Haddock schreef:Hoe eerlijk zijn regulieren over haar eigen placebo?
Het is de reguliere geneeskunde zelf die het verschijnsel van het placebo-effect heeft ontdekt en beschreven, en heeft geprobeerd onderzoeken zo op te stellen dat je de invloed van de placebowerking kan ondervangen, bijvoorbeeld door verschillende controlegroepen. Krautsjo heeft dit al uitgelegd, zie ik.
Dus dat lijkt me redelijk eerlijk. Maar dat moet ook wel, anders weet je nog niet wat nou de werkzaamheid van een bestanddeel is.
Placebo werkt jammer genoeg niet volledig, anders kon je iedereen wel een witte jas aantrekken en groene of gele pilletjes laten uitdelen.
Overigens zijn mijn ervaringen met de reguliere geneeskunde slecht genoeg om er nog tegenop te kijken. Ik kan wel een paar situaties opnoemen waarbij mensen werkelijk geholpen zijn door de behandeling. Ik weet ook zeker dat het allemaal wel zou kunnen werken als er eerlijk werd omgesprongen met ziekte en diagnose. Maar probeer maar eens met iets naar de dokter te gaan wat 'vage klacht' wordt genoemd. Dat zijn klachten waar artsen geen diagnose bij weten te vinden, om wat voor reden dan ook. Zo ken ik diverse mensen van wie de 'vage klachten' niet werden erkend en die naar de psychiater werden gestuurd, tot ze na lang gezeur opeens te horen kregen dat ze in een terminale fase van kanker verkeerden.
Zelf ben ik ontzettend onbeschoft behandeld door verschillende artsen, zo onbeschoft dat mijn streven is om nooit meer naar een dokter of ziekenhuis te gaan, tenzij ik zo ziek ben dat ik er in bewusteloze toestand naar toe wordt gebracht. En passant heb ikdiverse medicijnen aangeboden gekregen omdat bij mij een 'symptoom' werd ontdekt, terwijl ik de oorzaak wilde weten. Ik heb me daar in het begin wel eens aan gewaagd, maar kreeg dan ook nog eens bijverschijnselen, terwijl er uiteindelijk niets aan de toestand veranderde. Ik accepteer nu dan ook geen enkel medicijn meer. Dat een arts een oorzaak aan kan wijzen van een ziektebeeld geloof ik al helemaal niet meer, of het moet iets concreets zijn als Parkinson of de waterpokken.
In mijn jeugd had ik last van stemmen en muziek in mijn hoofd. Nou ja, last, die muziek was wel interessant, maar het is toch niet wat je wil. Je wil niet weten wat ik voor diagnoses, behandelingen en medicatie hiervoor heb gehad. Al naar gelang het soort arts waar ik naar werd doorverwezen werd een diagnose gesteld op zijn vakgebied. Ik was schizofreen, had een litteken in mijn hersenweefsel wat partiële epilepsie veroorzaakte en ga maar door, en iedereen kon wel een troepje verschaffen wat ik ertegen in kon nemen.
Uiteindelijk heb ik alles in mijn pet gegooid en mezelf in deze dingen verdiept, en er kwam uit dat het allemaal was terug te voeren op een verstoorde hormoon- en suikerspiegelbalans, die ik op een bepaalde manier heb weten te herstellen. Dat was geen makkelijke manier, want daarvoor was het veel te complex, omdat het niet één factor is, maar een opstapeling van factoren die tot deze verschijnselen leiden, die je niet allemaal in eigen hand hebt. Ik heb hierdoor een ontzettende minachting opgelopen voor arrogante artsen die menen alles te weten.
Ik ben ook blij dat ik uiteindelijk meer vertrouwde op mezelf dan op die medicijnmannen, want ik heb heel wat mensen ontmoet die al tientallen jaren in de tang van de behandeling klem zaten.
De medische wetenschap is een mooi iets, maar blijkbaar is nog iedereen eraan toe om er op de juiste manier mee om te gaan.