'. Hij probeerde ons ervan te overtuigen dat 'religieuze gevoelens' veel intenser worden beleefd dan andere gevoelens. Dit wordt extra gevaarlijk als gelovigen gesterkt worden in het idee dat dit inderdaad zo is, en bereid zijn de godsdienst met geweld te gaan verdedigen als deze wordt ondermijnd door woorden.

Het moet dus ten stelligste worden tegengesproken dat het religieuze gevoel extra bescherming nodig heeft omdat het bijzonder kwetsbaar is. Integendeel, het religieuze gevoel moet weerbaar worden gemaakt, door middel van oefening om te gaan met een kritisch oordeel dat juist erop is gericht mensen te bevrijden van religieuze neuroses.