atheisme.eu

Dag allemaal,

Ik wil graag iets delen en misschien is het voor meer herkenbaar:

Huis/tuin en keuken-gesprekken op verjaardagen, personeelsdagen e.d. die ineens over religie gaan. Je hoort de meest uitgekauwde argumenten (zoals: Hitler en Stalin waren atheïsten!!) voorbij komen en verbaast je over hoe sommige denken te bewijzen dat er 'meer is' en 'er een creator' moét zijn...en dat toeval niet bestaat enz enz....

Zo zat ik gister op een studiedag op het werk waarna een bbq verzorgd was. Een moslimcollega naast mij kreeg zijn halal-maaltijd geserveerd en collega's om ons heen begonnen hem geïnteresseerde vragen te stellen over het moslim-zijn. (Oh, en hoevaak bid je dan en hoe geef je je geloof aan je kinderen mee?) Mijn manager tegenover mij vertelde daarop over haar religieuze achtergrond en hoe belangrijk zij het vond dat haar kinderen dat zeker mee moesten krijgen in de opvoeding..De rest van de collega's viel bij over 'bewijzen' voor leven na de dood aan de hand van bijna dood ervaringen e.d.

In dit soort situaties probeer ik zoveel mogelijk mijn mond te houden. Ik erger me van binnen uitermate, maar ben bang geen maat te kunnen houden op het moment dat ik me in de discussie meng..Echter, toen niemand een argument wist te bedenken waarom je religie niet aan je kinderen moet doorgeven, viel het stil en vroeg ik wat men dacht over waarheidsvinding?! Waarop mijn moslim collega antwoord met:,, oh, dat maakt me niks uit" en het gesprek ging weer vrolijk door en mijn manager raadde me aan een bepaald boek te lezen waarin leven na de dood bewezen wordt.......pffffff Ik heb één keer proberen uit te leggen ik de mens als zingever van het leven zie en dat veel natuurverschijnselen die vroeger tot goden toe werden geschreven nu wetenschappelijk verklaard kunnen worden en dat creatie geen echt antwoord is.....

..maar het gesprek liep stil, men keek me zwijgend aan en vervolgde hun gesprek zonder mijn inmenging, alsof ik geen woord gesproken had, alsof ik daar niet echt zat. Mijn idee om in dit soort situaties me maar op de achtergrond te houden op dit soort gelegenheden en in dit soort gesprekken werd versterkt...Maar wel uitermate frustrerend. Uit stil protest (hoe kinderachtig ook) heb ik nog een varkenskarbonade besteld met een glas bier.

Nu zullen anderen soortgelijke situaties ongetwijfeld ook meemaken? Hoe reageren jullie daarop? Mond houden? of de discussie toch aangaan? (en het risico lopen de sfeer op de verjaardag te verzieken :-) (Helaas ook een keer meegemaakt.) Hoelang slik je de onzin die je aanhoort? Wanneer grijp je in?

En ik heb in ieder geval ook even lekker kunnen spuien..dat moet soms ook toch

Dit is voor mij heel herkenbaar. Op verjaardagsfeestjes van familie, komt het gelukkig niet meer zo vaak voor, omdat we van elkaar weten dat we allemaal een erg uiteenlopende visie over religie hebben, en de discussies daarmee nogal eens hoog opliepen. Nog niet lang geleden ontstond er toch een dicussie over wetenschap en religie. Al gauw kwam er van gelovige kant een creationistisch verhaal, dat ik na het hele verhaal aangehoord te hebben gepareerd heb met de volgende opmerking: deze visie van je van je vaststaande geloof is tijdens mijn leven al tig keer bijgesteld, omdat........ de wetenschap weer iets ontdekt had en niet omdat god zo nu en dan een boodschapper stuurt met de mededeling dat god uitgevonden heeft dat het net iets anders in elkaar zit.
Op mijn werk ga ik weer wat anders te werk. In mijn team zitten o.a. twee moslims een christen die met een moslim getrouwd is en een christen. Hier speel ik meestal de kaart dat een deel de verkeerde religie aanhangt en daarmee eigenlijk niet goed bij zijn hoofd is, met de bedoeling de veschillende religie-aanhangers met elkaar in botsing te brengen. Ik kan daarin soms behoorlijk vals spelen, door een van de partijen wat meer gelijk te geven. Soms ontstaan er dan "gezellige" discussies. Ik houd aan dergelijke discussies meestal een prettig gevoel over.
Dezefde discussies kun je overigens ook "gezellig" voeren over kwakzalverij.

Groet

kiks

ja, dit komt me ook wel bekend voor. Bij familieleden ben ik verplicht om mijn mond te houden, aangezien ze me zeker uit de familie zouden bannen als ik zou verkondigen dat ik die hele Allah-situatie maar niks vind. En ik buiten hun religie zijn mijn ouders lieve ouders, dus hou ik ze liever in het ongewisse (wat ze volgens mij ook liever willen). Dus in die situatie hou ik gewoon mijn mond, en heel soms durf ik wel eens een gewaagde vraag stellen.

buiten mijn familie zeg ik altijd eerlijk mijn mening. Ik hou van discussies dus ik meng me meestal altijd. Ik ben nogal een moeilal. Soms moet ik mezelf intomen. Op het werk weten al mijn collega's dat ik niet in God geloof. Sommigen kunnen dat gewoon niet vatten en geloven mij niet. Ze denken dat ik speciaal wil doen. OMG! Met de anderen heb ik ook soms gezellige discussies.

Altijd goed te horen dat ik niet de enige ben die af en toe op zijn tanden moet bijten :-)

Kiks, merk je ook dat mensen tijdens die discussie echt proberen te luisteren naar je argumenten? Dat scheelt ook al, dan kan je het nog zo met elkaar oneens zijn, maar wel een goede discussie worden.
Zelf heb ik vaak het idee dat mensen niet eens proberen te begrijpen en op kritische vragen altijd antwoorden met een wedervraag en geen antwoord geven...

kwakzalverij is ook een goede idd...net als astrologie!

Wat Chadia zegt is ook wel herkenbaar voor me...dat als ik me in de discussie meng, ik het gevoel heb dat ze denken: oh daar komt zij weer met dr blabla. Kan ook eigen interpretatie zijn hoor..maar zo voelt het wel. Wel fijn dat je buiten het religieverhaal om wel een goede band met je ouders kan onderhouden! Ookal lijkt het me soms moeilijk om bepaalde levensbeschouwende onderwerpen te mijden?

Bedankt voor jullie reactie iig!

Ja, ik heb me ook wel eens afzijdig gehouden van dergelijke discussies, maar tegenwoordig probeer ik juist in discussie te komen met "feestgenoten". Als het in de grote groep niet werkt, dan individuen na de verbale meningswisselingen(mensen zijn meer geneigd je naar je beargumentatie te luisteren, wanneer het aantal discussieerders minder wordt). Mensen kijken wel eens verbaasd als ik meedeel dat er voor mij niets is. Alsof het een maatschappelijke druk is om spiritueel te zijn. Meeste mensen zullen wel van mening zijn dat er "iets" zal zijn. En het helpt om dat in stand te houden, wanneer er nooit een tegengeluid wordt gegeven, dat het ook anders kan. En dat is precies wat er eigenlijk mis is met de maatschappelijke discours over mentaal zweverige zaken. Eigenlijk zou ik willen zeggen....meng je in discussie! Nuanceer de eenzijdig "bevestigende"geluiden!

Helaas zijn er natuurlijk overmachtsituaties, zoals die door Chadia is beschreven, waarbij religie boven persoonlijke relaties komt te staan...

Mijn idee om in dit soort situaties me maar op de achtergrond te houden op dit soort gelegenheden en in dit soort gesprekken werd versterkt...

Eigenlijk heb ik op een gegeven moment bedacht dat ook ongelovigen hun mond open moeten doen en zich moeten laten horen, dus dat doe ik steeds vaker. Ik laat het niet meer ongemerkt passeren als mensen allemaal over hun geloof vertellen, maar zeg gewoon hoe de wereld in elkaar steekt zonder goden. Ik merk daarbij dat je je vaak opwindt omdat je niet goed weet wat je moet zeggen. Maar hoe vaker je dat doet, hoe meer je erover nadenkt, en zo weet je steeds beter wat je moet zeggen.

Vooral omdat religies vaak van cliché's aan elkaar hangen, die allang ronduit zijn weerlegd.

Het komt vooral op mijn werk voor, want ik heb niet veel gelovige familie. Het is niet zo gewoon dat mensen op het werk over geloof praten, dus vaak gebeurt het niet. Maar moslims trekken het toch wel vaak aan, omdat ze vreemd reageren op gewone dingen, vooral seksualiteit en naaktheid. Dat wordt bij hun naar religie getrokken. Ik verdedig dan gewoon de vrije seksualiteit, en ga in tegen de regels van het heilige huwelijk.

Ik zat bijvoorbeeld in een Grieks mythologieboek te bladeren met naakte Apollo-beelden, en een moslimcollega van mij reageerde heel boos en geschokt. Ik dacht dat hij in staat was die bladeren uit mijn boek te scheuren. Opeens begreep ik meer over de realiteit van die beelden in het Vaticaan, met afgehakte penissen, allemaal vervangen voor vijgebladeren.
Maar ik ging dus maar aan die collega uitleggen dat er niets mis is met naaktheid of seksualiteit, en dat ik wel weet hoe een man eruit ziet en zo. Dat blijkt uiteindelijk toch beter te werken dan niets zeggen, want dan blijft er een kloof tussen mensen bestaan.

Een ander voorbeeld was die al dan niet vermeende homoseksualiteit van de vorige Marokkaanse koning. Een paar moslimcollega's waren woedend over die suggestie, maar anderen gingen hierover in discussie en begrepen niet waarom je je over zoiets zou opwinden. Ook hier had ik het idee dat het beter is om uit te leggen waarom homoseksualiteit een ander geen zeer doet dan om mensen maar te laten sudderen in hun woede.

Over 'iets' ontstaan ook wel eens zulke sprekken, inderdaad. Mensen kunnen heel gevoelig reageren als je zegt dat er niet 'iets' is. :-)

Ik ken dit wel. Bijvoorbeeld was ik bezoek bij de grootouders van mijn vriendin en die weten van mij dat ik vegetarisch eet. Alhoewel ik al vaak op een nogal aanvallende manier wordt benaderd met vragen en opmerkingen daarover deed de grootvader precies hetzelfde. Hij is wel een topper hoor, daar niet van. Ik heb veel liever dat mensen mij op een normale manier vragen waarom ik dat ben. Het liefst heb ik nog gewoon de reactie "Oke". Het is niet trouwens zo dat ik het rondbazuin, want ik heb vernomen dat het voor sommige mensen nogal gevoelig ligt. Waarom weet ik niet. Maar goed.
Hij zei dat het "natuurlijk"onzin was, ieder zijn mening natuurlijk, maar hij verwees naar het verhaal van Adam en Eva en hij vertelde hele passages van de bijbel enzo en ik dacht: "wat moet ik hier nou mee?". Ik heb besluit toch weer keer op keer mijn mond te houden als hij het erover heeft en hij mij de "les te laten lezen". Dat komt omdat ik geen commotie wil veroorzaken bij deze mensen.
Maar toch zou ik zo graag in discussie willen gaan met deze man, omdat het gewoon kriebelt op bepaalde momenten als hij weer verwijst naar in mijn ogen een sprookje.

Maar als mensen er zelf over beginnen vinden ze het volgens mij ook niet erg als je wat terugzegt. De kunst is om je niet op te winden en om vriendelijk te blijven, ook als je met je mond vol tanden staat doordat je niet weet wat je terug moet zeggen op de onzin. Maar als je vriendelijk blijft, ontstaat er ook geen conflict.

Hai Els,

Volgens mij heb je helemaal gelijk. De kunst is inderdaad je niet op te winden en kalm, redelijk en inhoudelijk op de argumenten te reageren. Soms vind ik dit erg moeilijk..maar oefening baart inderdaad kunst.

Tegenover kinderen is het soms lastig. Ik werk met jongeren en tieners. Laatst een Marokkaans jongetje van 10 op de vuist met een anders om hij ,,over mijn geloof praat!!''...Meisjes van diezelfde leeftijd die mij waarschuwen geen varkensvlees te eten anders zullen mijn handen verkolen..Dit soort dingen maak ik vaak mee en vind ik heel erg! Ook voor die meiden die geen kans hebben om vrij en onafhankelijk op te groeien. De jongetjes die bij mij komen vertellen dat ze niet meer naar koranles willen omdat ze geslagen worden en bang zijn voor de imam. Deze koranschool is nogwel gehuisd in een locatie van dezelfde welzijnsorganisatie waar ik voor werk. Daarom raken deze onderwerpen mij vaak zo, als een Marokkaanse collega vol trots over zijn islam aan het vertellen is...Maar geëmotioneerd raken helpt niet (maar soms denk ik wel: hoe moet dit goedkomen met deze generatie die zo geïndoctrineerd wordt?) , maar focussen in op inhoud en argumentatie.

Bedankt voor de tips! en een fijn weekend gewenst.