dan weet ik niet meer wat ik zeggen moet..
Ja, dit is misschien een beetje gek... Maar zodra iemand zegt "god bless you" ofzo en er dan ook nog over doorgaat dan wil ik graag op een nette manier zeggen dat ik niet gelovig ben. Maar zodra ik dat doe ontstaat er een discussie.. Als ik dan zeg dat ik het respecteer dat hij/zij in God gelooft en ik het fijn zou vinden dat hij/zij respecteert dat ik dat niet doe.. dan komt er bijna altijd een vragenvuur waar ik geen antwoorden voor heb... Iets in me wil dan wijze antwoorden geven, zodat ik overtuigend overkom.. niet dat ik van plan ben om die andere te bekeren, maar gewoon omdat ik wil laten merken dat zij dat niet bij mij hoeven te proberen... maar het lukt me nooit.. Ik kom niet verder dan een paar one-liners 
De gelovige heeft minder respect voor mij want er volgt altijd een poging om me zover te krijgen dat ik ook ga geloven..
Stel je voor je hebt een gesprek met iemand die vraagt:
"waarom denk je dat je op deze wereld bent" dan zeg ik omdat mijn ouders kinderen wilden...
"wie is de eigenaar van de wereld" dan zeg ik dat zijn alle levende wezens alleen denken mensen dat zij daar superieur in zijn
"denk je dat er kwaad bestaat op de wereld" nee, alleen kwade mensen
"waarom vermoorden mensen elkaar dan" omdat mensen elkaar niet respecteren en hebberig zijn
"waar komen de mensen vandaan" we zijn ontstaan uit een eencellig leventje en in de loop der eeuwen geëvalueerd
Het is moeilijk uit te leggen hoe zo'n gesprek dan verder gaat. Volgens mij wordt de persoon aan de andere kant van de lijn boos ofzo want ik moet dan mijn leven geven voor het feit dat ik denk dat er geen God is..
Weet je.. ik benijd al die mensen die zulke mooie antwoorden hebben. Ik zou ook graag een keer overtuigend over willen komen. Ik voel me echt zo'n hulpeloos zielig gevalletje die het eigenlijk helemaal niet weet... En dat is dan ook wel weer zo, want ik zou het allemaal zou graag willen weten.. maar ik kom echt ZO dom over


De gelovige heeft minder respect voor mij want er volgt altijd een poging om me zover te krijgen dat ik ook ga geloven..
Stel je voor je hebt een gesprek met iemand die vraagt:
"waarom denk je dat je op deze wereld bent" dan zeg ik omdat mijn ouders kinderen wilden...
"wie is de eigenaar van de wereld" dan zeg ik dat zijn alle levende wezens alleen denken mensen dat zij daar superieur in zijn
"denk je dat er kwaad bestaat op de wereld" nee, alleen kwade mensen
"waarom vermoorden mensen elkaar dan" omdat mensen elkaar niet respecteren en hebberig zijn
"waar komen de mensen vandaan" we zijn ontstaan uit een eencellig leventje en in de loop der eeuwen geëvalueerd
Het is moeilijk uit te leggen hoe zo'n gesprek dan verder gaat. Volgens mij wordt de persoon aan de andere kant van de lijn boos ofzo want ik moet dan mijn leven geven voor het feit dat ik denk dat er geen God is..
Weet je.. ik benijd al die mensen die zulke mooie antwoorden hebben. Ik zou ook graag een keer overtuigend over willen komen. Ik voel me echt zo'n hulpeloos zielig gevalletje die het eigenlijk helemaal niet weet... En dat is dan ook wel weer zo, want ik zou het allemaal zou graag willen weten.. maar ik kom echt ZO dom over