atheisme.eu

Bron : http://www.elsevier.nl/upload/3d8d1936- ... n25mrt.jpg

Over psychiatrische- mishandeling, psychiatrische- verminking
met riskante chemische stoffen en stigmatisering kinderen gesproken :

Titelthema van de nieuwe Elsevier ->

Politiek-geschokt-over-hoge-aantal-abnormale-kinderen.

http://www.elsevier.nl/web/10228402/Nie ... nderen.htm

Elsevier schreef:Kinderen in Nederland krijgen veel vaker een psychiatrisch etiket opgeplakt dan kinderen in andere landen. De oppositiepartijen in de Tweede Kamer hebben forse kritiek op dit beleid.

Elsevier schreef:
r scherpe kritiek op het huidige beleid. ‘De indicatiegekte moet een halt worden toegeroepen,’ zegt woordvoerder Marianne Langkamp van de SP.

.

Het ljkt mij ook goed dat kinderen geen psychiatrische labels opgeplakt krijgen uit gewoonte of gemak. Maar ik vraag me wel af, wat doen ze dan in al die andere landen als ouders met hun probleemkinderen bij de arts komen? Geven ze daar maar gewoon de oude, straffe opvoedmethode als advies? En helpt dat dan ook?

Het is me ook niet zo duidelijk of kinderen inderdaad problematischer zijn dan vroeger, of dat men zich sneller zorgen maakt over iets wat 'afwijkend' wordt gevonden.

Wel benieuwd wat het weekblad Elsevier daarover zegt. Helaas koop ik de Elsevier nooit. Misschien moet ik het maar in de winkel doorbladeren.

Ik kan mij niet over Nederland uitspreken (ik woon in België) maar ik moet wel zeggen dat men (school, overheid, lcb (die volgen de leerlingen op qua gezondheid, problemen en ontwikkelingsniveau) en eigenlijk ook veel ouders zelf) tegenwoordig inderdaad wel met een vergrootglas op de kinderen zit en voor alles wat van de norm afwijkt moet meteen een "oplossing" gezocht worden. Als een leerling een trimester zakt in z'n resultaten zei men vroeger, och ja hij haalt het wel weer op, nu moet er direct een gesprek volgen en moet er geanalyseerd worden wat de oorzaak zou kunnen zijn en hoe het kan verbeteren. Mijn oudste zoon is niet van de grootste, vroeger zou men gewoon zeggen" och ja hij zal niet zo groot worden", nu krijg je meteen een testresultaat van het lcb mee naar huis met het advies toch een zijn groei verder te laten onderzoeken want "niet volgens de statistieken" (wat ik overigens niet gedaan heb tot zijn grote tevredenheid, ze zouden een gezond kind verdorie nog een complex aanpraten waar er geen is).

Vroeger werden de zaken inderdaad misschien teveel genegeerd en te weinig opgevolgd, maar tegenwoordig doen we net het omgekeerde, teveel opvolging, een kind mag niet meer evolueren op eigen manier en tempo, het moet allemaal kloppen met de gemiddelde, de statistieken en volgens de verwachtingen.

Misschien is het omdat ik geen kinderen heb dat dit een beetje langs me heen gaat. Ik herinner me inderdaad wel een meisje dat zei dat ze een hormonen kreeg omdat ze te lang zou worden, iets van 1.80 of 1.85, wat dan veel te lang zou zijn voor een meisje. Het kwam op me over dat het raar zou zijn dat een meisje groot van stuk is. In plaats van mensen aan te leren niet zo bevoordoordeeld met anderen om te gaan, gaan ze gewoon hele mensen fysiek vervormen om ze aan te passen aan een opgelegde norm. Op die manier versterken ze nog de eenkennigheid van mensen, in plaats van te leren met diversiteit om te gaan.

Met gedragsproblemen is het allemaal wat abstracter. Het lijkt mij vaak dat een goede opvoedkundige nuttiger is dan een psychiatrisch label met bijbehorende medicijnen om de 'stoornis' te onderdrukken. Ook hoort ongezeglijkheid een beetje bij de groei. Je kan kinderen beter leren hoe ze met een situatie moeten omgaan. Maar ook hier wordt kennelijk liever de keuze gemaakt om het kind aan de normen aan te passen.