Bidden is ozo kinderachtig.
Ik vind het altijd een heel naar gezicht, een biddende volwassene. Nooit in mijn leven heb ik kunnen begrijpen dat iemand ouder dan 10 jaar zich met zoiets kinderachtigs als bidden kan bezighouden. Heel kinderachtig dat bidden, een stoere vent die na een halve dag niet scheren kaken heeft die aanvoelen als schuurpapier als een dom bangig kind op een bijzonder vernederende wijze met zijn ogen dicht en handen gevouwen hardop en kruiperig met een denkbeeldig baas praat en zich klein en nederig maakt. Mensonterend. Ik heb een hartgrondige afkeer van biddende mensen, eigenlijk altijd al gehad. Toen ik kind was, kwamen mijn oom en tante met hun pasgeboren dochter bij mijn ouders op bezoek. Ook het oudere broertje, mijn neefje dus, was erbij, ik denk dat hij een jaar of 2 was. Mijn 2 jaar oudere zus vertelde mij dat mijn neefje Pim al kon bidden."Bidden wat is dat?", vroeg ik haar."Bidden is praten met god", vertelde ze. "Bidden is ozo kinderachtig" dacht ik toen. Ik was 5 jaar. Heel mijn kindertijd, pubertijd en als volwassene heb ik zelden zo'n sterke instinctieve ingeving gehad dat religie eigenlijk allemaal flauwekul is. Ik ben dus altijd atheïst geweest, dat moment is mijn vroegste herinnering aan mijn onveranderde levensovertuiging dat godsdiensten niet op waarheid rusten en godsdienstbeoefenaars eigenlijk allemaal niet goed in hun hoofd zijn.
Ik hoorde het eens van een vriend van mij:
Religie is collectieve gekte.
Dat is mijn allervroegste herinnering welke ik heb over religie.
Deze herinnering is mij bijgebleven, terwijl ik helemaal niet meer weet wanneer ik mij bewust werd dat Sinterklaas niet echt was.
Ik heb trouwens heel weinig 'godsdienstige' herinneringen, mijn ouders zijn nooit godsdienstig geweest, ik heb nooit op een godsdienstige school gezeten.
Heb wel als 11-jarige de flauwekulsprookjes van een dominee aan moeten horen die kwam dan 1 schooljaar 1 dag in de week aan het eind van de ochtend een uurtje godsdienstonderwijs geven.
De eerste korte discussie over god heb ik als circa 14-jarige jongen met het 12-jarige buurjongetje gevoerd, zijn vader was dominee, uiteindelijk kwam hij als bewijs met een bijbel aan, die moest ik maar even gaan lezen.
Maar al met al heb ik een heerlijke religievrije en godsdienstwanenvrije jeugd gehad, daar ben ik mijn ouders eeuwig dankbaar voor.
Religie is pas als probleem in mijn leven gekomen toen ik als 21-jarige al een paar maanden samenwoonde en ontdekte dat mijn jongere zus haar rede en het grootste deel van haar verstand was kwijtgeraakt nadat zij 2 Jehova getuige in haar studentenkamer binnenliet.
Sindsdien heb ik een hartgrondige afkeer van evangelisten van elke gezindte.

op krautsjo en Sam Harris !