http://www.nd.nl/Document.aspx?document ... &id=111789
Partijvoorzitter Liliane Ploumen liet tijdens een bijeenkomst van de 'Banning Werkgemeenschap voor de PvdA' weten dat de PvdA moet leren dat religie een plek heeft in de publieke ruimte. Volgens haar mag ook in een seculiere partij religie voor iedereen een inspiratiebron zijn. Ze neemt hiermee afstand van een toespraak van Arie van der Zwan, die zijn vrees uitsprak dat de PvdA zich onder invloed van gelovigen steeds meer religieus laat inspireren. Ook VVD-leider Mark Rutte had gezegd dat het geloof 'achter de voordeur' moet blijven.
Volgens Ploumen is het integratiedebat vooral zo ontspoord vanwege het misverstand dat religie een privézaak is. Het zou voor de PvdA een morele opdracht zijn zich sterk te maken voor meer ruimte voor religie in het openbare debat.
De nieuwe voorzitter van de 'Banning Werkgemeenschap' is Marleen Barth. Zij is tevens voorzitter van de CNV-onderwijsbond. Zij houdt zich graag bezig met 'naastenliefde' voor armen en wezen, maar noemt dit binnen het vakbondsverband liever solidariteit, omdat ze anders niet goed wordt begrepen. Ze is van mening dat het geloof wat te bieden heeft, namelijk het omgaan met lijden en het gebroken leven.'
Een consequentie van het aanvaarden van religie in de openbare ruimte is dat gelovigen moeten aanvaarden dat religies bekritiseerd kunnen worden.
Zolang religie achter de voordeur plaatsvindt, wordt er minder over wordt gesproken door tegenstanders. Als religie een openbare plaats krijgt in de politiek, krijgt hij ook een plaats in het openbare debat. Dat strookt niet met het eisen van respect van het geloof.
Het zal ook botsen met overgevoeligheid van bepaalde gelovigen, die door kritiek al snel worden 'gekwetst in het diepst van hun religieuze gevoelens'. Politieke tegenstanders kennen niet zoiets als een lage kwetsdrempel. Religieuzen zijn echter vaak zo beledigd om kritiek dat het er niet aangenamer op zal worden als religie een plaats midden in het openbare debat krijgt.
Het komt ook vreemd over als mensen allerlei geaccepteerd, 'goed' gevonden gedrag koppelen aan hun religie en religieuze inspiratie, terwijl gedragsvormen die verwerpelijk worden gevonden 'niet religieus' worden genoemd.
Mensen moeten verantwoordelijkheid voor hun eigen gedachtegoed nemen, en zich niet verschuilen achter vermeende heiligheid om zo negatieve consequenties van hun ideologie op de maatschappij af te wentelen.
In geval van verwerpelijk gedrag wordt er afstand genomen van religie, en wordt de cultuur, de opvoeding of het karakter van een persoon als oorzaak aangewezen. Als iemand iets doet wat sociaal wenselijk is, wil men dit echter zichtbaar als 'religieuze inspiratie' in het politieke centrum plaatsen. Daardoor gaat het lijken of de positieve gevolgen van de seculiere maatschappij samenvallen met religie, terwijl verwerpelijk handelen samenvalt met al het slechte van de wereldlijke cultuur.
Religieuze culturen hebben echter door hun dogmatische richtlijnen en onderdrukking van vele natuurlijke, menselijke behoeftes tot veel verdriet en geweld geleid. Het is juist door het bespreekbaar en verbeterbaar maken van onwenselijke situaties dat mensen in een seculiere maatschappij zich kunnen losmaken van de frustrerende sociale druk die tot stress en conflicten leidt.
Veel mensen zien inmiddels niet meer dat de onaantastbare religie en het gebrek aan vrijemeningsuiting in verband staat met discriminatie en geweld. Daardoor ontstaan er misplaatste euforische gevoelens. Als religie zich weer probeert manifest te maken, zullen de kwalijke kanten van religie ook weer breed worden besproken. Dat is nu al zichtbaar. Ook is zichtbaar dat gelovigen zich soms onevenredig verzetten tegen de kritiek. Het is echter deel van de westerse samenleving dat mensen zich zowel positief als negatief over een ideologie kunnen uitlaten. Het uitbannen van kritiek is juist de oorzaak van het escaleren van onwenselijke situaties.
Wie zijn ideologische wereldbeschouwing in plaats van zijn individuele opvatting in het centrum plaatst, zal moeten accepteren dat de wereldbeschouwing dan onderwerp wordt van kritiek. Dat is de enige manier om het evenwicht in een samenleving te bewaren.