
De gelovige heeft minder respect voor mij want er volgt altijd een poging om me zover te krijgen dat ik ook ga geloven..
Stel je voor je hebt een gesprek met iemand die vraagt:
"waarom denk je dat je op deze wereld bent" dan zeg ik omdat mijn ouders kinderen wilden...
"wie is de eigenaar van de wereld" dan zeg ik dat zijn alle levende wezens alleen denken mensen dat zij daar superieur in zijn
"denk je dat er kwaad bestaat op de wereld" nee, alleen kwade mensen
"waarom vermoorden mensen elkaar dan" omdat mensen elkaar niet respecteren en hebberig zijn
"waar komen de mensen vandaan" we zijn ontstaan uit een eencellig leventje en in de loop der eeuwen geëvalueerd
Het is moeilijk uit te leggen hoe zo'n gesprek dan verder gaat. Volgens mij wordt de persoon aan de andere kant van de lijn boos ofzo want ik moet dan mijn leven geven voor het feit dat ik denk dat er geen God is..
Weet je.. ik benijd al die mensen die zulke mooie antwoorden hebben. Ik zou ook graag een keer overtuigend over willen komen. Ik voel me echt zo'n hulpeloos zielig gevalletje die het eigenlijk helemaal niet weet... En dat is dan ook wel weer zo, want ik zou het allemaal zou graag willen weten.. maar ik kom echt ZO dom over
