Ik had dit bericht ook op het forum van aminozuur geplaatst, maar ik zet het ook maar even hier, om nog even de aandacht te vestigen op het forum. Het loopt nog niet echt, dus er moet even aan getrokken worden.
http://www.arabmediasociety.com/topics/ ... rticle=257
Een goed stuk over Iraanse films, met name over Kiarostami en een boek van Hamid Dabashi, Masters and Masterpieces of Iranian Cinema. Een klein stukje:
[...]their resistance to repressive political systems under the Shah and the current Islamic Republic. This is the dominant leitmotif shaping the structure and prose style of the book, which at once manages to skillfully celebrate Iranian cinema as both a unique inheritance and gift to the world while also underscoring the dangers of forgetting the yet unfinished struggles of Iranian artists against authoritarianism in Iran. For example, Dabashi asks the reader:
Have the horrors that Iranians as a nation experienced in the course of a monarchical dictatorship, a violent revolution, a devastating war, a brutal theocracy (and yet they have managed to hold their heads high, fight for their freedom from domestic and global tyranny, and still find time, energy and enthusiasm, care, love, intelligence, and humour to remind everyone of their collective humanity) resonated with some deep fear and offered it a soothing metaphor? Look at the lonely planet – every day and every night someone somewhere in the world is watching an Iranian film…Iranian cinema is the window of the world upon its own garden.” (359)
Western critics of Iranian cinema are the second audience Dabashi is addressing – the very same critics who have championed the universal humanism of Iranian films. Dabashi is unambiguous about his strong objections to aesthetic judgments framed solely in terms of humanism: “Iranian aesthetics are entirely purposeful and have emerged from the pain of the suffering we have as a people endured. Do not let a saccharine and generic “humanism” assimilate the specificity of your cinema – the blood and bone of its reality….”(22)
Hamid Dabashi leeft zelf ook niet in Iran. Ik herken wel wat hij zegt. Iran wordt geregeerd door theocraten die voortdurend laten zien hoe dogmatisch en star ze zijn, maar toch blijven veel mensen denken op een hoog creatief en filosofisch niveau.
Wat zijn opmerking over kritiek op het waarnemen van 'universeel humanisme' betreft, ik weet niet of mensen in het westen niet verder kijken. In de film 'Waar is het huis van mijn vriend?' van Kiarostami wil een jongetje een schoolschrift terugbrengen naar zijn vriendje omdat die anders in de problemen komt, maar hij moet binnen blijven omdat hij te laat is. Hij wil zijn vriend echter niet in de problemen brengen, dus hij gaat toch. Aan de ene kant is dat heel universeel, want iedereen kan aanvoelen dat je je vrienden niet in de problemen mag brengen omdat je iets hebt geleend om je eigen probleem op te lossen. Aan de andere kant zie je ook duidelijk de kritiek op het systeem in Iran: mensen krijgen een verbod dat tegen het menselijke belang ingaat, en om de menselijkheid te bewaren moet je de regels overtreden. Dat is direct door te trekken naar de regels die het regime oplegt, en de mensen die zich eraan onttrekken omdat ze hun verantwoordelijkheid willen nemen.
. Ik hoop dat jullie geinteresseerd zijn om jullie ook aan te melden op iraniers.nl (alle nationaliteite zijn welkom!). Doelgroep: Iraniers, rationele mensen, atheisten, studenten, erudieten, intelligentsia etc. etc.
