Onlangs zei ik mijn lidmaatschap van de SP op. Hoewel ik wat maatschappijvisie en politiek nog altijd het dichtste bij de SP sta, kan ik me niet meer verenigen met de onmiskenbare religieuze uitstraling die steeds openlijker vanuit de SP wordt gevoerd. Het christendom wordt aangeprezen als humanistisch geloof, de islam moet niet aan kritiek worden onderworpen, en mensen als Anja Meulenbelt demoniseren op ouderwetse christelijk-vileine, oninhoudelijke manier iedereen die de zwaktes van het geloof ter sprake probeert te brengen.
Begin jaren negentig was ik van de PvdA, waar ik op stemde, overgestapt naar de SP, omdat Wim Kok naar mijn smaak ook al te enthousiast begon te koketteren met het christendom, en er heil in zag de armoede te gaan bestrijden met de kerken, het instituut dat traditioneel was gebaseerd door het in stand houden van domheid en armoede.
GroenLinks had al laten merken geen probleem te hebben met de islam, en islamitische discriminatie niet bespreekbaar te willen make. Aangezien ik vrij wil kunnen spreken over de invloed van de godsdiensten op maatschappelijke problemen was dit voor mij ook geen optie.
De SP was nog een ouderwetse seculiere partij gebaseerd op een humanistische grondslag. Ik werd er lid van, als statement tegen het oprukkende neoliberalisme en tegen de godsdienstpropaganda die weer op alle fronten oprukt.
Het is dus een enorme tegenvaller dat nu mensen als Huub Oosterhuis de SP komen versterken. Op zich is het natuurlijk goed als meer mensen zich bij de SP aansluiten. Het is ook goed dat hij heeft ingezien dat het CDA niet de juiste partij voor hem is, en dat hij zag dat een socialistische partij beter aansloot bij zijn opvattingen. Maar in plaats van dat mensen als Oosterhuis zeggen dat de SP een humaan gezicht heeft omdat zij humanistische ideeën in het vaandel draagt, en dat ze zich beter thuisvoelen bij het socialisme, propageren zij de voorstelling dat de SP christelijker is dan het CDA!! Waar het om gaat, is dat een humanistisch ingestelde partij humanistische is dan een christelijke partij. Maar in plaats daarvan motiveren christenen hun keuze door te impliceren dat de SP christelijker is dan het CDA.
Deze mensen voelen zich niet meer thuis bij een christelijke partij, omdat het christendom traditioneel de belangen verdedigt van de elite, niet van de mensen. Maar waarom proberen zij niet het humanisme naar het CDA te brengen? In plaats daarvan wordt het humanisme 'gekerstend', en is nu ook de SP geschikt aan het worden voor de kritiekloze godsdienstmissie. Het is afgelopen met het wijzen naar de armoede, onderdrukking, discriminatie en het bijgeloof dat, geïnspireerd door godsdiensten als christendom en islam, eeuwenlang voor veel mensen voor ellende heeft gezorgd'.
De SP promoot nu christendom en islam. Anja Meulenbelt demoniseert op haar haatlog een dappere atheiste als Ayaan Hirsi Ali, en de Tribune wordt een ruime plaats gereserveerd voor Aboe Jahja, die op basis van de godsdienst een kloof probeert te zaaien tussen het westen en de jonge generaties allochtone moslims, door moslims het gevoel te geven dat ze worden gediscrimineerd en het westen te demoniseren om angst onder moslims voor Europeanen op te wekken.
Dit strijkt mij verschrikkelijk tegen de haren in. Mijn leven lang was ik tegen discriminatie, en nu zijn in de SP van binnenuit krachten aan het werk die mij willen dwingen de islamitische discriminatie kritiekloos te laten passeren, omdat het moslims maar tot radicalisatie zou dwingen.
Toen ik dan ook oproepen in mijn mailbox ontving om mee te komen demonstreren tegen Israël, maar voor gewelddadige haatgroepen als Hamas en Hezbollah, was voor mij de maat vol. Dit zijn geen groeperingen waarmee je je als atheist en pacifist wil associeren. Op het moment dat de SP een oproep doet om de Hamas en de Hezbollah te respecteren omdat ze 'volwassen' waren geworden, was het duidelijk dat er binnen de SP alleen nog maar mensen verkeren die geen duidelijke stelling durven te nemen tegen de intimideren moslims die respect eisen voor hun godsdienst en hun cultuur. Dus zei ik mijn lidmaatschap op.
Aangezien ik verder geen mensen hierover hoorde klagen, heb ik maar een beetje getreurd, een keer gezucht, en toen besloten maar weer op mijn eigen manier verder te gaan. Tien jaar lidmaatschap van een politieke partij is ook wel meer dan genoeg, dus het is eigenlijk geen ramp. Van de politiek moet je toch je leven niet laten afhangen.
In de Trouw stond nu ook een stuk over deze beweging in de SP. Dus kennelijk was ik toch niet de enige die het had opgemerkt. Het gaat om twee columns, hier zijn de links. Het waren niet echt goede stukken, dus ik ga ze niet helemaal citeren, maar waar het mij om ging, is dat ik niet de enige ben die het signaleerde.
Trouw: Dat de SP nu ook het geloof van harte omarmt, zal haar alleen maar salonfähiger maken
Trouw, Ephimenco / Blokvormig denken bij de SP
ops: