NRC: ChristenUnie aan zet

[Els]

http://weblogs3.nrc.nl/commentaar/2008/ ... e-aan-zet/

dinsdag 4 november 2008 door NRC Handelsblad

ChristenUnie aan zet
Nederland is er snel aan gewend geraakt, maar het mag niet worden vergeten dat het kabinet-Balkenende IV een unieke samenstelling heeft. Dat is te danken aan de deelname van de ChristenUnie. Nooit eerder is deze partij, of haar voorlopers GPV en RPF, deelgenoot geweest van een regering. Hooguit kwamen de reformatorische partijen, inclusief de SGP, voor in theoretische beschouwingen over mogelijke coalities wanneer de zogenoemde Staphorster variant als optie werd geopperd. Maar de zwarte kous werd nimmer een kledingstuk dat in de Trêveszaal viel waar te nemen.
Bovendien telt het kabinet voor het eerst in de geschiedenis een speciale minister voor Jeugd en Gezin. Dat is niet los te zien van de inbreng van de ChristenUnie, want het idee voor deze portefeuille kwam regelrecht uit het verkiezingsprogramma van deze partij. CDA en PvdA, die om pragmatische redenen voor de ChristenUnie als partner kozen – zonder een derde partij beschikt de coalitie niet over een meerderheid in het parlement – moesten dus ruimte maken voor de opvattingen van de kleinste partner (zes zetels in de Tweede Kamer). Daar konden ze ook baat bij hebben: het CDA voor de versterking van de christen-democratische inbreng, de PvdA verwelkomde een coalitiegenoot die zich op terreinen als sociale zekerheid, milieu en vreemdelingenbeleid een bondgenoot van ‘links’ had getoond.

Niettemin werd met name in seculiere kring de inbreng van de ChristenUnie met argwaan bekeken, zeker nadat haar leider niet alleen tweede vicepremier werd, maar ook zelf de portefeuille Jeugd en Gezin naar zich toetrok. Op voorhand werd aangenomen dat de betuttelende overheid nu wel diep in de samenleving zou doordringen.

Gisteren presenteerde deze minister, Rouvoet, zijn nota De kracht van het gezin. En, bezien vanuit seculier standpunt, kan worden vastgesteld dat hij zich niet heeft ontpopt tot de zedenmeester die velen in hem zagen. Hij vatte de rol van de overheid samen als „betrokken maar begrensd”. Zijn toon is vermoedelijk beïnvloed door de coalitiepartners. Het Nederlands Dagblad, een krant die met de ChristenUnie sympathiseert, wist vandaag te melden dat in vergelijking met een eerdere versie in de nota tussenkopjes als ‘negatieve gevolgen van scheiding’ en ‘aantal scheidingen hoog’ werden geneutraliseerd. Ze zeggen wel iets over de opvattingen van Rouvoet op dit terrein. Met zijn voorstel om als overheid cursussen beschikbaar te stellen voor conflictbeheersing, slaat hij dan ook door. Ook maakt hij zich zorgen over de zijns inziens hoge leeftijd waarop Nederlandse vrouwen moeder worden. Dat moet hij weten, zolang het maar niet tot ingrijpen in gezinsvorming leidt.

Verrassend is de nota niet; veel was al bekend. De minister van Jeugd en Gezin zal aan het einde van de kabinetsperiode niet op dit werkstuk worden beoordeeld, maar op concrete daden. Bijvoorbeeld op een terrein waarop sommige misstanden om een effectieve aanpak schreeuwen: de jeugdzorg. Rouvoet wordt daarbij wijsheid en kracht toegewenst.

[Els]

Het is natuurlijk bizar dat twee grote partijen een band smeden met een obscure christenfundamentalistische partij waar bijna niemand op heeft gestemd om zo te kunnen regeren. Toch dringt dankzij deze constructie de regering een beleid op dat niemand wil en waar niemand voor heeft gekozen.

Seculiere partijen zouden juist seculiere waarden en de vrijheid en gelijkheid van alle burgers moeten onderstrepen en mogelijk moeten maken. In plaats daarvan wordt Nederland nu geregeerd door een kabinet dat openlijk homo's uitsluit van regeringsdeelname. Ook wordt met een ministerie voor Jeugd en Gezin christelijke gezinswaarden gepromoot, terwijl een seculiere regering juist op de bres moet springen voor alle mogelijke samenlevingsvormen.

Religieuze opvattingen worden voortdurend gepromoot. In plaats van de vrije keuze van het individu te verdedigen, wordt de religieuze vrijheid verdedigd om mensen te onderscheiden naar bepaalde kenmerken, en ze op basis hiervan te discrimineren. De overheid houdt zich actief bezig met het verspreiden van een positief beeld van de islam via een onkritische houding tegenover de religie, in plaats van de notie onder moslims te verspreiden dat kritiek op de kwaadaardige aspecten van de islam een noodzakelijk recht is, en een middel om de maatschappij te vrijwaren tegen de excessen van fundamentalisme.

Ook gaan regeringsleden na in hoeverre ze halal bankieren kunnen ondersteunen, in plaats van zich expliciet uit te spreken tegen de halal ideologie, die de mensenrechten van alle mensen niet erkent, en dus zal beleggen in projecten die tegen de westerse waarden ingaan. Als deze overheid van mening is dat er iets is mis is met een rentedragend bankierssysteem, moeten ze investeren in manieren van bankieren en beleggen die de menselijke waardigheid van alle mensen in ere houdt. De kritiek op het huidige financieringssysteem moet niet worden aangegrepen om kritiekloos en euforisch het islamitisch imperialisme te ondersteunen.

Wie op het CDA heeft gestemd is misschien blij met deze ontwikkeling, maar PvdA-stemmers hebben niet per definitie hun stem gegeven aan een evangelisatieprogramma. Van de PvdA hoef je niet anders te verwachten dan dat zij de seculiere maatschappij verdedigen. Als zij onder het mom van coalitie en regeerakkoorden de meest basale uitgangspunten aan een christelijk of religieus programma kunnen uitverkopen, is dat een teken dat de PvdA actief bijdraagt aan het ondermijnen van de seculiere democratie.

[RdM]

persoonlijk vind ik de democratie nog steeds de beste optie onder de politieke stelsels, maar dat wil zeker niet zeggen dat ze perfect is. Een te groot overwicht van een klein minderheidspartijtje (en dus ook een klein deel van de bevolking) dat de grotere partijen aan een meerderheid moet helpen is geen uitzondering, da's een van de nadelen van het democratisch systeem. (denk ik bv ook aan het vroegere kartel in België tussen CD&V en NVA, waardoor 5 tot 7% NVA keizers dankzij het kartel veel zwaarder dan hun electoraal gewicht op de hele belgische politiek hebben gewogen).