citaat Jan C
Zo zou je het kunnen noemen, en zeker als je aaneemt dat de hersenen de mens is.
Voor mij gebeurt de waarneming niet door de hersenen maar door het bewustzijn die de hersenen gebruikt als instrument.
Als ik zeg de inwonende Mens denk ik niet dat je dat veel zegt. Dan zou je al moeten kunnen aannemen dat het bewustzijn los van het stoffelijk lichaam kan funcioneren.
Denk dat je liever aanneemt dat we de hersens zijn, niets meer maar ook niets minder, ondanks de grote verscheidenheid alleen al in opvattingen en geweten bij mensen. Als we de hersens zouden zijn, zijn we dat wat de hersens van ons maken en hebben we geen vrijheid van keuze. Immers het zijn de hersenen en uiteraard ook de chemische processen die zich in het lichaam afspelen waar de hersenen oorzaak van zijn. Zo kunnen we voor al onze daden aan de hersenen wijten. Je kunt dan wel aanreiken dat omgeving ook invloed heeft enz., dit verklaard echter niet de grote verscheidenheid zelfs onder mensen die in een en hetzelfde gezin geboren zijn en bijna dezelfde invloeden hebben ondergaan. Er zijn, als het je zou interesseren genoeg voorbeelden van mensen uit een en hetzelfde gezin die reeds als klein kind buiten de sfeer die in dat huisgezin heerste vielen. Terwijl ze toch geprogrammeerd waren door een deel DNA van de vader en het ander van de moeder nietwaar.
Grofstoffelijk kun je je als je lichaam misschien voorstellen. Fijn stoffelijk misschien als je gedachten.
Kijk naar de kwantumfysica daar waar energie aan het nulpunt ontspringt.
Om dit te begrijpen zou je de Denker als Zelfbewustzijn kunnen omschrijven. Het contact met de Denker laat je ervaren dat wat tot zijn gebied behoort en dat wat niet tot zijn gebied behoort. En nee er kan heen begrijpen zijn los van bewustzijn. Zelfs een atoom heeft bewustzijn. Bewustzijn is niet zelfbewustzijn. Bewustzijn van is iets anders dan bewust zijn van het ZIJN. Bewust zijn van Het Zelf. Het bewustzijn in jezelf moet gewekt worden.
In de ontwikkelingen van de zintuigen is het gehoor het eerste vage iets dat de aandacht vraagt van het schijnbaar blinde zelf. Maar al wat het slapend bewustzijn (door middel van dat ene zintuig van het gehoor) is het feit dat iets dat niet behoort bij zichzelf en de richting waarin dat iets ligt. Dit begrip geeft in de loop van de tijd aan een ander zintuig het aanzijn, dat van gevoel. De Wet van Aantrekking werkt. Het bewustzijn beweegt zich langzaam naar buiten naar dat wat gehoord wordt; en wanneer er contact gemaakt wordt met het niet-zelf wordt het gevoel genoemd. Dit gevoel brengt andere ideeën over aan het rondtastende bewustzijn, ideeën van grote, van uitwendige bouw en van verschillen in oppervlak: het begrip van de Denker (niet de hersenen) wordt zo langzaam uitgebreid. Hij kan horen en voelen, maar tot nu toe weet hij niet genoeg om te correleren of te benoemen. Wanneer hij erin slaagt namen te geven, heeft hij een grote stap voorwaarts gedaan. Hierop volgt het gezicht, het dede zintuig dat wat scherp de wederzijdse betrekking aangeeft van ideeen of de verhouding ertusse; het loopt evenredig met de komst van het Denken, zowel in tijd als in functie. Enz
Jessy schreef:Het bevreemd mij dat je de hersenen nu ook al tot zintuig bombardeert.
Je zou kunnen stellen dat de zintuigen enkel maar instrumenten zijn die uitwendige impulsen omzetten in signalen die door de hersenen te lezen zijn. De uiteindelijke waarneming gebeurt dan ook door de hersenen.
Zo zou je het kunnen noemen, en zeker als je aaneemt dat de hersenen de mens is.
Voor mij gebeurt de waarneming niet door de hersenen maar door het bewustzijn die de hersenen gebruikt als instrument.
Definieer wie of wat je bedoelt met de 'Denker'.
Als ik zeg de inwonende Mens denk ik niet dat je dat veel zegt. Dan zou je al moeten kunnen aannemen dat het bewustzijn los van het stoffelijk lichaam kan funcioneren.
Denk dat je liever aanneemt dat we de hersens zijn, niets meer maar ook niets minder, ondanks de grote verscheidenheid alleen al in opvattingen en geweten bij mensen. Als we de hersens zouden zijn, zijn we dat wat de hersens van ons maken en hebben we geen vrijheid van keuze. Immers het zijn de hersenen en uiteraard ook de chemische processen die zich in het lichaam afspelen waar de hersenen oorzaak van zijn. Zo kunnen we voor al onze daden aan de hersenen wijten. Je kunt dan wel aanreiken dat omgeving ook invloed heeft enz., dit verklaard echter niet de grote verscheidenheid zelfs onder mensen die in een en hetzelfde gezin geboren zijn en bijna dezelfde invloeden hebben ondergaan. Er zijn, als het je zou interesseren genoeg voorbeelden van mensen uit een en hetzelfde gezin die reeds als klein kind buiten de sfeer die in dat huisgezin heerste vielen. Terwijl ze toch geprogrammeerd waren door een deel DNA van de vader en het ander van de moeder nietwaar.
Wat bedoel je precies met 'grofstoffelijk'? Is er ook iets 'fijnstoffelijks'? Kan je daar een definitie of een voorbeeld geven. Is er ook iets 'onstoffelijks'? Kan je daar een definitie van geven of een voorbeeld?
Grofstoffelijk kun je je als je lichaam misschien voorstellen. Fijn stoffelijk misschien als je gedachten.
Kijk naar de kwantumfysica daar waar energie aan het nulpunt ontspringt.
Het 'afgescheiden' besef van het zelfbewustzijn? Kan er dan een beseffen, een begrijpen zijn, afgescheiden van het bewustzijn? Kan je dat aantonen?
Om dit te begrijpen zou je de Denker als Zelfbewustzijn kunnen omschrijven. Het contact met de Denker laat je ervaren dat wat tot zijn gebied behoort en dat wat niet tot zijn gebied behoort. En nee er kan heen begrijpen zijn los van bewustzijn. Zelfs een atoom heeft bewustzijn. Bewustzijn is niet zelfbewustzijn. Bewustzijn van is iets anders dan bewust zijn van het ZIJN. Bewust zijn van Het Zelf. Het bewustzijn in jezelf moet gewekt worden.
In de ontwikkelingen van de zintuigen is het gehoor het eerste vage iets dat de aandacht vraagt van het schijnbaar blinde zelf. Maar al wat het slapend bewustzijn (door middel van dat ene zintuig van het gehoor) is het feit dat iets dat niet behoort bij zichzelf en de richting waarin dat iets ligt. Dit begrip geeft in de loop van de tijd aan een ander zintuig het aanzijn, dat van gevoel. De Wet van Aantrekking werkt. Het bewustzijn beweegt zich langzaam naar buiten naar dat wat gehoord wordt; en wanneer er contact gemaakt wordt met het niet-zelf wordt het gevoel genoemd. Dit gevoel brengt andere ideeën over aan het rondtastende bewustzijn, ideeën van grote, van uitwendige bouw en van verschillen in oppervlak: het begrip van de Denker (niet de hersenen) wordt zo langzaam uitgebreid. Hij kan horen en voelen, maar tot nu toe weet hij niet genoeg om te correleren of te benoemen. Wanneer hij erin slaagt namen te geven, heeft hij een grote stap voorwaarts gedaan. Hierop volgt het gezicht, het dede zintuig dat wat scherp de wederzijdse betrekking aangeeft van ideeen of de verhouding ertusse; het loopt evenredig met de komst van het Denken, zowel in tijd als in functie. Enz



Hoe bedoel je?
[/b]

