Relativiteitstheorie

[MIS]

Dat wijst er op dat jij je idee onvoldoende hebt doordacht want als je dat wel had gedaan dan had je mij niet nodig gehad om je te wijzen op het deficiet dat bij de banken zou ontstaan door jouw maatregel, dan had je dat zelf gemerkt. Ik ga nu niet meehelpen om je idee op te lappen, dat is jouw huiswerk. Dus doe de moeite om je idee eens serieus te overdenken, voor je het hier weer ter sprake brengt. Zolang jij niet de moeite doet om serieus tijd in je idee te steken, zie ik geen reden waarom ik het zou doen.

Zullen de oefening nog eens proberen, al is het bijna ongeloofwaardig dat we het nog moeten toelichten, nog eenvoudiger

Martine

10.000 spaargeld

Quinten

1.000 spaargeld

Bank

11.000 schuld aan Martine en Quinten
11.000 vordering op Piet

Piet

11.000 lening

Referentieloon

1.000

Referentieproduct

100

Koopkracht

10

Bij een deling van lonen en prijzen met de factor 10 (als optie), dan verandert er absoluut niets aan de koopkracht. Op dat moment in de tijd wordt het spaargeld in verhouding tot het referentieproduct relatief gezien vertienvoudigd. Globaal is er 11.000 spaargeld, hierin is de relatieve kapitaalsinjectie te vinden. Aangezien de delingsfactor variabel is en de oefening herhaalbaar is, kan er theoretisch en objectief rekenkundig bewezen van een geldgebrek geen sprake zijn. Dit ontkennen zou betekenen dat rekenkunde geen rekenkunde meer is, en dan is elke dialoog zinloos.

Nu, je stelt dat de banken bankroet zouden gaan en hun schulden niet meer kunnen afbetalen. Je stelling zou correct kunnen zijn wanneer er een misinterpretatie of onvolledigheid in het verhaal wordt gelegd. In voorkomend geval, en naargelang de situatie die eveneens variabel is afhankelijk van waar het spaargeld zich fysiek bevindt EN wat de bezitter ervan op dat moment beslist.

Bank

a) de vordering EN de schuld worden NIET gedecimeerd
b) de vordering EN de schuld worden gedecimeerd
c) vordering gedecimeerd EN schuld niet
d) vordering niet gedecimeerd EN schuld wel

Piet

a) lost 11.000 af aan de bank, situatie blijft ongewijzigd door de deling van de prijzen
b) lost 1.100 af aan de bank, is op dat moment relatief rijker geworden

Martine

a) ontvangt 10.000 van de bank, zij is dan relatief rijker geworden
b) ontvangt 1.000 van de bank, is niet armer geworden door de deling van de prijzen

Quinten

a) ontvangt 1.000 van de bank, hij is dan relatief rijker geworden
b) ontvangt 100 van de bank, is niet armer geworden door de deling van de prijzen

Anders gesteld, pas wanneer je situatie A en B gaat mengen met elkaar, dan kan er een deficiet bij de bank ontstaan, niet wanneer je ofwel A volgt, ofwel B. In deze gevallen is er enkel de relatieve kapitaalsinjectie die van eigenaar varieert, de anderen zijn er echter niet armer van geworden omwille van de deling van de prijzen en lonen. In totaliteit is er dus enkel relatief gezien geld bijgekomen, het spontane resultaat door een gelijkwaardige en mondiale deling van prijzen/lonen. En hoe dit kapitaal aangewend wordt is sterk afhankelijk van ons inzicht in economie, in het beste geval ten goede van alle participanten zoals een waarachtige economie deze doelstelling herbergt.

Samenvattend en als antwoord op je vreemde angst dat de bank failliet zou gaan.

Geen deficiet bij de bank

B(a) + P(a) + M(a) + Q (a)
B(b) + P(b) + M(b) + Q(b)

Wel deficiet bij de bank

B(c) + P(b) + M(a) + Q(a)

Relatieve kapitaalsinjectie voor de bank

B(d) + P(a) + M(b) + Q(b)

Je angst dat de bank bankroet zou gaan, keert zich nu zelfs in omgekeerde zin waardoor we zelfs de kapitaalsinjectie aan de bank toevertrouwen, en dat kan enkel wanneer we situatie A en B door elkaar halen (ic B(c) of B(d)). Net daarom dat ik stel dat de maatregel pas succes kan kennen afhankelijk van de actie of afspraak die we gezamenlijk maken. Maar hoe dan ook, de spontane kapitaalsinjectie is een gegeven dat niet ontkend kan worden. Nog anders, als monetaire winst de drijfveer is, dan kan de bank zelf haar slag thuishalen door tegen de ontlener t e zeggen dat hij 11.000 moet teruggeven maar aan de andere kant de schuldeiser maar 1/10 terug te geven. De schuldeisers zelf zijn er echter niet armer door geworden aangezien de prijzen/lonen mondiaal gedeeld werden.

De stelling dat er bvb een tekort zou zijn om pensioenen te betalen is dus een rekenkundige en economisch onwaarheid. En als je het nu nog niet begrijpt, dan rest er mij enkel diepe droefheid. Huiswerkje ?

[MIS]

Ben jij op je hoofd gevallen? De situatie voor Piet is het volgende:

(a) voor.. : Lening 11.000; Loon 1000
(a) na.... : Lening 11.000; Loon 100

De verhouding tussen de lening en zijn loon is voor Piet dus gestegen van 11:1 naar 110:1. m.a.w. zijn schuldenlast is relatief vertienvoudigd. En jij bestempelt dat als: situatie blijft ongewijzigd.

Je reacties beginnen stilaan problematisch te worden, sorry. Je gaat weer voorbij aan de kapitaalinsjectie zelf. Je denkt volgens de conditionering van een schuldeneconomie waartoe een ware economie inmiddels vervormd werd, niet meer economisch dus. In het geval (a) van Piet hoeft hij enkel dat geld dat hij net van de bank gekregen heeft terug te geven, hij moet dat niet met z’n loon afbetalen, tenzij de 1.100 € die door de deling ontstaat (zie B(a)). Daarom is er niets gewijzigd aan z’n schuldenlast aan de bank, noch aan z’n koopkracht.

Op 10 oktober gaat Piet naar een garage en koopt daar voor 11.000 EUR een wagen waarvoor hij een lening afsluit, maar met zijn maandloon van 1.000 EUR denkt hij niet dat dat een probleem zal zijn. In de nacht van 10 op 11 oktober delen alle lonen en prijzen door 10. In situatie (a) heeft Piet nu een wagen die 1.100 EUR waard is, een loon van 100 EUR maar wel nog steeds een lening van 11.000 EUR. Piet moet nu die lening van 11.000 EUR aflossen met een loon van 100 EUR i.p.v. 1.000 EUR.

Je lijkt er steeds minder van te begrijpen, is dat moedwil ? Zoals ik eerder zij, als het geld van de lening inmiddels naar een leverancier van een product (ic de wagen) is gegaan, dan manifesteert de kapitaalsinjectie zich daar. Piet z’n lening is op dat moment geen 11.000 meer, maar nog slechts 1.100. En bij die leverancier is z’n geldkoffertje in relatieve zin vertienvoudigd, als hij dat naar de bank draagt, heeft de bank dat geld terug om de schuld jegens Martine en Quinten af te betalen.

Maar voor MIS is de situatie van Piet ongewijzigd gebleven. Wie is er nu ongeloofwaardig ?

Als je iets niet tenvolle begrijpt, dan is het de gewoonte dat het ongeloofwaardig is, tot je het wel begrijpt. En dat is een kwestie van bewustzijnsverruiming, het huidige denkpatroon overstijgen, niet het voorgaande afstoten dan wel integreren in een volgende hoedanigheid of verruimende denkwijze of visie. Aangezien je daar ook alles van kent, hoeven we je dat niet verder toe te lichten, vooralsnog blijk je nog wat last te hebben om eenvoudige rekenkunde correct te interpreteren. Nog steeds creëer je chaos door je te laten leiden door een schuldeneconomie, dit moge dan wel begrijpelijk zijn maar het voorspelt niet veel goeds, zeker niet wanneer je nog geloof hecht aan die financiële kwakzalvers, zoals iemand ze eerder noemde, terecht. Niet echt een getuigenis van gezond verstand, denk je ook niet ?

Voor de goede orde, je verzint voor jezelf nog een andere optie om dan te zeggen dat het ongeloofwaardig is, het is op zich ongeloofwaardig dat je dat voor elkaar krijgt. Wat je doet is het volgende

Piet

a) lost 11.000 af aan de bank, situatie blijft ongewijzigd door de deling van de prijzen

De situatie hier blijft ongewijzigd voor Piet omdat de lening gedeeld werd met een factor 10, in verhouding tot de 1.100 en zijn loon dat ook gedeeld werd tot 100, verandert er relatief gezien helemaal niets, niet armer, noch rijker. Zijn loon blijft in verhouding tot de lening (1.100) exact hetzelfde Als hij dus enkel dat geld (11.000) in een koffertje had gestoken, dan geeft hij 9.900 terug aan de bank. Dit stuk vergeet je waardoor je uiteraard een probleem schept, eentje dat er helemaal niet is wanneer je je huiswerk zou gemaakt hebben, begrijp je ?

Nogmaals, wat jij dus hebt verzonnen is het volgende

B(a) + P(a) + M(a) + Q(a), en dan vergeet je simpelweg de kapitaalsinjectie zelf die hij fysiek in handen heeft op dat moment. Maar dat is hetzelfde fysieke geld dat hij net van de bank gekregen had, en in oorsprong toebehoort aan Martine en Quinten.

Je gedachtegang is, om eerlijk te zijn maar (aub) niet persoonlijk te nemen, ronduit onthutsend en zo ook heel zorgwekkend. Het is dan ook heel begrijpelijk dat er een economische crisis kan ontstaan. Het onderwerp is voorspelbaar verzet, het waarom hierover kan je zelf nalezen in het nobel wetenschappelijk studiewerk dat hierover rapport aflevert. ‘Ieder voor zich’ is niet de vernietiging van anderen om een stukje papier maar ten persoonlijke titel ons verstand gebruiken in functie van het overstijgen van een evolutionair niet aangepast denken. Belgische en Nederlandse politiekers weten daar alles van, ze proberen het iedere keer weer opnieuw maar, schrijnend om zien, steeds trappen ze in dezelfde vallen, resultaat is dan ook steeds hetzelfde, de val van de regering.

Wat ongeloofwaardig is, dat is een wereld die letterlijk bol staat van de economen maar er wel in slaagt om een dergelijke crisis te realiseren. Het lijkt er dus eerder op dat we niets van economie begrijpen, en dat is slechts een nuchtere vaststelling die ons, in het beste geval, denken activeert. In het andere geval, jammerlijk tragisch waardoor het menselijke lichaam psychisch en letterlijk gefolterd wordt. Door eenvoudige toepassing van economische basisbeginsels kunnen we dat rekenkundig bewijzen, blijkbaar bijzonder moeilijk, de kwelling gaat verder. Alsof er geen boeken geschreven werden, een afschuwelijk wonder zowaar dat vergeetachtigheid dergelijke neveneffecten kan hebben. Wenende harten.

Wat zeg je ? Ja, ik denk het ook, Hans en Krikske zijn onderweg verloren gelopen, we hopen dat ze het goed stellen. Ach ja, het zijn natuurlijk maar spelingen van een evolutionair proces, vacuümtorsiegolfextracties waardoor niets zichzelf kon vermaken.

[MIS]

Omdat het zo eenvoudig is

De totale hoeveelheid geld in omloop wordt bepaald door de leningen, ofwel de schulden, van alle landen, bedrijven en gezinnen tezamen. Er is geen relatie met de hoeveelheid bankbiljetten en munten die in omloop is, en nog minder met de hoeveelheden goud en zilver die ooit het uitgangspunt van het systeem waren. Het gaat slechts om getallen in een computer. Op het eerste gezicht lijkt dat geen probleem. Zolang we met elkaar afspraken hebben over de waarde van de van euro’s, dollars, kronen of wat voor munt dan ook, is er geen vuiltje aan de lucht. Toch ?

Helaas klopt dat niet. Ooit moeten de schulden afgelost worden. Het geld dat de bankiers aan ons hebben geleend moet een keer worden teruggestort. Maar behalve de schulden zelf moeten we ook de rente over de leningen terugbetalen. En dat is waar het systeem hopeloos de mist in gaat, want de hoeveelheid geld in omloop (datgene wat we gezamenlijk geleend hebben) is simpelweg onvoldoende om ook de rente van te kunnen voldoen. Meer geld dan wat de banken via leningen in omloop hebben gebracht is er niet, en zal er nooit zijn. Er is slechts één remedie die verlichting biedt - het afsluiten van nieuwe leningen ! Bij de bank !

Zolang er nieuwe leningen afgesloten worden blijft de hoeveelheid geld in omloop toenemen, en omdat niet alle schulden op hetzelfde moment afgelost hoeven te worden geeft dit uitstel van de ineenstorting van dit systeem. Om die reden kunnen landen die reeds diep in de schulden (‘staatsschuld’) zitten toch weer nieuwe leningen afsluiten, wordt het kopen op krediet gestimuleerd, en kunnen gezinnen onverantwoordelijk zware hypotheekverplichtingen aangaan. Met nieuwe leningen vergroten we de in omloop zijnde hoeveelheid geld zodat de rente die vandaag betaald moet worden voldaan kan worden. Maar het probleem wordt daarbij vooruit geschoven, waarbij de gezamenlijke rentelast van de maatschappij volgens een exponentiële curve groter en groter wordt. Hoewel deze spiraal vele decennia heeft standgehouden, zijn er indicaties dat het onvermijdelijke binnen niet al te lange tijd staat te gebeuren - het systeem gaat in elkaar klappen. En dan hebben we het niet over een economisch dipje, maar over het volledig in elkaar storten van het monetaire systeem. Uw bezittingen gaan naar de bank, pensioenen zullen verdampen, en de wereld zal op haar grondvesten trillen. Er is geen ontkomen aan, het is inherent aan het systeem. Dat we gezamenlijk veel vertrouwen in het geldsysteem hebben, en menen goede afspraken te hebben over de werkelijke waarde van ons geld kan daar bitter weinig aan veranderen.

http://www.vrijheids.net/?p=311

Voor wie het de interesse kan genieten en economische basisbeginsels nog niet geheel vergeten is, een inflatoire economie leidt tot het regelmatig bijdrukken van geld, dit betekent dat deflatie in het omgekeerde effect resulteert maar tot dezelfde slotsom komt, er kan objectief economisch of rekenkundig van een of ander geldtekort nooit sprake zijn, wetenschappelijk falsifieerbaar. De bankencrisis die we mi verkeerdelijk de term ‘economisch’ toebedelen, is een gevolg van een systeem dat ooit een gezonde concurrentie induceerde maar, zoals dat risico steeds bestaat, nu z’n pathologische vorm heeft aangenomen. De crisis is dan ook een zeer begrijpelijk neveneffect en herbergt zowel het goede als het slechte nieuws. In de veronderstelling dat de bank het voor het zeggen heeft in deze wereld, kan ze dus (in het gegeven voorbeeld) zelf kiezen uit onderstaande opties.

1.Geen deficiet bij de bank

B(a) + P(a) + M(a) + Q (a)
B(b) + P(b) + M(b) + Q(b)

2.Wel deficiet bij de bank

B(c) + P(b) + M(a) + Q(a)

3.Relatieve kapitaalsinjectie voor de bank

B(d) + P(a) + M(b) + Q(b)

Er bestaan dus keuzes, het spreekt denkelijk voor zich dat de bank optie 2 niet zal kiezen, vanuit de winsthonger die eraan ten grondslag ligt, zal optie 3 de voorkeur genieten. Stel dat we deze optie even verder dragen, dan betekent het ook dat het aanrekenen van rente op leningen op zichzelf principieel en rekenkundig bijna absurd te noemen is. Immers, de spontane kapitaalsinjectie die ontstaat bij toepassing van economische basisbeginsels genereert zoveel geld dat de intrest zelf op een niemendalletje lijkt en overbodig wordt, de factor is enerzijds variabal, anderzijds is de maatregel herhaalbaar. Als de bank dus inderdaad uw vriend wil zijn, dan kan ze zelf haar verantwoordelijkheid nemen om de bankencrisis op te lossen. Doet ze dat niet, dan mogen U en ik gewoon langer gaan werken om redenen die niets meer met economie te maken hebben maar slechts adepten zijn van een wereld die zichzelf vangt in een economie die meer lijkt op een Monopolyspel waaraan we zo gebonden zijn dat letterlijk slavernij er logischerwijs uit voorvloeit. Er kan echter niet gezegd worden dat er geen opties zijn om deze ‘economische’ kwellingen op te lossen.

[MIS]

1.Geen deficiet bij de bank

B(a) + P(a) + M(a) + Q (a)
B(b) + P(b) + M(b) + Q(b)

2.Wel deficiet bij de bank

B(c) + P(b) + M(a) + Q(a)

3.Relatieve kapitaalsinjectie voor de bank

B(d) + P(a) + M(b) + Q(b)

Vreemd is de keuze wanneer ze zich aanbiedt in haar ontluikende ontboezeming, in het beste geval maken we er eentje die ten goede komt van alle participanten. Vanuit het gegevene ontspruiten nog meer mogelijkheden die het denken hoopvol tarten. Vanuit het op zich geconditioneerde standpunt van de bank was optie 3 de aangewezen keuze. Deze keuze bracht hen echter in een ongemakkelijke positie aangezien ze begonnen in te zien dat het derven van rente principieel overbodig zou worden. De bank kwam hiermee tot het ontnuchterende inzicht dat ze deelachtig was aan een verwoestend spel waarvan ze zich eerder niet echt bewust was. Als tegemoetkoming namen ze de verantwoordelijkheid om het tij te keren, in samenspraak met politieke overheden en vanuit een mondiale visie werkten ze aan een herstelplan, economie indachtig. En op deze manier kwam men tot een heuse samenwerking, menswaardig en duurzaam. Het werd stilaan maar zeker duidelijk dat bvb het Europese noodplan geen besparingen als drijfveer nodig had maar een oprechte opwaardering van het monetaire systeem. Hoe konden we dat vergeten ?

Volgens optie 3 had de bank beschikking tot een geldmassa die door de relativiteit der getallen als oneindig kon gezien worden, ze nam dan ook de gezonde beslissing om dit geleidelijk te verspreiden onder de armste gebieden, duurzame projecten werden door de kapitaalsinjectie niet langer als ‘te duur’ gezien, pensioenstekorten vervaagden als sneeuw voor de zon, economie kreeg hiermee het vertrouwen zoals het in haar definitie stond beschreven …. En dat alles geschiedde door de eenvoudige toepassing van economische basisbeginsels, het wordt plots duidelijk dat de economische crisis in principe geen crisis is dan wel het herstel ervan. Dit alles ging goed tot wanneer financiële kwakzalvers zich aan het firmament manifesteerden, we zouden het de term ‘jammerlijk tragisch’ toebedelen en dat alsof er geen boek geschreven was. Pijnlijk de vaststelling, zwaar is de foltering die de bevolking wordt opgelegd om op zich absurde en niet economische redenen.

Het verzet was/is voorspelbaar, zoals de traditie het schijnbaar wil.

[MIS]

Ik lees hier maar met een half oog want er zit weinig koren tussen het kaf, maar mij lijkt het dat de discussie over het inzicht van de Oostenrijkse school i.v.m. inflatie hier dunnetjes wordt overgedaan. Een beperkt gehouden inflatie komt echter goed van pas om fluctuaties in de economie te bufferen. Zolang de koopkracht niet erodeert is er geen probleem.

Mee eens, mensen lijken inderdaad te slapen waardoor zowel onze leefwereld als het menszijn zelf lijkt te eroderen, het is een perfecte term om één en ander te omschrijven, een soort van psychische blindheid. Een ‘beperkt gehouden inflatie’ geeft mooi aan hoe economie geamputeerd wordt van haar beginsels. Anders gezegd, zelfs wanneer objectief rekenkundig bewezen wordt dat bvb het aanrekenen intrest op zichzelf de term absurd waardig is, dan nog is het menselijke verstand niet in staat er wakker voor te worden. Het is als vanouds, denken in termen van een eenzijdig ego- of etnocentrische groei creëert zoveel spanning dat alle nuchter denken overboord gekieperd wordt, en dat alsof er geen boek over de werking van de menselijke psyche zou bestaan. De associatie met het eenzijdig inflatoire denken beschouwen we vervolgens als normaal, zo normaal dat we er zelfs schrik van krijgen dat economie zou ontploffen, met als gevolg dat we voorbij gaan aan de kwellingen die ons worden opgelegd door de beperkt gehouden inflatie zelf.

En zo is bvb het pensioenprobleem een rekenkundige onwaarheid, toch blijven we hier geloof aan hechten en de bevolking tarten met uitspraken die de angst en bijhorend protectionisme in de hand werken. Denken dat een dergelijk regressief beleid z’n vruchten niet zal afwerpen, daarover bestaat geen twijfel. Hoe deze vrucht er zal uitzien moge meer en meer duidelijk worden, de verdere uitholling en/of erosie van het menszijn. Voor wie nog iets van economie kent, die weet dat het samenspel tussen inflatie en deflatie absoluut geen rem betekent voor onze koopkracht dan wel deze op een duurzame en menswaardige manier kan/zal bevorderen, zo ook een gezond economisch denken kan/zal doen heropleven. Jammer genoeg, en zoals je terecht aangeeft, er zit maar weinig koren tussen het kaf, de ogen daadwerkelijk openen voor de economische waanzin van vandaag is dermate pijnlijk dat de vlucht eerder normaal is, doch ons weghoudt van het noodzakelijke inzicht en/of innovatief denken waarnaar men nu net op zoek is.

Optie 3 (naar ons voorbeeld - B(d) + P(a) + M(b) + Q(b)) geeft ons het bewijs, de mensheid wordt geofferd als buffer om onze economische onkunde te verdoezelen.

[hans]

Dit topic gaat op slot ,er is niemand die hier nog op reageert .
Als je bandbreedte wil, betaal je er maar zelf voor.

[MIS]

Dit topic gaat op slot ,er is niemand die hier nog op reageert .
Als je bandbreedte wil, betaal je er maar zelf voor.

Aha, de vliegenvanger is weer terug. Alles goed ? Nog aan het oefenen op je rekenmachine ?

[hans]

Dit topic gaat op slot ,er is niemand die hier nog op reageert .
Als je bandbreedte wil, betaal je er maar zelf voor.

Aha, de vliegenvanger is weer terug. Alles goed ? Nog aan het oefenen op je rekenmachine ?

Laatste waarschuwing Trol !

[MIS]

Laatste waarschuwing Trol !

Grappig, en over atheïsme weet je ook alles wellicht. Man man toch, je ego is al lang doorprikt, op sterven na dood en dan moet je je natuurlijk verweren om niet helemaal door de mand te vallen, lees eens een boekje opdat je het kan navertellen zonder enig diepgaander besef van waar het over gaat. Hilarisch, inmiddels de 21ste eeuw, op Mars heeft men water gevonden en den Hans gaat wat in z’n broekje krabben. Doe maar, tragisch het menselijke lot omwille van het Hansadenken, wonderbaarlijk tragisch zelfs. Laatste waarschuwing, de angst overvalt ons, Hansadictatortje, nieuwsoortig atheïstje dat steeds de plank totaal misslaat. En maar kloppen natuurlijk, succes. Neem liever een voorbeeld aan Els, die heeft het al lang door, jij bengelt er wat achteraan, nog niet goed wetend waar het nu echt over gaat. Pijnlijk voor het menselijke hart, dat ook.

[MIS]

Dit alles verandert in het denken van het tweede niveau. Omdat het bewustzijn van het tweede niveau volledig op de hoogte is van de innerlijke ontwikkelingsstadia – zelfs al kan het dit niet in technische termen formuleren – doet het een stap terug om zicht te krijgen op het totaalbeeld. Het denken van het tweede niveau doorziet dus de noodzaak van alle mensen als een gevolg van de eerder vermelde bewustzijnsprong (kwantumsprong). Gebruik makend van wat we visielogica zouden kunnen noemen, denkt de bewustheid van het tweede niveau in termen van de totale spiraal van het bestaan en niet uitsluitend in termen van een willekeurig niveau. Wanneer de groene meme gebruik maakt van de vroege of beginnende visielogica om zicht te krijgen op de talloze systemen en contexten die er in verschillende culturen voorkomen, zal het denken van het tweede niveau een stap verder gaan en begint die pluralistische systemen te integreren tot integrale en holistische spiralen en holarchieën (Beck en Cowan zeggen van het denken van het tweede niveau dat het met ‘holonen’ werkt). Deze holarchieën omvatten zowel innerlijke als uiterlijke ontwikkelingslijnen in zowel horizontale als verticale dimensies hetgeen resulteert in een meerlagige meerdimensionale, zeer holarchische visie. Het denken van het tweede niveau vertoont twee hoofdgolven – die overeenkomen met wat we de midden en de late visielogica kunnen noemen.

[MIS]

Na het spijtige en uiterst vervelende trollengedrag, waar waren we nu weer gebleven ? Oh ja ...

Optie 3 (naar ons voorbeeld - B(d) + P(a) + M(b) + Q(b)) geeft ons het bewijs, de mensheid wordt geofferd als buffer om onze economische onkunde te verdoezelen.

[MIS]

Het is eenvoudiger dan we doorgaans denken. We houden ons continu bezig met Business Process Re-engineering, het enige verschil is dat wij ons bezig houden met de re-engineering van het monetaire systeem zelf en dus niet langer eenzijdig in functie van het vergaren van geld. En hiertoe hebben we een aantal tools tot onze beschikking, wanneer echter deze tools niet gekend zijn, dan worden ze initieel ook niet begrepen, wat op zich normaal is. Wat hierbij tragisch genoemd kan worden is dat men de aangereikte tools zelf gaat negeren en/of trachten te vernietigen. Sommigen slagen er dus in om met een enkele zinsnede al het voorafgaandelijke nobel studiewerk van velen af te doen als onzin. Op de vraag wat ze nu juist bedoelen met destructivisme en/of nihilisme, is een antwoord vervolgens overbodig, het is blijkbaar veel leuker om de man te vernietigen dan het eigen denken te activeren. We houden ons dus bezig met een uiterst interessant fenomeen. Simpel gaat het zo, geef een objectief rekenkundig bewijs waarom bvb. het pensioenstekort een economische onwaarheid is, en zie dan naar de reacties. En deze reacties zijn zo divers waardoor de samenhang ervan niet of zelden gezien wordt , een troosteloze strijd blijkt vervolgens het menselijke doel te zijn, het is altijd al zo geweest, zal men zeggen.. Maar dan komt het, ook over deze strijd en hoe deze dynamieken werken, kunnen we ons informeren maar dat wordt dan weer als onzin gepercipieerd. Met vallen en opstaan, en vooral in cirkeltjes lopen rest ons nog, geen doorbraak maar stagnatie en verval, keer op keer. Het objectief rekenkundige bewijs dat het pensioenstekort een economische onwaarheid is, blijft echter wel bestaan.

[MIS]

De boel zwart wit bekijken zou betekenen dat we andere kleuren uitsluiten, een dergelijke werkwijze werkt separatisme in de hand en creëert, wanneer dit verstard, een onvolledigheid binnen het geheel dat altijd daar is. In onze, soms verwoestende, pogingen de meningen te verzoenen gaan we nogal vaak voorbij aan de dynamiek of het inherente streven dat binnen het spel besloten ligt. Gezien de veelvuldigheid van situaties zal flexibiliteit dan ook raadzaam zijn, het aanbrengen van neutraliserende attractors kan daar beslist bij helpen maar nu net door de aanhoudende strijd in onze weg naar volwassenheid, niet steeds gezien. En dat ‘zien’ en/of het ontbreken hieraan is cruciaal of de strijd der meningen dan wel wordt overstegen of de spanning nog verder wordt opgedreven. Wanneer we daadwerkelijk aandacht krijgen voor het nobele studiewerk dat hierover rapporteert en ons hierdoor ook laten leiden, dan zal snel blijken dat we getuige zijn van een belangrijke gebeurtenis in de menselijke geschiedenis. Wanneer we dat niet zien door de verankering in de strijd, dan ook zullen we getuige zijn van een belangrijke gebeurtenis. Hoe dan ook, we zijn er getuige van en naargelang het scenario dat we kiezen, zullen we enerzijds het vertrouwen kunnen hervinden, anderzijds kan dezelfde situatie aanleiding geven tot de destructie. Beide gevallen liggen besloten binnen de mogelijkheden die ons worden aangeboden.

[MIS]

Zoals het ook op individualistisch vlak van toepassing is: het probleem recht in de ogen kijken.

Mee eens, het probleem recht in de ogen kijken en dat ook erkennen, kan echter wel leiden tot de vreemdste taferelen wanneer het niet tot verruiming leidt. In onze hedendaagse maatschappij zijn we getuige van een dramatische gebeurtenis, toch blijkt men niet het probleem te willen erkennen. Nochtans is het slechts een kwestie van aandacht hiervoor, zoals velen ons trachten te zeggen. Gezien de hechting aan geld kunnen we dan ook datzelfde geld eens bekijken om het probleem te doorzien. Wanneer we zeggen dat er economisch gezien geen geldprobleem kan zijn, dan kunnen we dat met sprekend gemak bewijzen, zeer eenvoudig zelfs. Laten het nog even rollen

1. Een eenzijdig inflatoire economie resulteert in het regelmatig bijdrukken van geld, gedreven door hoofdzakelijk monetaire winst als streefdoel
2. Vanuit punt 1 kunnen we dan ook geld creëren door mondiaal deflatie toe te passen, dit wil zeggen dat het gecreëerde geld vanuit punt 1 in principe kan ‘herwonnen’ worden zonder dat iemand iets dient in te leveren, het biedt een relatieve kapitaalsinjectie die spontaan vrijkomt. En dit is geen wonder op zich maar gewoon het toepassen van economische basisbeginsels, niet meer dan dat, ook niet minder.
3. Wanneer punt 2 begrepen wordt, dan blijkt snel dat een éénzijdig inflatoire economie in principe absurd is, en dus ook het derven van intresten die een en ander als automatisch induceert. En hiermee doen we geen afbreuk aan de vruchten die het ons heeft opgeleverd dan wel krijgen we oog voor de slachtoffers die het tegelijkertijd maakt, net omwille van het systeem dat we hanteren.
4. De vraag die vanuit het voorgaande rest is niet of de rekenkundige bewijslast klopt, het is de vraag of we ons denken ook kunnen transformeren naar een correct gebruik van economische basisbeginsels (inflatie EN deflatie), en dat in functie van alle participanten, mensen die leven op deze aarde.

Anders gezegd en in functie van het topic ‘basisinkomen’. Er is dus rekenkundig absoluut gezien geen enkel obstakel of excuus meer om dit basisinkomen in te voeren, de financiering ervan is niet het probleem. En vanaf hier wordt het in principe simpel, als de financiering rekenkundig bewezen geen probleem is, dan zit het probleem tussen onze twee oren, en vandaar dat economie een sociale wetenschap is die een gezonde kennis van de menselijke psyche vereist.

Maar dan komt het zwaarwichtige probleem, wanneer we een eenzijdig inflatoire economie als normaal beschouwen, hoe gaan die zgn economen dan ooit op het idee komen om economische basisbeginsels toe te passen zonder het binnen datzelfde inflatoire denken te kaderen ? Anders gezegd, hoopvolle oplossingen zijn er wel maar ze worden verkracht door ze niet te begrijpen en/of te kapen binnen een denken waartoe de maatregel nu net een oplossing wil zijn. Hoogst verontrustende situatie, toch kunnen we de rekenkunde niet ontkennen. Heel bizar fenomeen waarvan we ons blijkbaar niet bewust zijn, pijnlijk om zien.

[MIS]

De factor ‘leven’ in menselijke organisaties versterken door macht te delegeren aan hun praktijkgemeenschappen bevordert niet enkel hun flexibiliteit, creativiteit en leervermogen, maar verhoogt ook de menselijke waardigheid van de leden van de organisatie die deze eigenschappen in zichzelf herkennen. Kortom, de focus op leven en zelforganisatie maakt het zelf bewuster van zichzelf. Hierdoor ontstaan er mentaal en emotioneel gezonde arbeidsmilieus waarin mensen het gevoel hebben dat zij gesteund worden bij het nastreven van hun eigen doelstellingen, en niet hun integriteit hoeven te compromitteren teneinde de doeleinden van de organisatie na te streven. De moeilijkheid is dat menselijke organisaties niet alleen gemeenschappen zijn die leven, maar ook sociale instituties die zijn toegespitst op specifieke doeleinden en in een specifieke economische omgeving functioneren. Tegenwoordig is deze omgeving niet bevorderlijk voor leven, maar in toenemende mate schadelijk voor leven. Hoe meer we van de aard van leven begrijpen en ons bewust worden van de mate waarin een organisatie levend kan zijn, des te pijnlijker worden we geconfronteerd met de schadende aard van ons huidige economische bestel.

Als aandeelhouders en andere lichamen buiten de ondernemingsorganisatie haar gezondheid evalueren, informeren zij in de regel niet naar de mate waarin haar praktijkgemeenschappen levend zijn, noch naar de integriteit en het welzijn van haar werknemers of de ecologische duurzaamheid van haar producten. Zij vragen naar zaken als winst, waarde voor de aandeelhouders, marktwaarde, marktaandeel en ander economische parameters. Ook zullen zij elk drukmiddel aangrijpen om verzekerd te zijn van een snel en vooral gezond rendement op hun investeringen, zonder aandacht te schenken aan de consequenties op de langere termijn voor de organisatie, het welzijn van haar personeel of de bredere sociale en ecologische gevolgen.

Die economische pressie wordt uitgeoefend met behulp van steeds modernere informatie- en communicatiemiddelen, hetgeen tot een ernstig conflict tussen biologische tijd en computertijd heeft geleid. Nieuwe kennis vloeit voort uit chaotische doorbraakprocessen die tijd kosten. Creatief zijn betekent in staat zijn zich temidden van onzekerheid en verwarring te ontspannen. In de meeste organisaties wordt dit steeds moeilijker, omdat de dingen zich allemaal veel te snel voltrekken. Mensen hebben het gevoel dat zij nauwelijks tijd hebben om eens rustig na te denken. Een aangezien beschouwend bewustzijn een van de bepalende kenmerken van de menselijke natuur is, zijn de gevolgen in ernstige mate ontmenselijkend.

De gigantische werkdruk van de hedendaagse manager is ook een rechtstreeks gevolg van het conflict tussen biologische tijd en computertijd. Hun werk is in toenemende mate gedigitaliseerd en naarmate de computertechnologie verder voortschrijdt, gaan deze machines steeds sneller en sneller werken, zodat ze ons hoe langer hoe meer tijd besparen. Wat we met die gewonnen tijd doen, wordt een kwestie van waarden. Ze kan worden verdeeld over de leden van de organisatie – waardoor zij tijd krijgen om na te denken, zichzelf te organiseren, te 'netwerken' en bijeen te komen voor informele gedachtewisselingen. De gewonnen tijd kan echter ook aan de organisatie onttrokken worden om haar om te zetten in winst voor haar topmanagers en aandeelhouders door de werknemers nog meer werk te laten verzetten en zo de productie te verhogen. Helaas hebben we gekozen voor de tweede optie en bijgevolg zijn we getuige van een sterke toename van de welstand aan de top, terwijl duizenden werknemers op straat worden gezet in het kader van de voortdurende manie van afslankoperaties en bedrijvenfusies. En degenen die dit 'overleven' zijn genoodzaakt steeds harder te werken, wat ook geldt voor de topmanagers zelf.

[fbs33]

Als we wereldwijd alle prijzen (kosten/lonen/balanswaarden) zouden delen door een factor 10 (optie), dan betekent dit (omwille van de relativiteit) dat alle liquide middelen relatief gezien vertienvoudigd worden.

Niet eens terwille v.d. relativiteit, want tot zover is er sprake van realiteit!
Echter, helaas pindakaas, blijkt al snel dat mijn loon slechts één tiende van mijn vroegere loon bedraagt en het me nog steeds evenveel moeite kost om mijn kostje bij elkaar te scharrelen, ondanks dat mijn 'kostje één tiende v.d. vroegere waarde kost.

Ik schiet er dus niet veel mee op (behalve wanneer ik vroeger een sok met liquide middelen bij elkaar gespaard had, haha.)

Dat komt omdat geld slechts een fictieve en áángenomen vervangende tegenwaarde vertegenwoordigt van goederen en diensten die met arbeid verkregen worden.
(om oude sokspaarders te ontmoedigen bedacht ene Lieftink ooit,dat de gespaarde liquide middelen (in de vorm van papieren banknoten) voorlopig de waarde hadden van 0,00, totdat duidelijk was op welke wijze e.e.a. bijeengespaard was, eerder!
En gaf aan iedere Nederlander een nieuw veranderde banknoot ter (fictieve) waarde van een tientje (om goederen en diensten opnieuw te laten stromen.)

Men noemt zoiets "Deflatie" (als tegenhanger van inflatie.)

Het vaststellen v.d. waarde van goederen en diensten?
'Nood' en uitbuiting daarvan b.v.- - -maar ook vraag en aanbod (al dan niet kunstmatig enz.) bepalen de (werkelijke??) waarde die de ene mens méér waard lijken te doen zijn dan de andere.

Egoisme- -charisma- -blah blah en bluf- -fysieke kracht- -kennis- -enz. enz. zijn factoren in dit spel om een menselijke variant te krijgen van datgene dat flora en fauna beheerst dmv. natuurlijke (evolutionaire) selectie!

[MIS]

Niet eens terwille v.d. relativiteit, want tot zover is er sprake van realiteit! Echter, helaas pindakaas, blijkt al snel dat mijn loon slechts één tiende van mijn vroegere loon bedraagt en het me nog steeds evenveel moeite kost om mijn kostje bij elkaar te scharrelen, ondanks dat mijn 'kostje één tiende v.d. vroegere waarde kost. Ik schiet er dus niet veel mee op (behalve wanneer ik vroeger een sok met liquide middelen bij elkaar gespaard had, haha.)

Inderdaad, mensen denken niet veel verder dan de eigen spaarpot, dat ze hierdoor dan ook de mondiale en onpersoonlijke kapitaalsinjectie zelf vergeten, is slechts de getuigenis van de kortzichtigheid waarvan men zich niet eens bewust is.

Men noemt zoiets "Deflatie" (als tegenhanger van inflatie.)

Inderdaad, de eenvoudige toepassing van economische basisbeginsels bewijst ons dat intrest waarlijk absurd is. Jammer genoeg is het brein inmiddels zo inflatoir en angstig, dat men economie dermate heeft geamputeerd van haar potentie dat een economische crisis normaal begint te lijken. Kapitale denkfouten is derhalve geen grap, het is inderdaad zo. Hoeveel tragischer kan het nog worden ? Het is en blijft eenvoudig, bewijs objectief rekenkundig dat bvb het pensioenprobleem gebaseerd is op een economische onwaarheid, en zie dan naar de reacties. Om je een breuk mee te lachen, nogal letterlijk genomen door zgn economen die niet eens hun eigen studies meer kunnen herinneren.

[fbs33]

Inderdaad, de eenvoudige toepassing van economische basisbeginsels bewijst ons dat intrest waarlijk absurd is. Jammer genoeg is het brein inmiddels zo inflatoir en angstig, dat men economie dermate heeft geamputeerd van haar potentie dat een economische crisis normaal begint te lijken. - -enz.- - enz.

Geld (of liquide middelen) heeft slechts een aangenomen waarde!
'Aangenomen' waarde dat in de plaats kwam van goederen/voedsel en/of diensten! (om te voorkomen dat je met een zak meel bij de visboer stond te onderhandelen over de tegenwaarde in vis!)
In werkelijkheid heeft dat geen enkele waarde behalve als oud papier!
Als je met elkaar afspreekt dat geld vanaf dát moment nog maar één tiende v.d. vorige afgesproken waarde heeft, zal eerst al het oude geld ingenomen moeten worden en vervangen door nieuw geld dat een tiende van de vorige (afgesproken) waarde heeft (inclusief alle spaartegoeden!!)
Ik heb dit gegeven niet teruggevonden in je betoog (wat natuurlijk ook niet vermeld kon worden omdat anders jouw redenatie in elkaar zou storten, haha.

Dat verhaal kan op geen enkele wijze gerelateerd worden aan de aan de gang zijnde krediet-crisis of economische crisis. (m.i.)
over en sluiten maar.

[hans]

Ik heb dit gegeven niet teruggevonden in je betoog (wat natuurlijk ook niet vermeld kon worden omdat anders jouw redenatie in elkaar zou storten, haha.

Dat verhaal kan op geen enkele wijze gerelateerd worden aan de aan de gang zijnde krediet-crisis of economische crisis. (m.i.)
over en sluiten maar.

Dat was vanaf dag een dat hij hier verscheen al duidelijk en dat hebben we ook al omstandig aan hem duidelijk gemaakt ,vervolgens is hij nu al maanden bezig om een discussie (pardon?) ,een dialoog met zichzelf te voeren .
Het had al weken geleden op slot gekund ,dus wederom een verzoek aan Els om dit topic te sluiten .

[fbs33]

Ik heb dit gegeven niet teruggevonden in je betoog (wat natuurlijk ook niet vermeld kon worden omdat anders jouw redenatie in elkaar zou storten, haha.

Dat verhaal kan op geen enkele wijze gerelateerd worden aan de aan de gang zijnde krediet-crisis of economische crisis. (m.i.)
over en sluiten maar.

Dat was vanaf dag een dat hij hier verscheen al duidelijk en dat hebben we ook al omstandig aan hem duidelijk gemaakt ,vervolgens is hij nu al maanden bezig om een discussie (pardon?) ,een dialoog met zichzelf te voeren .
Het had al weken geleden op slot gekund ,dus wederom een verzoek aan Els om dit topic te sluiten .

Ik had al "Over en sluiten maar" geroepen maar wil besluiten met een algebraisch geintje nlm: a2-a2=a2-a2>>>>>>>>>>>>
(a-a)x(a+a)=a(a-a) de 'a-a' is aan beide zijden v.d. vergelijking tegen elkaar weg te strepen!
Je houdt dan over>>> a+a=a oftewel 2=1 !!!
Op de lagere school had ik dat in de rekenkundige vorm al eens uitgelegd gekregen v.d. juf die stelde: 1x0=2x0 (omdat je ongeacht met welk getal je de nul vermenigvuldigde, de uitkomst dus altijd 0=0 opleverde!)

Met één uitzondering, want oneindig maal nul levert één op (en ik hoopte die ene uitzondering bij MIS (als heilzame tip voor mijn liquide middelen!) aan te treffen! - - -maar zelfs geen pindakaas (verdomme!)
Ik sluit me dus van harte bij je aan met je verzoek aan Els!

Overigens flikte de moffen het in 1940 in het begin v.d. bezetting om de soldij van zijn soldaten uit te betalen met vers gedrukt (Nederlands) geld waarmee ze de goederen en diensten v.d. Ned. burgers betaalden, en bovendien zilveren guldens/knaken/dubbeltjes en kwartjes als wisselgeld terug kregen. (pure roof, maar wel slim van ze, want het werkte een tijdje, haha.)
We kregen er centen/stuivers/dubbeltjes/kwartjes voor terug die van Zink gemaakt waren, alsook papieren guldens en knaken!

[hans]

Ik denk niet dat het zal aanslaan bij MIS die is nogal overtuigd van zichzelf

[MIS]

Geld (of liquide middelen) heeft slechts een aangenomen waarde!

Atheïsten weten dat de wereld bestaat uit aannames over vormen die zich ontvouwen in en vanuit het immanentievlak, tijd en ruimte zijn derhalve ook aannames. Hierdoor is dan ook de waardebepaling afhankelijk van ons inzicht in het leven en/of bewustwording. De hechting hieraan kan dermate waardevol geacht worden waardoor op zichzelf elk waar begrip over economie vervaagt, kan zoals altijd pathologisch worden. Het eenvoudige gevolg hiervan is een economische crisis, mensen totaal vervreemd van elke objectiviteit en geidentificeerd met de aanname, ook over dat wat ze denken te zijn.

[MIS]

Dat was vanaf dag een dat hij hier verscheen al duidelijk en dat hebben we ook al omstandig aan hem duidelijk gemaakt ,vervolgens is hij nu al maanden bezig om een discussie (pardon?) ,een dialoog met zichzelf te voeren .

Je ego is nog veel te klein om de oneindigheid te vullen, blijven blazen !!!!!! Je lijkt dommer te worden met de minuut, tragisch om zien, pijnlijke harten om de teloorgang van het menselijke zijn.

[MIS]

(a-a)x(a+a)=a(a-a) de 'a-a' is aan beide zijden v.d. vergelijking tegen elkaar weg te strepen! Je houdt dan over>>> a+a=a oftewel 2=1 !!! Op de lagere school had ik dat in de rekenkundige vorm al eens uitgelegd gekregen v.d. juf die stelde: 1x0=2x0 (omdat je ongeacht met welk getal je de nul vermenigvuldigde, de uitkomst dus altijd 0=0 opleverde!)

Inderdaad, volgens de optie P(1) + M(2) + Q(2) is intrest als objectief en wetenschappelijk absurd te beschouwen, ook rekenkunde. Blijkbaar hebben sommigen een verkeerde aanname, die ze dan ook blind volgen. Elk waarachtig athëist weet wel beter natuurlijk.

[MIS]

Voor Hans, de pseudo atheïst ...

Stelling

"Als we wereldwijd alle prijzen (kosten en lonen) delen door eenzelfde factor 10 (als optie), dan betekent dit een relatieve vertienvoudiging van het geld in omloop"

Objectief rekenkundig

A. Situatieschets :

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 10.000, plaatst dit op de bank
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 1.000, plaatst dit op de bank
3. De Bank (B) heeft een schuld jegens Martine en Quinten ter waarde van 11.000
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 11.000
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 11.000

B. In het kort, volgens de stelling :

1. We delen mondiaal lonen en prijzen met een factor 10
2. De delingsfactor is variabel
3. De oefening is herhaalbaar

C. Gevolg van de decimering :

1. De koopkracht verandert niet (ic loon versus product)
2. Het geld in omloop wordt relatief en mondiaal gezien vertienvoudigd

D. Kiesbare opties, toepasbaar op de gegeven situatie :

1. vordering EN schuld worden NIET gedecimeerd
2. vordering NIET gedecimeerd EN schuld WEL
3. vordering EN schuld worden WEL gedecimeerd
4. vordering WEL gedecimeerd EN schuld NIET

E. Het vervolg is afhankelijk van :

1. Waar het liquide geld zich fysiek bevindt
2. Wat de bezitter ervan op dat moment beslist
3. Bereidheid tot samenwerking

F. Situationeel, de opties voor de participanten :

Piet (P)

1. lost 11.000 af aan de bank (ic heeft het geld nog in zijn bezit)
2. lost 1.100 af aan de bank, is dan relatief rijker geworden

Martine (M)

1. ontvangt 10.000 van de bank, is dan relatief rijker geworden
2. ontvangt 1.000 van de bank, is niet armer geworden

Quinten (Q)

1. ontvangt 1.000 van de bank, is dan relatief rijker geworden
2. ontvangt 100 van de bank, is niet armer geworden

G. Combinaties, de 4 opties :

1. P(1) + M(1) + Q(1)
2. P(1) + M(2) + Q(2)
3. P(2) + M(2) + Q(2)
4. P(2) + M(1) + Q(1)

H. Vanuit het standpunt van de bank :

Bank (B)

1. ontvangt 11.000 van Piet, geeft aan Martine en Quinten respectievelijk 10.000 en 1.000 terug, de bank wordt noch rijker, noch armer
2. ontvangt 11.000 van Piet, geeft aan Martine en Quinten respectievelijk 1.000 en 100 terug, de bank wordt rijker
3. ontvangt 1.100 van Piet, geeft aan Martine en Quinten respectievelijk 1.000 en 100 terug, de bank wordt noch rijker, noch armer
4. ontvangt 1.100 van Piet, geeft aan Martine en Quinten respectievelijk 10.000 en 1.000 terug, de bank kan dit niet betalen en gaat bankroet

The best is yet to come ...

[MIS]

Voortschrijdend, in afwezigheid van de Hansworsten die zich christelijk tot pseudo atheïst hebben laten dopen ...

I. Uitsluiting optie 4

Gezien het negatieve resultaat in relatie tot het bankwezen van optie 4 (P(2) + M(1) + Q(1)), wordt deze keuze uitgesloten van de oefening. Deze optie wel bruikbaar achten zou tot de ineenstorting kunnen leiden van het monetaire stelsel zoals heden gekend, gezien de thans heersende economische crisis zou deze het vertrouwen kunnen schenden. Merk hierbij op dat deze uitsluiting geen afbreuk doet aan de objectieve bewijslast van de oefening, dit besluit vloeit voort uit de situatie zoals ze is op dat moment in de tijd. De opties waarmee de oefening verder gezet wordt zijn derhalve ;

1. P(1) + M(1) + Q(1)
2. P(1) + M(2) + Q(2)
3. P(2)+ M(2) + Q(2)

J. Uitsluiting optie 3

Wanneer we optie 3 (P(2) + M(2) + Q(2)) nader beschouwen, zien we dat Piet (P) onder de voorwaarden zoals gesteld relatief rijker wordt. Strikt rekenkundig kunnen we dit niet ontkennen, de realiteit zal ons echter bijkomende moeilijkheden bieden en wel om volgende redenen ;

1. In de oefening gaan we er vanuit dat het geld van de lening nog steeds in het bezit is van Piet (P), in de praktijk kan dit geld reeds uitgegeven zijn voor het product dat onderwerp was van de lening zelf. Dit betekent dat het fysieke geld (zie ook E.1.) zich elders bevindt waardoor niet Piet (P) rijker wordt dan wel een andere partij die het geld op dat moment ‘in hand’ heeft. In dit geval is er voor Piet niets gewijzigd en zal hij in verhouding tot zijn gedecimeerd loon relatief gezien eenzelfde bedrag moeten terugbetalen aan de bank. Het bedrag ad. 11.000 werd bij deze optie weliswaar gedecimeerd naar nominaal 1.100. Merk op dat deze vaststelling geen afbreuk doet aan de relatieve vertienvoudiging van het geld in omloop, de spontane kapitaalsinjectie wordt enkel elders zichtbaar. En hiermee komen we ook tot het punt dat een en ander afhankelijk is van wat de bezitter op dat moment in de tijd doet met de relatieve vertienvoudiging zoals rekenkundig aangetoond (zie ook E.2.). Op deze problematiek komen we later terug.

2. Wat belangrijker kan geacht worden bij optie 3, is het feit dat de rechtmatige eigenaars (Martine en Quinten) zich benadeeld kunnen voelen wanneer Piet deze kapitaalsinjectie toebedeeld krijgt. Immers, Martine en Quinten hebben hiervoor in het verleden prestaties geleverd die resulteerden in de kapitaalsaccumulatie (ic 10.000 en 1.000 spaargeld). Los van het feit dat ze door de maatregel relatief niet armer geworden zijn, kan dit als oneerlijk beschouwd worden. In het geval dat Piet het geld daadwerkelijk nog ‘in hand’ zou hebben, zou hij rijker geworden zijn zonder enige prestatie, om deze reden is het opportuun om ook deze optie uit te sluiten van de oefening.

Vanuit een louter rekenkundig perspectief is deze uitsluiting niet noodzakelijk, vanuit een subjectief en gevoelsmatige benadering kan het wel raadzaam geacht worden. Hoe we ten persoonlijke titel de voorgestelde maatregel willen percipiëren behoort niet zozeer tot de economische wetenschap, dan wel ligt dit besloten in het vakdomein van de psychologische wetenschap. De resterende opties zijn derhalve ;

1. P(1) + M(1) + Q(1)
2. P(1) + M(2) + Q(2)

Hoe kreeg niets het ooit in z'n hoofd om zichzelf tot iets te verheffen of verlagen ?

[MIS]

Hans is opgegaan in het niets, kwantumperikelen badend in eigen nat ...

K. Relatieve vertienvoudiging

Vooraleer de oefening wordt verder gezet, is het raadzaam de relatieve vertienvoudiging meer in detail te duiden. Volgens de gegeven data veronderstellen we dat alle participanten (M,Q en P) eenzelfde loon ontvangen, zo ook nemen we een referentieproduct met eenzelfde waarde. De koopkracht wordt in eerste instantie gezien als de verhouding tussen het referentieloon en het referentieproduct (zie ook C.1.). Deze waarden blijven volgens de ceteris paribus conditie stabiel.

1. referentieloon 1.000
2. referentieproduct 100
3. koopkracht 10

Toegepast op de gegeven data zal de deling van prijzen en lonen geen effect hebben op de koopkracht :

1. referentieloon 100 (1.000 / 10)
2. referentieproduct 10 (100 / 10)
3. koopkracht 10 (status quo)

Zoals gesteld uit de maatregel zich in de relatieve vertienvoudiging van het geld in omloop. Zoals we weten kunnen we deze geldvoorraad splitsen in de ‘actieve kas’ (= geld dat rond gaat, inhoud hangt af van wat we verdienen) en de ‘inactieve kas’ (= geld gaat niet rond). Voor alle participanten (M, Q en P) geldt na de deling een loon van 100 waarmee ze 10 producten kunnen kopen van 10, hier is op dat moment niets gewijzigd voor geen van de partijen. Het geld in omloop blijft nominaal hetzelfde, dit bedrag is niet onderhevig aan de deling en kan dus gezien worden als de eenvoudige optelsom van alle getallen op munten en briefjes die zich ergens in het economische circuit bevinden, en dat betreft zowel de ‘actieve kas’ als de ‘inactieve kas’ . Gemakshalve veronderstellen we even dat Martine (M) en Quinten (Q) het spaargeld nog niet op de bank hebben geplaatst, in verhouding tot het referentieproduct dat voor de deling een waarde had van 100, kan zowel Martine als Quinten na de deling 10 maal meer kopen. Voor Piet (P) die geen spaargeld heeft, verandert er niets. Wat eenvoudig rekenkundig kan vastgesteld worden volgens de gegeven data :

‘Inactieve kas’ voor de deling

1. Martine (M) : 10.000 / 100 = 100 stuks
2. Quinten (Q) : 1.000 / 100 = 10 stuks
3. Piet (P) : 0 / 100 = 0 stuks

‘Inactieve kas’ na de deling

1. Martine (M) : 10.000 / 10 = 1.000 stuks
2. Quinten (Q) : 1.000 / 10 = 100 stuks
3. Piet (P) : 0 / 10 = 0 stuks

Verschil

1. Martine (M) : 900 stuks
2. Quinten (Q) : 90 stuks
3. Piet (P) : 0 stuks

Hiermee is de relatieve vertienvoudiging aangetoond, volgens punt E (1,2 en 3) is het vervolg sterk afhankelijk van de gekozen optie, de rekenkundige bewijslast is een feit dat we niet kunnen ontkennen vanuit de economische wetenschap en/of wiskundig perspectief. Hoe een en ander gewaardeerd wordt, is een psychologische aangelegenheid.

[MIS]

Een mens is pas normaal als hij zich aanpast aan de gekte van de maatschapij, we betreuren ook, en dat ten zeerste, dat de pseudo atheïst, zoals daar Hansjes zijn, zichzelf wil hullen in literalistische kwakzalverij maar toch het idee krijgt dat hij er iets van begrepen heeft, laat ons hem helpen ...

L. Problematiek

In de oefening zoals voorgesteld is het betrekkelijk eenvoudig om de relatieve kapitaalsinjectie aan te tonen, we gingen er vanuit dat Piet (P) het geleende geld nog steeds in zijn bezit had. Deze optie werd bewust gekozen om de rekenkundige bewijslast te accentueren waarna we de gevolgen hiervan kunnen evalueren. Rekenkundig is de relatieve kapitaalsinjectie een bewezen feit, in de praktijk zal echter het geld rollen van de ene hand in de andere waardoor de oefening schijnbaar complexer wordt, toch kunnen we niet ontkennen dat de hoeveelheid geld in principe dezelfde blijft. Deze geldhoeveelheid is bij een gelijke en mondiale deling van lonen en prijzen ten allen tijde onderhevig aan de relatieve vertienvoudiging (bij factor 10), ongeacht waar het geld zich op dat moment ook moge bevinden. Los van de persoonlijke waardering van de oefening, zien we dat de relatieve kapitaalsinjectie een eerder ‘onpersoonlijk’ karakter kent. De reden waarom we dit geld trachten toe te eigenen ten persoonlijke titel is een studieobject voor de psychologische wetenschap. Pro memorie de overgebleven opties in deze oefening ;

1. P(1) + M(1) + Q(1)
2. P(1) + M(2) + Q(2)

In beide gevallen zal Piet (P) de waarde van de lening ad. 11.000 dienen terug te geven aan de bank, wanneer hij dat geld nog in zijn bezit heeft, vormt dit geen probleem. Correcter is te stellen dat hij op dat moment in de tijd enkel de relatieve kapitaalsinjectie terug bezorgd aan de bank, het overschot dient hij af te betalen met zijn gedecimeerde loon. In verhouding tot het ontleende geld verandert er relatief gezien niets.

Voor de deling

1. Loon 1.000
2. Product 100
3. Koopkracht 10
4. Lening 11.000
5. Loon versus lening 1/11

Na de deling

1. Loon 100
2. Product 10
3. Koopkracht 10
4. Lening 1.100
5. Loon versus lening 1/11

De relatieve kapitaalsinjectie bedraagt in dit geval 11.000 minus 1.100, zijnde 9.900. In het geval Piet (P) dat geld nog in zijn bezit heeft, geeft hij dat fysieke geld terug aan de bank. Wanneer hij dat geld heeft doorgegeven in ruil voor een aangekocht product, dan is de toevoeging van een andere partij noodzakelijk. Dit laatste zal in de realiteit courant zijn en genoopt een uitbreiding van de oefening.

[MIS]

Niets kwam tot iets en kon er pas over denken na dat tijd en ruimte gerealiseerd werden, logischerwijs moet dan niets ook bestaan, zij het niet bevattelijk aangezien het denken, tijd en ruimte eruit voortkomen, of erin verschijnen. Schorremorrend zouden we dan kunnen zeggen dat het denkende op zichzelf geen oorsprong kent, er bestaat dan ook geen god tenzij als manifestatie van niets dat tot iets verwordt.

M. Uitbreiding

In het geval dat Piet (P) het geleende geld heeft doorgegeven in ruil voor een product, dan is de relatieve kapitaalsinjectie fysiek elders te vinden (zie ook C.1.). Strikt gesproken zouden we dan een ‘andere partij’ in het verhaal moeten betrekken, vanuit een louter rekenkundig perspectief wordt geopteerd om gebruik te maken van de reeds aanwezige participanten, hetzij ofwel Martine (M), ofwel Quinten (Q). Principieel maakt dit geen verschil wanneer de geldstromen en/of relationele verbondenheid inzichtelijk worden gemaakt. Zo ook, het spreekt voor zich dat die ‘andere partij’ het geld op zijn beurt kan doorgegeven hebben, op deze manier zou het aantal participanten dermate vergroten waardoor de eenvoud van de relatieve kapitaalsinjectie minder transparant wordt. De essentie van de voorgestelde theorie is om aan te tonen dat de totale geldhoeveelheid in relatieve zin vertienvoudigd, dit bedrag dient bij optie 1 (P(1) + M(1) + Q(1)) en 2 (P(1) + M(2) + Q(2)) op één of andere manier naar de bank terug te stromen. Vanuit de veronderstelling dat de ‘andere partij’ Quinten (Q) betreft :

Situatieschets, voor de deling

1. Quinten (Q) heeft aan Piet (P) een product A verkocht ter waarde van 11.000
2. Piet (P) heeft een product A, en een schuld aan de Bank (B) ter waarde van 11.000

Na de deling van lonen en prijzen

1. Piet (P) heeft een product A ter waarde van 1.100
2. Piet (P) heeft een schuld jegens de bank van 1.100
3. Piet (P) dient 9.900 (zie L) terug te geven aan de Bank (B) maar heeft dit niet in z’n bezit

en

1. Quinten (Q) heeft 11.000 fysiek in zijn bezit
2. Quinten (Q) heeft recht op de verkoopprijs ter waarde van 1.100
3. Quinten (Q) geeft de relatieve kapitaalsinjectie ad. 9.900 terug aan de bank

en

1. De Bank (B) ontvangt 9.900 van Quinten (Q)
2. De Bank (B) boekt deze 9.900 op rekening van Piet (P)
3. De Bank (B) heeft hierna een vordering op Piet (P) van 1.100

Zoals de ceteris paribus conditie vooropstelde, lonen en prijzen blijven ook na de deling gelijk (en ook voor alle participanten gelijk in waarde). Hieruit volgt dat in relatieve zin er principieel niets is gewijzigd aan de verhoudingen zoals ze voor de deling bestonden. De kostprijs (zowel voor productie als verkoop) van een product (A) blijft relatief gezien in waarde evenveel. De relatieve kapitaalsinjectie is door de verschuiving van het fysieke geld waarneembaar bij de ‘andere partij’ (Quinten (Q)), aangezien de lening van Piet (P) in verhouding staat met het product (A) wordt logischerwijs ook de lening gedeeld door de optionele factor 10. Quinten (Q) kan door de deling van de grondstofprijzen in relatieve zin nog steeds zijn producten fabriceren en verkopen tegen de gedecimeerde verkoopprijs van 1.100, inclusief de winstmarge die procentueel gelijk blijft. Korter gezegd, er verandert niets aan de relationele verhoudingen, die blijven onder de gestelde voorwaarde in relationele en relatieve zin ongewijzigd. De Bank (B) heeft nu de relatieve kapitaalsinjectie terug ontvangen en zal vervolgens haar verplichtingen kunnen nakomen jegens de schuldeisers Martine (M) en Quinten (Q). Welke optie (1 of 2) finaal gekozen wordt, is afhankelijk van wie hieromtrent beslissingsrechten heeft (zie ook E).

In het gegeven voorbeeld is de follow up betrekkelijk transparant, in werkelijkheid zal de oefening complexer zijn maar doet op zich geen afbreuk aan de rekenkundige bewijsvoering. Herhalend, hoe alle participanten reageren op de voorgestelde theorie staat los van de rekenkundigheid en is een studieobject van de psychologische wetenschap (en/of andere wetenschappen).

[MIS]

N. Tussentijds

Toegepast op de gegeven situatie die als referentie gezien kan worden voor veel relaties waarbij vorderingen en schulden elkaar in evenwicht houden, werd nu de relatieve kapitaalsinjectie in het bezit gegeven van de Bank (B). In de praktijk zal de kwantiteit van het aantal verbindingen de complexiteit verhogen maar doet geen afbreuk aan het concept, we veronderstellen dat elke participant (zie ook E 1,2 en 3) daadwerkelijk z’n bijdrage levert opdat de relatieve kapitaalsinjectie (die zich nu in tastbare vorm uit) naar de Bank (B) stroomt. De Bank (B) speelt hierin een bemiddelende en regulerende rol, en heeft thans de relatieve en op zich ‘onpersoonlijke’ kapitaalsinjectie tastbaar ‘in hand’. Nu, op zichzelf kan deze oefening als onhaalbaar geacht worden aangezien alle participanten dienen samen te werken om een positief resultaat te boeken (zie ook E 1,2 en 3).

Herhalend, volgens de resterende opties (P(1) + M(1) + Q(1) of P(1) + M(2) + Q(2)) zou de Bank (B) in eerste instantie de relatieve kapitaalsinjectie tot haar beschikking moeten krijgen, aangezien het ‘geld in omloop’ circuleert doorheen de samenleving kon Piet (P) in het gegeven voorbeeld, en wanneer hij zijn lening had omgeruild voor product (A), de gemanifesteerde kapitaalsinjectie niet rechtstreeks aan de Bank (B) terugbezorgen. Onrechtstreeks is dit wel mogelijk wanneer Quinten (Q) deze actie onderneemt door een waarde ad. 9.900 (zie M. ‘Uitbreiding’) naar de Bank (B) te brengen, de Bank (B) boekt dan deze waarde op rekening van Piet (P) waardoor zijn schuld van de lening nominaal verlaagd wordt naar 1.100, en dat in tegenstelling tot de waarde 11.000 die voor de deling geboekt stond. Dit alles moge dan complex lijken maar net hier ontpopt zich een eenvoud die nu net door de gangbare praktijk gestimuleerd wordt. Naar ons voorbeeld :

Situatieschets voor de deling

1. Quinten (Q) heeft aan Piet (P) een product A verkocht ter waarde van 11.000
2. Piet (P) heeft een product A, en een schuld aan de Bank (B) ter waarde van 11.000

Na de deling van lonen en prijzen

1. Piet (P) dient 9.900 (zie L) terug te geven aan de Bank (B) maar heeft dit niet in z’n bezit
2. Quinten (Q) die dit geld wel in zijn bezit heeft, geeft de relatieve kapitaalsinjectie ad. 9.900 terug aan de bank (zie M)
3. De Bank (B) boekt deze 9.900 op rekening van Piet (P)

[MIS]

De op zich onpersoonlijke kapitaalsinjectie die hier fysiek in het bezit was van Quinten (Q), werd aan de Bank (B) overhandigd. In realiteit is het een courante praktijk om geld op de bankrekening te plaatsen, het enige verschil dat hier vastgesteld wordt, is dat de waarde 9.900 op rekening van Piet (P) geboekt wordt ter decimering van de lening naar 1.100. Anders gezegd, we veronderstelden dat de bereidheid tot samenwerking noodzakelijk is om enig succes te boeken, de praktijk laat ons zien dat deze samenwerking er in zekere zin reeds is vanuit de automatismen die we ons over de eeuwen heen eigen hebben gemaakt. Hierdoor kunnen we concluderen dat de Bank (B) principieel deze relatieve kapitaalsinjectie reeds tot haar beschikking heeft. Technisch gezien, en na de deling, zou dan de Bank (B) enkel de waarden van de uitstaande leningen correct dienen aan te passen, en dat volgens de relaties van geldstromen zoals vast te stellen zijn. Recapitulerend - en het voorbeeld indachtig - is er nu een situatie bereikt van waaruit de keuze tussen optie 1 of 2 zich aanbiedt. Pro memorie :

Situatieschets voor de mondiale deling van lonen/prijzen (zie ook A) :

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 10.000
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 1.000
3. De Bank (B) heeft een schuld jegens Martine en Quinten ter waarde van 11.000
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 11.000
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 11.000

Resterende opties (zie G,H,I en J):

1. vordering EN schuld worden NIET gedecimeerd
2. vordering NIET gedecimeerd EN schuld WEL

In het geval dat Piet (P) het fysieke geld van de lening niet meer zelf ‘in hand’ heeft, is de teruggave van de relatieve kapitaalsinjectie fysiek te voldoen door een andere partij (ic Quinten (Q)). Aangezien het de gangbare praktijk is om geld op de bank te plaatsen, wordt de oefening vereenvoudigd en bekrachtigd door het thans heersende monetaire systeem. Tenzij iemand opteert om dat geld in een geldkoffertje te stoppen, heeft de bank deze ‘onpersoonlijke’ kapitaalsinjectie tot haar beschikking. Op dit punt in de tijd ontstaat dan volgende situatie :

[MIS]

Situatieschets na de deling :

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 10.000
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 1.000
3. De Bank (B) heeft een schuld aan Martine en Quinten van 11.000 (optie 1) of 1.100 (optie 2)
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 1.100
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 1.100

Martine (M) en Quinten (Q) hebben nog steeds een vordering die nominaal eenzelfde waarde kent als voor de deling. In verhouding tot de gedecimeerde prijzen zijn ze virtueel rijker geworden (zie K), wanneer hun vordering jegens de Bank (B) ook gedecimeerd wordt, dan worden ze niet armer. We veronderstellen dat de Bank (B) beslissingsrecht heeft over welke optie gekozen wordt, en kiest in eerste instantie voor optie 1 (P(1) + M(1) + Q(1)). Het resultaat is dan als volgt :

Optie 1

1. Martine (M) is monetair rijker geworden, koopkracht gestegen (ic inclusief spaargeld)
2. Quinten (Q) is monetair rijker geworden, koopkracht gestegen (ic inclusief spaargeld)
3. Piet (P) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
4. Bank (B) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd

Bij deze optie (1) krijgen de rechtmatige eigenaars van het kapitaal (Martine en Quinten) een ‘return on investment’ (ROI) en zien ze hun prestaties gewaardeerd. Hiermee wordt dan ook tegemoet gekomen aan de, zij het gevoelsmatige, oneerlijkheid waardoor optie 3 (P(2)+ M(2) + Q(2)) in de eerste plaats werd uitgesloten van de oefening (zie ook J.2). Immers, zonder het startkapitaal van Martine (M) en Quinten (Q) had de Bank (B) nooit een lening aan Piet (P) kunnen verschaft hebben. Herinner dat bij optie 3 de ‘onpersoonlijke’ kapitaalsinjectie - en dat in hoeverre Piet (P) het geld van de lening nog in z’n bezit zou hebben - ‘in hand’ kwam van Piet (P) zonder dat hiervoor een tegenprestatie geleverd werd. Bij optie 1 zoals hier verondersteld speelt de Bank (B) haar rechtmatige rol als bemiddelaar op een dusdanige manier dat de relatieve kapitaalsinjectie toekomt bij Martine (M) en Quinten (Q) die initieel de Bank (B) het geld hebben verschaft. Hoe vervolgens Martine (M) en Quinten (Q) omgaan met deze situatie valt af te wachten, en komen we later op terug (zie ook E, 1,2 en 3).

Bij optie 1 stellen we vast dat de Bank (B) niet rijker of armer wordt van de mondiale deflatieregel. Dit verandert wanneer optie 2 (P(1) + M(2) + Q(2) gekozen wordt, we veronderstellen dat de Bank (B) hierover beslissingsrecht heeft, net zoals bij optie 1. In vergelijking met optie 1 wordt nu ook de schuld jegens Martine (M) en Quinten (Q) gedecimeerd waardoor volgend resultaat bekomen wordt ;

Optie 2

1. Martine (M) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
2. Quinten (Q) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
3. Piet (P) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
4. Bank (B) is rijker geworden, koopkracht verhoogd met de mondiale en relatieve kapitaalsinjectie

Vanuit het standpunt van de Bank (B) lijkt deze optie (2) de meest ideale om rijker te worden. Immers, geen van de andere partijen is armer geworden, zo ook werden alle relationele verhoudingen (schuld/vordering) gerespecteerd. De Bank (B) heeft op dit moment beschikking over de ‘onpersoonlijke’ kapitaalsinjectie zoals deze spontaan ontstaat zoals rekenkundig aangetoond. Hoe de participanten (M, Q en P) hierop reageren is een studieobject voor de psychologische wetenschap, economisch en/of louter wiskundig is de bank monetair rijker geworden. Net zoals bij optie 1 kunnen we ons vervolgens de vraag stellen hoe de Bank (B) met deze situatie zal omgaan, ook hier komen we later op terug.

[MIS]

O. Combinatie, optie 1 en 2

Vooralsnog werd de rekenkundige bewijsvoering strikt gescheiden gehouden tussen optie 1 en 2, bij optie 1 kregen Martine (M) en Quinten Q) hun relatief gelijkwaardige deel van de kapitaalsinjectie toebedeeld, bij optie 2 kwam de totale kapitaalsinjectie toe aan de Bank (B) en/of veronderstelden we een beslissingsrecht in deze context. Wanneer daartoe de bereidheid gevonden wordt (zie ook E. 1,2 en 3), kunnen deze twee opties gecombineerd worden tot een nieuwe optie. Optie 3 en 4 werden eerder uitgesloten van de oefening, de nieuwe optie zullen we derhalve optie 5 noemen. Deze nieuwe optie, en in de veronderstelling dat de Bank (B) hierover beslissingsrecht heeft zoals gesteld, laat toe dat een deel van de relatieve kapitaalsinjectie wordt uitgekeerd aan Martine (M) en Quinten (Q), de Bank (B) behoudt het overschot. Ondanks deze verhouding variabel kan zijn, opteren we gemakshalve voor een gelijke deling, zij het ieder 50 % van de kapitaalsinjectie en dat in verhouding tot de waarde van de schuld/vordering. Anders gezegd, de Bank (B) houdt 50 % op haar rekening, de andere 50 % van de spontane kapitaalsinjectie wordt verdeeld volgens het aandeel van het spaargeld dat in eerste instantie ter beschikking werd gesteld. Optie 1 en 2 herhaald :

1. P(1) + M(1) + Q(1)
2. P(1) + M(2) + Q(2)

Optie 5 stelt dat 50 % van de gemanifesteerde kapitaalsinjectie ad. 9.900 (zie ook M) evenredig verdeeld wordt over de participanten M en Q, de initiële en rechtmatige bezitters van het kapitaal voor respectievelijk 10.000 en 1.000 (voor de deling). In het geval optie 1 gekozen wordt, zouden zij volgende waarden ontvangen :

1. Martine (M) : 9.900 * (10.000 / 11.000) = 9.000 of 90.90 %
2. Quinten (Q) : 9.900 * (1.000 / 11.000) = 900 of 9.10 %

Het overschot (11.000 minus 9.900 =1.100) dient op dit moment nog afbetaald te worden door Piet (P), en wordt naargelang het contract met de Bank (B) op een later tijdstip doorgestort. Wanneer optie 5 gekozen wordt, dan worden de waarde 9.900 gehalveerd (bij de gekozen variabele van 50 %). Volgens het gegeven voorbeeld, en gecombineerd met de Bank (B) :

1. Martine (M) : 9.900 * (10.000 / 11.000) / 2 = 4.500 of 45.45 %
2. Quinten (Q) : 9.900 * (1.000 / 11.000) / 2 = 450 of 4.55 %
3. Bank (B) : 9.900 * (11.000 / 11.000) / 2 = 4.950 of 50 %

Naar analogie met vorige opties

1. Martine (M) is monetair rijker geworden, koopkracht gestegen
2. Quinten (Q) is monetair rijker geworden, koopkracht gestegen
3. Bank (B) is monetair rijker geworden, koopkracht gestegen
4. Piet (P) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd

In dit geval zijn zowel Martine (M), Quinten (Q) en de Bank (B) monetair rijker geworden en is op dat moment hun koopkracht gestegen wanneer ze de relatieve kapitaalsinjectie omzetten in producten. Doen ze dat niet, dan is hun spaargeld verhoogd in verhouding tot de gedecimeerde prijzen zoals deze na de deling werden gevormd (zie ook K). Voor Piet (P) blijft de situatie onveranderd en hij zal zijn lening afbetalen net zoals voorheen, nominaal gedeeld door de delingsfactor (ic optie 10), relatief gezien ongewijzigd vis à vis het gedecimeerde loon (zie ook L). Vanuit het standpunt van de participanten kan optie 5 als volgt voorgesteld worden :

Optie 5

5. P(1) + M(1)/2 + Q(1)/2

De Bank (B) heeft bij deze optie een deel van de onpersoonlijke kapitaalsinjectie tot haar beschikking, wanneer deze niet ingebracht wordt in het economische circuit, kunnen we deze voorlopig als reserve beschouwen, en dat vergelijkbaar met een ‘inactieve kas’ (zie ook K). De effectieve aanwending van deze kapitaalsinjectie werd nog niet behandeld, hierop komen we later terug. Rekenkundig stellen we vast dat middels optie 5 zowel Martine (M), Quinten (Q), en op dat moment in de tijd, monetair rijker geworden zijn.

[MIS]

P. Optie 6

Wanneer optie 5 daadwerkelijk gekozen wordt in wederzijds begrip, stellen we vast dat de onpersoonlijke kapitaalsinjectie een persoonlijke eigenaar krijgt, de participanten Martine (M), Quinten (Q) en de Bank (B) krijgen voor hun samenwerking een deel van deze spontane geldcreatie die ontstaat vanuit de relativiteit der getallen. Rekenkundig spreken we ons niet uit over de gelijkwaardigheid van deze verdeling, deze verdeling is op zich afhankelijk van de gekozen variabelen en herzienbaar volgens de noden zoals deze zich rechtmatig en gebeurlijk aanbieden. Rekenkundig is Piet (P) er niet slechter of beter van geworden, gevoelsmatig kan hij echter wel opperen dat er een ‘oneerlijkheid’ in het spel zit. Immers, optie 3 (P(2)+ M(2) + Q(2)) werd eerder om gelijkaardige redenen uitgesloten van de oefening (zie ook J.2.). Deze uitsluiting kwam als gevolg van het feit dat in dat geval Piet (P) de spontane kapitaalsinjectie – en in het geval dat hij het geld van de lening nog in zijn bezit zou hebben – tot zijn beschikking zou krijgen zonder enige prestatie in functie daarvan.

Volgens optie 5 en bij een mondiale delingsfactor 10 zoals optioneel gekozen werd, hebben de andere participanten (M en Q) een ROI ontvangen die, naar het gevoel van Piet (P), ver buiten proportie ligt van de prestaties die hiertoe geleverd werden. Ongeacht deze waarnemingen besloten liggen binnen de subjectieve waardering van de gegeven situatie, kunnen we echter wel ook Piet (P) een deel van de spontane kapitaalsinjectie toekennen. Hiermee komen we dan ook terug tot de voorwaarden die cruciaal werden geacht voor het verdere vervolg van de oefening (zie ook E, 1,2 en 3). Hier werd verondersteld dat het resultaat van de maatregel sterk afhankelijk is van de bereidheid tot samenwerking. Strikt rekenkundig kunnen we dan ook Piet (P) een nader te bepalen deel van de onpersoonlijke kapitaalsinjectie toekennen, ook hier zijn de variabelen te kiezen door diegene die hieromtrent beslissingsrecht heeft. In de oefening zoals voorgesteld veronderstelden we dat de Bank (B) deze bevoegdheid kreeg, de Bank (B) bepaalt bij optie 6 dan ook het deel van Piet (P) waarvan geacht kan worden dat het in verhouding staat tot de prestaties van Martine (M) en Quinten (Q). Deze bepaling zou beslist tot meningsverschillen kunnen leiden, objectief rekenkundig veronderstellen we dat Piet (P) in eerste instantie 10 % van de mondiale kapitaalsinjectie rechtmatig toekomt. De Bank (B) kiest ervoor dat deze 10 % wordt gegeven vanuit de 50 % die ze eerder als reserve heeft beschouwd, en op dat moment in de tijd dan ook tot haar beschikking is. Onder deze voorwaarden - die op zichzelf variabel zijn naargelang de keuzes die gemaakt worden - komen we tot volgende situatie :

Optie 5, herhaald

1. Martine (M) : 9.900 * (10.000 / 11.000) / 2 = 4.500 of 45.45 %
2. Quinten (Q) : 9.900 * (1.000 / 11.000) / 2 = 450 of 4.55 %
3. Bank (B) : 9.900 * (11.000 / 11.000) / 2 = 4.950 of 50 %

Optie 6

1. Martine (M) : 9.900 * 45.45 % = 4.500
2. Quinten (Q) : 9.900 * 4.55 % = 450
3. Bank (B) : 9.900 * 40 % = 3.960
4. Piet (P) : 9.900 * 10 % = 990

In dit geval zien we dat de gekozen variabele ad. 10 % voor Piet (P) het aandeel van Quinten (Q) overschrijdt waardoor we, als we de gelijkheid willen respecteren, de percentages dienen aan te passen. Immers, het is niet de intentie om een ongelijkwaardige verdeling van de kapitaalsinjectie te induceren, net om deze reden werden diverse opties van de oefening uitgesloten (zie ook I en J). Een correctie van de verdeling kent logischerwijs verschillende opties, ofwel verlagen we het aandeel van Piet (P), ofwel verhogen we het aandeel van Quinten (Q), en dan bijgevolg ook van Martine (M) (zie optie 5). Het spreekt voor zich dat een combinatie hiervan ook mogelijk is en/of andere opties die we hieruit kunnen ventileren of vormen. Hoe we ook deze verdeling willen bepalen, rekenkundig zien we dat alle participanten er monetair beter van kunnen worden als hiertoe de bereidheid bestaat (zie E.3.). Zowel M, Q, B als P krijgen een deel van de initieel onpersoonlijke kapitaalsinjectie, en dat op basis van een rechtvaardig geachte verdeelsleutel. Hoe deze verdeelsleutel er finaal moet uitzien, ligt buiten het domein van de rekenkundige bewijsvoering, doch niet onbelangrijk wil enig succes geboekt worden (zie E 1,2 en3).

Het is duidelijk dat naargelang de keuze die gemaakt wordt, verschillende participanten eigendomsrecht verkrijgen over de initieel onpersoonlijke kapitaalsinjectie als gevolg van de mondiale deling van prijzen en lonen. Rekenkundig – en wanneer we de subjectieve gevoelswaarde buiten beschouwing laten – kunnen we er ook voor kiezen om elke participant een gelijkwaardig deel te geven, inclusief de Bank (B) die we nu als volwaardig participant beschouwen, deze optie noemen we optie 7.

[MIS]

Q. Optie 7, gelijkwaardige verdeling :

De Bank (B) - die beslissingsrecht heeft dewelke maatschappelijk aanvaard wordt – kiest ervoor om 25 % als reserve ‘in hand’ te houden, het overschot ad. 75 % wordt gelijk verdeeld over de andere participanten (M, Q en P). Volgens het gegeven voorbeeld ontstaat dan volgende situatie

Optie 7

1. Martine (M) : 9.900 * 25 % = 2.475
2. Quinten (Q) : 9.900 * 25 % = 2.475
3. Bank (B) : 9.900 * 25 % = 2.475
4. Piet (P) : 9.900 * 25 % = 2.475

Deze optie gaat in zekere zin voorbij aan de subjectieve waardering die op zich variabel is naargelang het standpunt van de participanten, en stelt dat elke participant een gelijkwaardig deel krijgt van de op zich onpersoonlijke kapitaalsinjectie. Vooralsnog spreken we ons niet uit hoe elkeen hierop kan reageren en/of hoe vervolgens de spontane geldcreatie kan aangewend worden. We veronderstellen dat de Bank (B), die in de oefening beslissingsrecht heeft, deze optie vooropstelt waardoor op een bepaald moment volgende situatie ontstaat binnen het economische proces :

Ter herhaling, startsituatie A, voor de mondiale deling

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 10.000, plaatst dit op de bank
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 1.000, plaatst dit op de bank
3. De Bank (B) heeft een schuld jegens Martine en Quinten ter waarde van 11.000
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 11.000
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 11.000

De stelling zei dat wanneer we mondiaal alle prijzen en lonen delen door een factor 10 (optie), het geld in omloop relatief gezien zou vertienvoudigen. Rekenkundig werd hiervoor het bewijs geleverd, in de veronderstelling dat aan de voorwaarde tot samenwerking voldaan is (zie ook E.3.), dan kan de ontstane kapitaalsinjectie op diverse manieren verdeeld worden. De kapitaalsinjectie die in eerste instantie niemand toebehoort, en afhankelijk van wie hierover beslissingsrecht heeft, zou volgens optie 2 (P(1) + M(2) + Q(2)) volledig ter beschikking gesteld worden van de Bank (B)

Optie 2, herhaald

1. Martine (M) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
2. Quinten (Q) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
3. Piet (P) is niet rijker geworden, noch armer, koopkracht onveranderd
4. Bank (B) is rijker geworden, koopkracht verhoogd met de mondiale en relatieve kapitaalsinjectie, volgens de oefening een waarde ad. 9.900

Optie 2, in getal

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 1.000
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 100
3. De Bank (B) heeft een schuld jegens Martine en Quinten ter waarde van 1.100
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 1.100
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 1.100
6. De Bank (B) heeft een kapitaal ter waarde van 9.900, op dat moment ‘vrij’ geld

Vanuit deze situatie heeft de Bank (B) de volledige kapitaalsinjectie ‘in hand’ en evalueert welke optie ze vervolgens kiest, de mogelijkheden zijn gezien de variabelen die op elkaar inspelen quasi ontelbaar. De Bank (B) kiest nu voor een gelijke verdeling onder alle participanten inclusief zichzelf, zich vormend tot optie 7. Deze keuze resulteert in volgende situatie die een mondiaal karakter kent :

Optie 7

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 1.000, plus 2.475
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 100, plus 2.475
3. De Bank (B) heeft een schuld jegens Martine en Quinten ter waarde van 1.100 (status quo)
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 1.100, plus 2.475
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 1.100 (status quo)
6. De Bank (B) heeft een kapitaal ter waarde van 9.900, minus 3 x 2.475 = 2.475

[MIS]

Rekenkundig zien we nu een situatie ontstaan die tal van opties biedt, sterk afhankelijk van wat elke participant op dat moment in de tijd beslist. Op zichzelf werd de onpersoonlijke kapitaalsinjectie ‘verpersoonlijkt’ door ze gelijkmatig te verdelen, elke speler in het economische spel is dan monetair rijker geworden (ic 2.475). We merken nu op dat een mondiale deflatieregel heel wat neveneffecten induceert. Strikt rekenkundig en vanuit het standpunt van de diverse participanten, een enkele opsomming die verdere uitdieping/evaluatie toelaten :

Martine (M)

1. Haar kapitaal wordt door de maatregel verhoogd tot 3.475 (1.000 + 2.475)
2. Deze verhoging betekent een rendement ad. 247.50 % (1.000/2.475*100)
3. Indien Martine ervoor kiest om enkel consumptiegoederen te kopen, kan ze dat voor een waarde van 2.475, en dat zonder enig verlies in vergelijking met de situatie van voor de deling
4. Indien Martine ervoor kiest om te investeren, dan kan ze hiervoor de 2.475 aanwenden
5. Martine kan ervoor kiezen haar geld ter beschikking te stellen van de Bank (B), net zoals voorheen
6. ….

Quinten (Q)

1. Voor Quinten(Q) zien we een gelijkaardige situatie ontstaan, het rendement in verhouding tot het kapitaal ad. 100 bedraagt 2.475 %
2. Nominaal heeft hij echter een zelfde waarde 2.475 ontvangen, ook hij zou ofwel consumptiegoederen kunnen aanschaffen en/of ervoor kunnen kiezen om te investeren in de economie.
3. Ook hij kan z’n kapitaal ter beschikking stellen van de Bank (B)
4. …

Piet (P)

1. Aangezien Piet (P) in eerste instantie geen spaargeld had, ziet hij nu dat hij 2.475 tot zijn beschikking krijgt
2. Hij kan dit kapitaal aanwenden en/of ervoor kiezen het als spaargeld op de bank te laten staan (= inactieve kas).
3. Piet (P) heeft nog een schuld jegens de Bank (B), hij kan er dus voor kiezen dat hij z’n lening onmiddellijk aflost waardoor dan ook zijn schuld verdwijnt, in dit geval krijgen Martine (M) en Quinten (Q) hun vordering terug van de bank (wederom afhankelijk van wat de Bank (B) hieromtrent beslist
4. Wanneer hij kiest voor de onmiddellijke aflossing van zijn schuld, heeft hij nog steeds 1.375 (2.475 minus 1.100) tot zijn beschikking die hij vrij kan aanwenden.
5. Piet (P) kan er ook voor kiezen om zijn schuld ad 1.100 geleidelijk af te betalen met z’n loon, net zoals voorheen. Hierdoor kan hij dan ook consumptiegoederen kopen en/of investeren in de maatschappij.
6. …

Bank (B)

1. De Bank (B) heeft ook 2.475 tot haar beschikking en kan opteren om hiermee Martine (M) en Quinten (Q) terug te betalen, de Bank (B) houdt dan nog steeds 1.375 over (2.475 minus 1.100).
2. Wanneer Piet (P) beslist zijn lening onmiddellijk af te betalen, behoudt ze de volledige 2.475 die ze op haar beurt kan aanwenden naar keuze, aankoop van consumptiegoederen en/of investeren in de economie.
3. Volgens punt 1 en 2 hierboven worden alle schulden en vorderingen geneutraliseerd, Martine (M) en Quinten (Q) hebben dan geen vordering meer op de Bank (B), de Bank (B) heeft geen vordering meer op Piet (P)
4. De Bank (B) kan er – en wanneer Piet (P) zijn lening onmiddellijk afbetaald – ook voor kiezen de schuld jegens Martine (M) en Quinten (Q) geleidelijk af te betalen. Op dat moment heeft de Bank (B) 3.575 tot haar beschikking (= 2.475 van de mondiale en gelijkwaardig verdeelde kapitaalsinjectie + 1.100 die Piet (P) onmiddellijk aflost).
5. …

Welke keuze de participanten ook maken, de bewijskracht blijft gelden, er is een waarde van 9.900 die op diverse manieren kan aangewend worden. De keuze om hiermee eerst de schulden af te lossen of niet, staat los van het bewijs dat een mondiale en gelijkwaardige deling van lonen en prijzen het geld in omloop relatief vertienvoudigd (bij een delingsfactor 10). Pas wanneer deze onpersoonlijke kapitaalsinjectie verdeeld wordt, ontstaan er diverse opties waaronder bvb. het onmiddellijk aflossen van schulden een mogelijkheid is. Gezien de relativiteit en het feit dat de delingsfactor op zichzelf ook variabel is, kunnen we makkelijk becijferen dat hoe groter de delingsfactor wordt, hoe sneller schulden afgelost kunnen worden. Een soortgelijke oefening met de factor 100 kan ons hiervoor het bewijs leveren, een en ander is steeds afhankelijk van de beslissing die de participanten ten individuele titel nemen.

In het beste geval worden deze beslissingen in wederzijds overleg genomen opdat het gelijkheidsbeginsel gerespecteerd blijft, wanneer dat niet gebeurd moge het duidelijk zijn dat een onevenwichtigheid kan ontstaan. Hoe de verschillende participanten reageren op deze eventuele onevenwichtigheid, is een studieobject besloten binnen de psychologische wetenschap. Echter, we kunnen denkelijk nu al (h)erkennen dat deze reacties niet losstaan van de oefening zoals voorgesteld, zowel in positieve als negatieve zin. Het resultaat van optie 7 laat ons toe de oefening verder te dragen en diverse fenomenen nader te beschouwen.

Hans is met vakanie

[MIS]

R. Intrest

Vooralsnog werd in de oefening het fenomeen ‘intrest’ buiten beschouwing gelaten om de transparantie te vrijwaren. Eenvoudig voorgesteld kunnen we intrest beschouwen als de tegenprestatie voor het ter beschikking stellen van verworven kapitaal of de gerealiseerde accumulatie van waardepapier in het verleden. De hoogte van de intrest is variabel en sterk afhankelijk van de duurtijd dat het kapitaal ter beschikking wordt gesteld, het kapitaal is voor de bezitter (ic Martine (M) en Quinten (Q)) op dat moment niet beschikbaar en krijgt in ruil intrest die het kapitaal verhoogt, ter waarde van die intrest zelf. Om deze intrest te garanderen, dient de Bank (B) op haar beurt intrest aan te rekenen aan diegene die verzoekt om kapitaal (ic Piet (P)). Het verschil tussen de ontvangen en betaalde intrest verschaft de Bank (B) haar werkingsmiddelen om deze administratie te financieren. De ontlener (Piet (P)) draagt zorg voor een correcte afbetaling van het ontleende kapitaal, verhoogt met de intrest in verhouding tot de intrest en het kapitaal dat aan Martine (M) en Quinten (Q) dient terugbetaald te worden. Het geld in omloop blijft in principe onveranderd en Piet (P) draagt er zorg voor dat zowel het kapitaal als de intrest afgedragen wordt aan de Bank (B), die het aan Martine (M) en Quinten (Q) overhandigd.

In functie van de oefening veronderstellen we gemakshalve dat de bank een neutrale rol heeft in dien verstande dat ze zelf geen deel van de intrest tot zich neemt, ze fungeert dan als doorgeefluik en/of administratief centrum die schulden en vorderingen registreert en ook een correcte afbetaling hiervan opvolgt. Door deze veronderstelling wordt de oefening transparanter en is de door Martine (M) en Quinten (Q) ontvangen intrest gelijk aan de door Piet (P) betaalde intrest. We vertrekken vanuit de situatie van voor de deling om vervolgens te zien welke invloed dit heeft op de verschillende participanten, waarna we evalueren in hoeverre de voorgestelde theorie hier een positieve of negatieve invloed op kan hebben, zij het rekenkundig zoals de oefening deze doelstelling herbergt :

Situatieschets voor de mondiale deling van lonen/prijzen (zie ook A) :

1. Martine (M) heeft spaargeld ter waarde van 10.000
2. Quinten (Q) heeft spaargeld ter waarde van 1.000
3. De Bank (B) heeft een schuld jegens Martine en Quinten ter waarde van 11.000
4. Piet (P) heeft geen spaargeld en een lening bij de bank ter waarde van 11.000
5. De Bank (B) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 11.000

Zoals verondersteld fungeert de Bank (B) enkel als doorgeefluik en we veronderstellen een intrest ad. 10 %. Piet (P) dient op één of andere manier 11.000 + 10 % terug te betalen, zijnde 12.100. Wanneer we deze intrest reeds boeken als vordering en schuld, ontstaat volgende voorstelling :

1. Martine (M) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 10.000 +10 % = 11.000
2. Quinten (Q) heeft een vordering op Piet (P) ter waarde van 1.000 + 10 % = 1.100
3. Piet (P) heeft een schuld jegens M en Q ter waarde van 11.000 + 10 % = 12.100

De vraag is nu waar Piet (P) deze 10 % vandaan gaat halen, de geldvoorraad blijft principieel ongewijzigd ter waarde van 11.000. Hans zal het ons even vertellen, als hij terug is van vakantie.