atheisme.eu

(slechte titel want dat gaat op voor elk geloof natuurlijk )

gisteren een interessant gesprek gehad met iemand die zij niet in de kerk te geloven, zelf sterk tegen de kerk te zijn omwille van de erg humane geschiedenis van de katholieke kerk . Maar toch hij geloofde wel dat er iets was (zoals zoveel mensen nogal snel zeggen). Op de vraag:" ja maar wat dan? " kwam het standaard antwoord:"weet ik niet , maar er moet roch iets zijn, we kunnen hier toch maar niet zomaar komen". Na wat verder doorvragen kwam het er op neer dat zijn enige reden om in "iets" te geloven gewoon het feit was dat hij als mens geen verklaring kon geven voor het bestaan van deze wereld.

Bij mij is dit toch blijven hangen: het feit dat iemand puur en alleen omwille van het feit dat hij iets niet weet, iets niet kan bevatten gewoon zonder meer de conclusie trekt om in "iets" te geloven. Zelfs geen schijn van bewijs nodig heeft, geen enkele verdere definitie van dat geloven nodig heeft. gewoon: "ik snap het niet , dus er moet iets meer zijn, punt"
Ik vraag mij dan altijd af is het nu echt zo moeilijk om gewoon te kunnen zeggen: ik heb daar geen antwoord op dus ik laat die vraag open. Ik kan niet alles bevatten in mijn positie als mens. Die drang om toch een antwoord te moeten hebben, hoe leeg dat abtwoord ook moge zijn kan er bij mij niet in, ik blijf dat raar vinden.

Soms vraag ik me af of dit komt door de spanning tussen de manier waarop we als mens de wereld kunnen ervaren: vanuit ons individuele ik en die voor een klein mensje enorm grote wereld rond dat mensje: "ik als centrum van m'n eigen wereldbeleving kan toch niet zo onbeduidend zijn als die grote wereld doet uitschijnen"

(sorry ben een beetje in een "filosiololiosofistische" bui vanavond )

De teneur lijkt te zijn dat hoe luier je in feite bent om de wereld om je heen te onderzoeken, hoe groter de kans is dat je de wereld niet kan verklaren en dit dan oplost door te zeggen dat er 'iets' is.

het feit dat iemand puur en alleen omwille van het feit dat hij iets niet weet, iets niet kan bevatten gewoon zonder meer de conclusie trekt om in "iets" te geloven.

Volgens mij is het niet alleen omdát hij iets niet weet, maar ook omdat hij de moeite niet neemt om te achterhalen hoe het zit. Er zit gewoon helemaal geen drang in veel mensen om zich te verdiepen in hoe de natuur werkt. Het is makkelijker om een cliché op te lepelen waar je geen enkele kennis voor nodig hebt dan op onderzoek uit te gaan of een paar boeken te lezen en je in te spannen om het te begrijpen. Als je je ergens voor moet inspannen is dat geloof ik al een bewijs op zich dat het dan wel heel onwaarschijnlijk zal zijn.

Een cru voorbeeld van de weigering om je in de werkelijkheid te verdiepen speelde onlangs op de VU in Amsterdam, waar islamitische biologiestudenten weigerden aan lessen en examens over evolutie deel te nemen. Je doet gewoon oogkleppen voor om de aanwijsbare realiteit niet te hoeven zien, daardoor kun je het niet verklaren en heb je een grond voor je god of je iets.

(Sorry.... ik ben in een cynische bui. )

mmm, gewoon luiheid dus, ja misschien wel, zoiets van: "waarom ook al m'n hersencellen vermoeien als je de zaak met ééntje ook kunt oplossen"

Volgens mij moet het zoiets zijn. Ik zat er nog over door te malen. Al die discussies met creationisten, die het steeds hebben over 'het geloof in evolutie'. Dat is lekker ja, geloven in de schepping kost je niks, want je hoeft het toch niet te bewijzen, alleen maar geloven. Intussen houden evolutiebiologen zich al 150 jaar bezig met onderzoek naar levensvormen over een tijdsbestek van vier miljard jaar, het verzamelen, interpreteren en systematiseren van botten en fossielen, controleren, fouten weerleggen en filteren, DNA-onderzoek, theorieën bedenken en toetsen. En dan zeg je als creationist gewoon weer vanuit je luie stoel, kost ook niks: evolutie is ook een geloof. We hebben allemaal onze eigen waarheid.
Pffffttt.......

Je moet dit artikel maar eens lezen http://www.sciencedaily.com/releases/20 ... 160400.htm.

ER wordt steeds meer ontdekt in de werking van de hersenen die hele plausibele verklaringen opleveren waarom mensen zijn zoals ze zijn en waarom de een wel en de andere niet ontvankelijk is voor een geloofssprong . Ik zeg uitdrukkelijk een geloofssprong ,omdat ik denk dat er ook mensen zijn die dat zelfde hersengebied uitschakelen ,maar zich niet gelovig noemen , maar die dezelfde hardnekkige manier van redeneren vasthouden . Niet voor rede vatbaar zijn kan met een heleboel factoren te maken hebben en ik denk dat dit er een is .

Het is wel grappig te lezen dat gelovigen bij zo'n strooptest niet door hebben dat ze een fout maken zodat ze in alle rust vol zelfvertrouwen verdergaan met het onderzoek, terwijl ongelovigen in de stress schieten omdat ze door hebben dat er iets mis gaat. Misschien verklaart dat wel waarom gelovigen vaak in alle rust volharden in hun redeneerfouten, terwijl de ongelovigen die met ze in discussie gaan helemaal wanhopig worden van het onvermogen om door te dringen.
Het zou misschien leuk zijn om dat eens te onderzoeken.

Ik vind het wel vreemd dat de kop is dat er verschillen in de hersens zijn. Ik zou zeggen dat de hersens anders werken. Hoe dat dan komt is volgens mij de hamvraag.

krautsjo schreef:Je moet dit artikel maar eens lezen http://www.sciencedaily.com/releases/20 ... 160400.htm.

ER wordt steeds meer ontdekt in de werking van de hersenen die hele plausibele verklaringen opleveren waarom mensen zijn zoals ze zijn en waarom de een wel en de andere niet ontvankelijk is voor een geloofssprong . Ik zeg uitdrukkelijk een geloofssprong ,omdat ik denk dat er ook mensen zijn die dat zelfde hersengebied uitschakelen ,maar zich niet gelovig noemen , maar die dezelfde hardnekkige manier van redeneren vasthouden . Niet voor rede vatbaar zijn kan met een heleboel factoren te maken hebben en ik denk dat dit er een is .

Niet voor JULLIE reden vatbaar bedoel je.
Er altijd vanuitgaan dat anderen fout denken die anders denken dan volgens jullie wazige definitie van ,,wetenschappelijk,, is makkelijk.
Je kan met je eigen wetenschap alle tot nu toe bekende feiten samenleggen en tot de conclusie komen dat we in een eenheid leven die we nooit zullen vatten en waar we ook geen vat op krijgen. De vraag is dan in hoeverre we ons gedrag zullen moeten aanpassen om zoveel mogelijk in eenklang met die omgeving en met elkaar te leven en met de wetmatigheden om ons heen... Religie was zon poging,eigenlijk een interessante maar wellicht zeer verouderd en verkeerd begrepen..We hebben de mogelijkheid dat anders in te vullen maar ons egoisme houdt ons daarvan af.

Weten,kennis, is er enkel op gebaseerd anderen en onze omgeving aan ons zogenaamd wetenden te onderwerpen.Met welk recht Met het recht van de sterkere,en daar zijn we weer,sociaal Darwinisme.
Het gevoel met zorg en respect om te gaan met onze omgeving is mogelijk veel waardevoller dan weten alleen..Bovendien leidt ons weten en ons enzijdig gebruik van kennis niet per definitie tot een gelukkig leven. Het eerlijkste en bescheidenste is de conclusie dat de mens helemaal niet in staat is kennis objectief te gebruiken en kennis dus altijd misbruikt. Ik ben dus helemaal niet zeker of een bepaalde vorm van geloof daarom slechter functioneert om in dit leven met bepaalde vragen om te gaan.Geloven doet immers iedereen,of in wetenschap of in religie.