Atheïsme/Ietsisme

[RdM]

Mijn slecht karakter zou dan kunnen stellen dat ietsisten eigenlijk een beetje "slappelingen" zijn die gewoon lekker willen geloven als alle andere maar niet het lef hebben om het te definiëren uit schrik afgeschoten te worden... , maar aan de andere kant vraag ik me dan ook weer niet af of ze misschien wel de eerlijkste gelovigen zijn: ze willen geloven maar geven wel aan niet te weten waarin... De essentie van geloof als het ware: geloven om er de voordelen van de hebben (geen lastige levensvragen meer te moeten stellen maar toch niet geconfronteerd worden met de gaten in je theorie die je aanhangt om die voordelen te verkrijgen)

[a.r.]

Ik denk dat Ietsisten weldegelijk de boekgodsdiensten onstmaskerd hebben, maar toch niet het lef hebben het volledige godsidee de deur uit te bonjouren, ik kwn mensen die zelfs de evolutietheorie zeggen aan te hangen, maar toch "is er meer tussen hemel en aarde"...ikzelf heb het "godsidee" lang geleden ook een poosje het voordeel van de twijfel gegeven.....juist door al die indoctrinatie van de godgelovers.....maar pas wanneer je werkelijk op onderzoek uit gaat zie je pas hoe leugenachtig, hypocriet en (daarom) verwerpelijk alles is! De meeste mensen durven echter niet werkelijk te onderzoeken en te toetsen! Ze blijven graag en liever dromen dat hun sprookjesgedachten werkelijkheid zullen worden. Diep Triest eigenlijk!

[Els]

Je bent natuurlijk ook wel sneller klaar door te zeggen 'er moet iets zijn' dan uit te gaan vissen hoe zo'n evolutie nou in elkaar steekt, of hoe regen en bliksem ontstaan of zelfs maar te accepteren dat we (voorlopig?) niet weten waar de materie vandaan komt.
Ik vind het wel apart dat vooral de evolutie het moet ontgelden, en dat er maar weinig mensen zijn die beweren dat god de bliksem en de regenboog maakt. Daarvan zeggen de meesten maar zelden dat het 'zo complex' is. Waarschijnlijk weten ze niet eens dat ze niet weten hoe het werkt.

[Aron]

Ik denk dat Ietsisten weldegelijk de boekgodsdiensten onstmaskerd hebben, maar toch niet het lef hebben het volledige godsidee de deur uit te bonjouren, ik kwn mensen die zelfs de evolutietheorie zeggen aan te hangen, maar toch "is er meer tussen hemel en aarde"...ikzelf heb het "godsidee" lang geleden ook een poosje het voordeel van de twijfel gegeven.....juist door al die indoctrinatie van de godgelovers.....maar pas wanneer je werkelijk op onderzoek uit gaat zie je pas hoe leugenachtig, hypocriet en (daarom) verwerpelijk alles is! De meeste mensen durven echter niet werkelijk te onderzoeken en te toetsen! Ze blijven graag en liever dromen dat hun sprookjesgedachten werkelijkheid zullen worden. Diep Triest eigenlijk!

De meeste mensen hangen de evolutietheorie aan (althans in NL), en geloven in een kracht, maar willen niet elke zondag naar de kerk, geen rare rituelen hebben, niet hoeven te bidden voor het eten, vinden man en vrouw gelijk, en accepteren homo's.

Deze groep, de Ietsisten, omvat na schattingen ongeveer 40% van de inwoners van NL.

[Tokamak]

In mijn puberteit ben ik een ietsist geweest. Dit kwam voort uit een soort van geloof in geesten. Niet zozeer het romantische horrorbeeld, maar meer dat ik me af vroeg waar de dode heen gaat. Ik geloofde toen ook nog in de scheiding tussen de fysieke en de geestelijke mens. Daarbij kwamen nog meer dingen kijken waar ik niet (precies) wist hoe het in elkaar zat (o.a. de complexiteit v/d natuur, maar ik kan me niet exact meer herinneren al wat meer), en dat verklaarde ik deels vanuit die 'onbekende wereld'. Zo langzamerhand beschikte ik over meer kennis die dit idee een beetje onderuit trapte, maar ik ben toen nooit helemaal van het idee afgeweken.

Dit duurde totdat ik een stuk tegen kwam waarin de psyche van de mens werd uitgelegd. Een mens heeft van nature de neiging om iets waarover men geen kennis heeft, aan te vullen met dingen (naar keuze) die wél bekend zijn voor die persoon. In feite ontstaat zo een verwrongen en onjuist beeld van de werkelijkheid. Het stuk noemde het 'reïficatie'. Dit vind je niet alleen terug in het 'geloven', maar in tal van andere dingen, waaronder UFO-verschijningen, geestverschijningen, complottheorieën, doemscenario's. Reïficatie is mijns inziens losjes verbonden met andere psychedelen van de mens, namelijk de 'persoonsvergroting' en het 'dingen zien'. 'Dingen zien' houdt nauw verband met reïficatie. Je hersenen creëren soms een (voor jou bekend) beeld uit een totaal vormeloos object. Zo kan je een Jezus zien in een brandplek op een strijkijzer of zie je een olifant in een wolk. Persoonsvergroting houd in dat je jezelf als persoon of generatie of mensheid verheerlijkt en daardoor jezelf boven andere dingen verheft. Een voorbeeld hiervan zijn doemscenario's als 2012 en het bijbelboek 'Openbaringen' die generatie op generatie heel actueel zijn. Je eigen generatie is de belangrijkste ooit. Een aspect hiervan is dat je je als persoon/groep/soort perfect noemt. 'Een perfecte creatie.' Een ander ding dat hiermee verband houdt is het groter worden of veranderen van verhalen die mond op mond verteld worden. Naar mijns inziens is dit met een aanzienlijk deel van de Bijbelboeken gebeurd.

Psychedelen die hier weer verband houden met 'persoonsvergroting' zijn het groepsgevoel of 'Groupthink' en 'Autoritaire indoctrinatie'. Groupthink vind je terug in alle delen en lagen van de bevolking, maar is ook een groot probleem in het bedrijfsleven. Het houdt in dat je geneigd ben om als groep te denken en als groep naar een doel te werken. Onmisbaar in het bedrijfsleven, maar dit heeft een heel groot nadeel. Je dreigt verstoten te worden door de groep als je individueel een probleem vindt dat de weg naar het doel belemmert. Als je dit meldt, hoe ernstig of fataal dit ook moge zijn, je vindt niet genoeg gehoor bij de rest van de groep omdat je deze en het project daarvan belemmert. De persoon die het probleem heeft opgemerkt, heeft dan de neiging (al dan niet na een lange discussie) om als individu mee te gaan met de groep, ook als dit hoogstwaarschijnlijk fatale gevolgen zal hebben. Een beroemd slachtoffer van 'Groupthink' is de explosie van de Space Shuttle 'Challenger' in 1986. Groupthink hoeft niet per definitie fataal te zijn, maar het houdt je van de goede weg af. Daardoor zit je als groep vaak fout of niet helemala goed. Autoritaire Indoctrinatie is een wat bekender verschijnsel. Een persoon heeft soms de neiging om een persoon/groep met een grote autoriteit te volgen, omdat van deze persoon/groep wordt verwacht dat deze meer kennis heeft en dus dichter bij de waarheid zit. (Vaak heb je al ongeveer dezelfde opvattingen en interesses (al dan niet ontstaan uit reïficatie).) Hierdoor wordt je eigen beeld vervormd, cijfer je jezelf weg als individu en geef je jezelf voor het grote goed. Je pikt dan ook veel van de autoriteit omdat ze (naar eigen zeggen) er zijn om jou te beschermen voor het kwaad (andersdenkenden etc.). Hierin speelt ook het stukje angst een grote rol. Angst drijft mensen bijeen. Je staat immers sterker als groep. In principe zijn alle politieke en religieuze groepen hier in mindere of meerdere mate het slachtoffer van. Degene die vanuit angst opereren krijgen over het algemeen het snelst steun. Generalisatie/hokjesdenken is een populair gevolg hiervan. Het is groep tegen groep. Dit verklaart dan ook mede waarom Wilders zoveel (virtuele) stemmen krijgt. Enkele bekende voorbeelden zijn Hitler's Nazisme, 'People's temple' en totalitaire regimes zoals in N-Korea.

Goed, het verhaal is langer geworden dan ik dacht, en zou niet misstaan in 'psychologie'. Maar het komt er op neer dat ik beginnend bij dat stuk mijn wereldbeeld volledig heb omgegooid. Het waren incomplete beelden en zelfgecreëerde gedachten. Sindsdien ben ik ervan bewust dat mijn psyche door deze aspecten soms een loopje met mijn gedachten nemen. Ik ben imperfect, en daar ben ik me bewust van. Ik denk nu een tweede keer na voordat ik iets zeker denk te weten. En als ik het niet weet, dan laat ik dat ook open totdat ik de waarheid gevonden denk te hebben. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik dmv filosoferen en de wetenschap weloverwogen naar de waarheid aan het zoeken ben. Dit kan niet zonder jezelf niet altijd te vertrouwen en open te staan voor verandering, en dat is soms best moeilijk. Een ding is iig zeker, een god of een iets past daar niet in.

[Els]

Hallo Tokamak, interessante verklaring voor hoe mensen allerlei nieuwe geloofsopvattingen creëren.
Het lijkt op hetzelfde principe als de Rorschachtest, waarbij mensen het vermogen te hebben om concrete gestaltes te zien in willekeurige inktvlekken. Kennelijk zijn we ook in staat onbewust concrete dingen te herleiden uit allerlei soorten van willekeurige informatie. Je pakt eruit wat je snapt, doet de rest weg als overbodige ballast en vervolgens pas je de overgehouden info nog een beetje aan aan iets wat je kent. Het lijkt wat op het systematiseren van informatie, om nieuwe informatie makkelijker te kunnen verwerken.

Maar sommigen zijn dan blijkbaar beter in staat om 'noninformatie' toch op te slaan als feiten. Dat komt ook doordat ze zich sneller laten beïnvloeden door hun omgeving. Het is moeilijk om je los te maken van wat je omgeving beweert naarmate die dominanter is.

In een pure gesloten of sektarische omgeving, zoals intolerante religies, word je al vanaf je geboorte met zulke ideeën geïndoctrineerd, en zul je vanuit je omgeving weinig andere informatie krijgen, omdat dat niet wordt toegelaten. Mensen gaan soms twijfelen, maar ze kunnen met hun twijfel nergens heen, omdat er negatief en zelfs agressief op wordt gereageerd.

In open culturen werkt het heel anders, omdat je altijd de kans loopt tegen andere denkbeelden op te lopen. Je eigen groep (bijvoorbeeld jouw zelf gekozen vriendenkring) bevestigt misschien wel voortdurend je (foute) ideeën, maar je komt altijd mensen tegen die iets anders zeggen, zodat je wordt gedwongen erover na te denken.

Er zijn inderdaad wel grappige proeven gedaan die laten zien hoe mensen door groepsbeïnvloeding zichtbaar foute beslissingen nemen. Mensen zijn bang om iets anders te zeggen dan de rest, of in hun eentje een fout te maken, dus passen ze zich maar aan aan de groep.

Mensen zijn dus wel vatbaar voor foute ideeën, maar het is veiliger om in een gefragmenteerde maatschappij te wonen, waar allerlei opvattingen door elkaar worden geuit, zodat mensen vaker worden gedwongen zelf na te denken omdat aanpassen aan de groep niet altijd voldoet. Op een gegeven moment ga je dan maar zelf op zoek naar informatie. Niet dat je dan per definitie op het juiste antwoord uitkomt, maar je denkt in elk geval toch wat onafhankelijke na. Misschien wordt het zo geleidelijk ook duidelijk hoe je onderscheid moet maken tussen feitelijke informatie en pseudo-feiten.

[Tokamak]

Hallo Tokamak, interessante verklaring voor hoe mensen allerlei nieuwe geloofsopvattingen creëren.
Het lijkt op hetzelfde principe als de Rorschachtest, waarbij mensen het vermogen te hebben om concrete gestaltes te zien in willekeurige inktvlekken. Kennelijk zijn we ook in staat onbewust concrete dingen te herleiden uit allerlei soorten van willekeurige informatie. Je pakt eruit wat je snapt, doet de rest weg als overbodige ballast en vervolgens pas je de overgehouden info nog een beetje aan aan iets wat je kent. Het lijkt wat op het systematiseren van informatie, om nieuwe informatie makkelijker te kunnen verwerken.

Dat is inderdaad wat reïficatie is, en vaak doe je dit onbewust.

Maar sommigen zijn dan blijkbaar beter in staat om 'noninformatie' toch op te slaan als feiten. Dat komt ook doordat ze zich sneller laten beïnvloeden door hun omgeving. Het is moeilijk om je los te maken van wat je omgeving beweert naarmate die dominanter is.

In een pure gesloten of sektarische omgeving, zoals intolerante religies, word je al vanaf je geboorte met zulke ideeën geïndoctrineerd, en zul je vanuit je omgeving weinig andere informatie krijgen, omdat dat niet wordt toegelaten. Mensen gaan soms twijfelen, maar ze kunnen met hun twijfel nergens heen, omdat er negatief en zelfs agressief op wordt gereageerd.

In open culturen werkt het heel anders, omdat je altijd de kans loopt tegen andere denkbeelden op te lopen. Je eigen groep (bijvoorbeeld jouw zelf gekozen vriendenkring) bevestigt misschien wel voortdurend je (foute) ideeën, maar je komt altijd mensen tegen die iets anders zeggen, zodat je wordt gedwongen erover na te denken.

Dat is inderdaad een interessante gedachte hoe een persoon door de omgeving wordt beïnvloed. Vooral een kind is beïnvloedbaar en zal, als het met de bijbel is opgevoed, ook sneller bij de bijbel blijven. Dit komt, mijns inziens, mede omdat het christelijk geloof dan een warm en behaaglijk gevoel geeft. Als hij/zij ervan af stapt, voelt hij/zij een soort leegte. Dat is een soort van drempel om ervanaf te stappen. Dat hoor ik meerdere mensen zeggen. Ik denk dat mede daarom gelovigen zo fel reageren als je kritiek hebt op hun geloof. Je valt niet alleen hun geloof aan, maar ook hun persoon.

Een ander voorbeeld, ik herinnerde me vanmiddag hoe kinderen in Israël worden opgevoed met haat jegens Palestijnen, hun ouders werpen dat in hun schoot. Van Palestijnse kant is dat overigens niet anders. De ouders zijn dus grotendeels verantwoordelijk voor het in stand houden van de haat. En volgensmij weten grote delen van de bevolking niet waarom, maar alleen dát ze elkaar haten (dat is ff een aanname, maar het zou me weinig verbazen). In feite is dit een beetje hetzelfde als bovengenoemd voorbeeld. Met de opvoeding beïnvloed je het kind heel erg, en leg je in feite de structuur van hun persoonlijkheid vast.

Het is hoe dan ook zo, dat deze haat bestaat uit onwetendheid, onvolledigheid en angst. In feite dus weer reïficatie, gecombineerd met angst is dit heel gevaarlijk. Ik werp daarom ook de hedendaagse (blinde) woede en xenofobie richting de islam van me af. Ook deze bestaat grotendeels uit deze combinatie. Ik zal niet ontkennen dat ik beïnvloed ben door reacties omtrent dit onderwerp, maar ik geef geen gehoor aan angsten. Hoe graag deze zich ook willen uiten, angst en haat zijn immers bronnen om vooral te gaan reïficeren.

Er zijn inderdaad wel grappige proeven gedaan die laten zien hoe mensen door groepsbeïnvloeding zichtbaar foute beslissingen nemen. Mensen zijn bang om iets anders te zeggen dan de rest, of in hun eentje een fout te maken, dus passen ze zich maar aan aan de groep.

Mensen zijn dus wel vatbaar voor foute ideeën, maar het is veiliger om in een gefragmenteerde maatschappij te wonen, waar allerlei opvattingen door elkaar worden geuit, zodat mensen vaker worden gedwongen zelf na te denken omdat aanpassen aan de groep niet altijd voldoet. Op een gegeven moment ga je dan maar zelf op zoek naar informatie. Niet dat je dan per definitie op het juiste antwoord uitkomt, maar je denkt in elk geval toch wat onafhankelijke na. Misschien wordt het zo geleidelijk ook duidelijk hoe je onderscheid moet maken tussen feitelijke informatie en pseudo-feiten.

Eens, ik vind zowiezo dat mensen minder per definitie met een groep mee moeten willen gaan, om de reden die jij noemt. Dan is idd een open en vrije maatschappij het beste. Daarnaast zou k ook graag willen dat er meer begrip zou zijn voor de medemens. Je ziet het vaak niet aan de oppervlakte, maar je medemens zit op persoonlijk vlak net zo ingewikkeld in elkaar. Iedereen is anders natuurlijk, maar daarbij niet minder. Tariq Ramadan had een mooi citaat eergisteren op televisie: "Als de intentie van een persoon goed is, heb je geen recht om te oordelen."

In feite predik ik hier voor individualisme. Ben ik zeker een voorstander van, maar het heeft niet enkel voordelen helaas. Individualisme bevordert namelijk in een aantal gevallen ook onverschilligheid en anonimiteit. Gevolg is dat ieder in feite op een eilandje gaat leven, en zich niet of nauwelijks meer bekommert om de medemens. Dit zie je bijvoorbeeld terug in families. Dat een kind met een ouder gemeend praat over zijn/haar persoonlijke problemen, is tegenwoordig vrij zeldzaam, Dat zou je een generatiekloof kunnen noemen, en dat is het voor een groot deel ook wel. Maar over problemen praten met goede vrienden uit je eigen leeftijdsgroep is ook geen vanzelfsprekendheid meer.

[Els]

Dit komt, mijns inziens, mede omdat het christelijk geloof dan een warm en behaaglijk gevoel geeft.

Inderdaad. Die warmte hoort denk ik ook bij de technieken om mensen aan religies te binden. Het is ook een middel om mensen bij sektes te introduceren. Het gebeurt door het gebruik van prettige woorden en het collectivisme te benadrukken. Maar religies hebben het nadeel dat ze zich vaak beroepen om mooie dingen, maar ze keren de betekenis ervan om. Religies spreken altijd over liefde, vrede, barmhartigheid etc., zaken die ons aanspreken, maar eigenlijk hebben ze in de religies een invulling die niet is wat je zou verwachten. Dat komt volgens mij doordat religies parasiteren op menselijke behoeftes. Ze beloven waar we behoefte aan hebben, maar als iemand hierdoor wordt overgehaald, wordt hij het slachtoffer van parasitisme.

Dus als je je losmaakt van een religie beland je inderdaad in een leegte. Je moet niet alleen je vriendenkring opnieuw opbouwen, maar ook jezelf opnieuw invullen.
Het lijkt veel op hoe oplichters werken, of charmeurs en verleiders of femme fatales of zo, die je eerst een goed gevoel geven maar je vervolgens gebruiken en leegzuigen.

Religies bieden wel structuren die mensen binden in een collectief en regels geven, zodat je niet snel alleen bent. Dat is zeker een voordeel, maar het is ook zo dat religies alle andere structuren hebben verwoest, zodat er niets voor je over is als je uit een religie wil stappen. Het vinden van een nieuwe structuur komt helemaal aan op je eigen initiatief.
Misschien signaleer jij hetzelfde probleem met individualisme als ik: ik ben namelijk ook voorstander van individualisme, maar het is wel een probleem als er geen structuren bestaan waar je als individu bijhoort. De kerk heeft veel geld voor het onderhouden van hun structuren, maar er is geen organisatie die collectieve stucturen onderhoudt voor mensen die niet tot een sekte behoren. Er is geen structurele binding.

Een ander voorbeeld, ik herinnerde me vanmiddag hoe kinderen in Israël worden opgevoed met haat jegens Palestijnen, hun ouders werpen dat in hun schoot. Van Palestijnse kant is dat overigens niet anders. De ouders zijn dus grotendeels verantwoordelijk voor het in stand houden van de haat. En volgensmij weten grote delen van de bevolking niet waarom, maar alleen dát ze elkaar haten (dat is ff een aanname, maar het zou me weinig verbazen). In feite is dit een beetje hetzelfde als bovengenoemd voorbeeld. Met de opvoeding beïnvloed je het kind heel erg, en leg je in feite de structuur van hun persoonlijkheid vast.

Het is hoe dan ook zo, dat deze haat bestaat uit onwetendheid, onvolledigheid en angst.

Precies, daarom klopt het ook niet met die warmte, vrede en religieuze structuren. De geborgenheid is voor een groot deel gebaseerd op de angst voor de buitenwereld en de vijandschap van de anderen. Die problemen in het Midden-Oosten zijn al in de religie ingebakken. Hoe moet je eraan ontsnappen als je opgroeit in een theocratie?

Het probleem hoort bij gesloten culturen die geen andere denkbeelden toelaten en denken in termen van 'zij' en 'wij', waarbij 'zij' altijd worden gedemoniseerd. In het moderne denken worden mensen minder in hokjes gedeeld en liggen de grenzen tussen de groepen niet vast. Mensen kunnen vrij bewegen, andere opvattingen krijgen en zich met andere groepen bevinden. Je hoort ook bij meerdere groepen. Open culturen zijn veel minder vatbaar voor conflicten omdat je geen duidelijke scheidslijnen kan maken tussen groepen, dus het denken in wij versus zij functioneert niet goed.

Ik vind het altijd opmerkelijk hoe mensen die niet tot een gesloten groep behoren door gesloten systemen altijd worden gestigmatiseerd op basis van het feit dat ze níet behoren tot een groep. Dus als je niet kan worden weggezet als 'de joden', 'de Nederlanders', 'de linksen', dan word je wel 'de ongelovigen' genoemd, op basis van het ontbreken van collectivistische verbondenheid. Zo word je toch slachtoffer van dit schematische denken.

Het is denk ik wel belangrijk om je hiervan bewust te zijn, want voor je het weet laat je je meeslepen in het conflictdenken, zonder erbij stil te staan dat je helemaal niet denkt in 'goeden' en 'kwaden', de groepsleden en de rest. Dat hebben wij dus niet, wij lopen dwars door de grenzen heen. Het probleem is dat sektaristen een barrière opwerpen die ze belet om hun groep te verlaten.

[Aron]

Het ietsisme is (voor mensen die niet helemaal weten wat je er mee bedoelt):

Het ietsisme is concreet het geloof in een metafysische kracht. Ietsisme is een algemene term voor uiteenlopende overtuigingen waarbij mensen "aannemen" dat er "iets" is "tussen hemel en aarde", zonder concreet een welbepaalde religie aan te hangen. Een ietser is een nieuwe gelovige die orthodoxe goden links laat liggen, maar voor zijn zingeving behoefte houdt aan iets transcendents dan wel gelooft dat er aan al het bestaande een transcendente maar onbenoembare kracht ten grondslag ligt.

Zowel onder theïsten als bij atheïsten roept het ietsisme weerstand op, maar uit een opiniepeiling van dagblad Trouw uit oktober 2004 bleek dat 40% van de Nederlanders tot de ietsisten kunnen worden gerekend.

Men veronderstelt dat het ietsisme eerst in de katholieke wereld postgevat heeft bij gelovigen die de geloofwaardigheid van een aantal katholieke dogma's in twijfel gingen trekken.

[RdM]

akkoord, maar wat moet je er dan mee. Bv van een "traditioneel" gelovige kan ik me wel inbeelden waarom hij zichzelf wat wijs maakt: het neemt een aantal moeilijke vragen weg, je hoeft niet zelf meer na te denken waarom je leeft en hoe je dan ook het best door het leven gaat: dat bepaald de religieuze club die je aanhangt wel voor jouw. Je kunt steun vinden in je geloof in moeilijke momenten in het leven. (bv je geliefde is niet vor eeuwig weg, je ziet ze later terug in de hemel etc..) Je kan alles wat slecht is in deze wereld of wat je niet goed vind aan deze wereld toewijzen aan een extern kwaad of "de andere" zodat introspectie niet meer nodig is etc... maar wat haalt een ietsist nu uit z'n geloof vraag ik me dan af. (behalve gemakzucht)

[Els]

Daar zeg je wat... 'gemakzucht' is misschien juist de grootste zwakte. Stel je eens voor waarvoor je allemaal geen moeite hoeft te doen om het te begrijpen omdat je al het oefenen kan vervangen door 'er moet iets zijn'.
Zou 'geestelijke luiheid' ook een hoofdzonde zijn?

[hans]

Is het wel gemakzucht ,het zou ook een antwoord kunnen zijn voor mensen die geen enkele behoefte hebben aan verdieping en hun leven leven zoals het is en misschien af en toe een opvlammende gedachte hebben die daarna weer dooft .Ik kan me voorstellen dat dat nu de mensen zijn die menen dat er iets moet zijn omdat ze ooit eens ergens op een onbewaakt ogenblik een gedachte hebben gehad die iets verder ging dan het hier en nu .Rudimentair aanwezig maar geen behoefte tot nadere uitwerking .
Ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die er nooit over nadenken en dan gedwongen worden bij een enquête om er iets over te zeggen en dan maar uit traditie roepen dat er iets moet zijn zonder welke ideologie of overtuiging dan ook . Geen mening, staat ook zo leeg .

[Aron]

Nouja dat is niet helemaal wat er staat, het is wss ontstaan door gelovigen die zich tegen de dogma's, taboes, rituelen etc. etc. keerde van de kerk. Dus je gelooft nog steeds, maar zonder al die rituelen, discriminatie en zo eromheen, noem het een religieus-humanistisch concept. Het is iedergeval een verbetering haha.

[hans]

Het ietsisme is concreet het geloof in een metafysische kracht. Ietsisme is een algemene term voor uiteenlopende overtuigingen waarbij mensen "aannemen" dat er "iets" is "tussen hemel en aarde", zonder concreet een welbepaalde religie aan te hangen. Een ietser is een nieuwe gelovige die orthodoxe goden links laat liggen, maar voor zijn zingeving behoefte houdt aan iets transcendents dan wel gelooft dat er aan al het bestaande een transcendente maar onbenoembare kracht ten grondslag ligt.

Zowel onder theïsten als bij atheïsten roept het ietsisme weerstand op, maar uit een opiniepeiling van dagblad Trouw uit oktober 2004 bleek dat 40% van de Nederlanders tot de ietsisten kunnen worden gerekend.

Men veronderstelt dat het ietsisme eerst in de katholieke wereld postgevat heeft bij gelovigen die de geloofwaardigheid van een aantal katholieke dogma's in twijfel gingen trekken.

[/quote]

De eerste zin van dit wikipedia verhaal is al een en al tegenstrijdigheid ,volgens mij is er niets concreets aan geloven in een metafysische kracht en al helemaal niet in iets wat als algemene term gehanteerd wordt voor uiteenlopende overtuigingen .Het is juist het ontbreken van een concrete overtuiging dat Ietsisme juist zo aantrekkelijk maakt .