atheisme.eu

Bron :
http://journalclubnl.wordpress.com/2010 ... abnormaal/

Icesurfer schreef:Bron :
http://journalclubnl.wordpress.com/2010 ... abnormaal/

Stelling : " Is straks iedereen abnormaal volgens de DSM-V ? "

Opmerking : In de vorige edities van de DSM werd ook al geen
definitie van ' normaal ' gegeven.
' Normaal ' zou niet te definieren zijn.

Normaal is ieder die in staat is met een DSM IV of V onder de arm in een witte jas gehuld dan wel voorzien van een sofa geld te ontvangen voor een oordeel over een ander.

Men draaft natuurlijk wel almaar verder door in het ideaal de maatschappij te "perfectioneren". Iedereen moet tegenwoordige een beugel, op talloze ziektes wordt ingeënt, de sport-hetze raast wezenloos door de maatschappij enz. Er is niets mis met het ideaal, doch ik denk dat het werkelijke ideaal onder het mom van laatstgenoemde verhuld wordt, te heten; GELD GELD GELD en nog meer GELD!
De overheden, massamedia en farmaceutische industrieën zijn er nogal bij gebaat om allerhande diensten te verlenen, de overheid heeft namelijk een onuitputbare bron excuses voor het verhogen van belastingen, de farmaceutische industrieën krijgen een ook niet mis te verstane portie en de massamedia worden opgehitst door allerlei onrustwekkende rapporten van malafide overheidscommissies geleid door pseudowetenschappers. Het is wellicht een ietwat grove voorstelling van de feiten, doch het zijn de grote lijnen die zich al decennia lang aftekenen. In plaats van te zoeken naar werkelijke oplossingen, bestrijd men slechts de symptomen van genetisch verval zijnde allerhande handicaps en ziektes. Men is zover doorgedraafd in de hele gezondheidshetze dat de ingrijpende onschatbare maatregelen niet langer te overzien zijn en langzamerhand kant noch wal meer raken.

Je kan 'normaal' natuurlijk opvatten als 'aangepast zijn aan wat de meerderheid doet', en als de meerderheid dan een afwijking heeft is de afwijking de norm. Als iedereen in een maatschappij een beperking heeft, bijvoorbeeld door foute leefgewoontes of een slechte opvoeding, zal daar niet snel iemand over klagen, omdat iedereen denkt dat het zo hoort. Maar dat iets niet wordt herkénd als een stoornis wil nog niet zeggen dat het geen stoornis is. Het wil alleen zeggen dat het vermogen om een toestand te beoordelen niet toereikend is.

Als iedereen zou accepteren dat het normaal is omdat iedereen in de omgeving het doet, kom je als samenleving volgens mij in een neergaande spiraal terecht. Dat is dan een aardige indicatie dat er iets mis is. Maar zelfs dan wordt de oorzaak niet in een afwijking of stoornis gezocht. Het gevolg is dat je de problemen niet bij de kern kan aanpakken.

Raúl schreef:Men draaft natuurlijk wel almaar verder door in het ideaal de maatschappij te "perfectioneren". Iedereen moet tegenwoordige een beugel, op talloze ziektes wordt ingeënt, de sport-hetze raast wezenloos door de maatschappij enz.

Eigenlijk zie ik dat ook als een maatschappelijke stoornis. Het is een vorm van narcisme dat maatschappelijk wordt aangewakkerd. Die hele slank en gezond en perfect-hype in sommige kringen heeft niets te maken met groei of verbetering, maar met het nalopen van modieuze obsessies.

Veel populaire artiesten laten zien hoe die obsessie met uiterlijkheid uit de hand kan lopen. Mensen maken van zichzelf een ding dat een rol speelt, en verliezen uit het oog wat het leven werkelijk inhoudt. Als je rijk genoeg bent kun je zo'n spel tot het uiterste doorvoeren, tot het punt dat anderen allang zeggen dat je toch eigenlijk niet helemaal spoort. Maar als je minder rijk, beroemd en populair bent, loop je een stuk sneller tegen de grenzen op, en houd je zo'n rol niet vol.

Die farmaceutische schoonheids- en gezondheidsindustrie is goed te vergelijken met mediamieke en paranormale oplichters. Ze spelen in op angsten en onzekerheden en wakkeren deze aan. Ze geven het gevoel dat je jezelf kan 'verlossen' en 'verbeteren', en verdienen daar goed aan.

Gelukkig ben ik NIET normaal ....ik kom sinds kort uit vrije keuze bij een psychogoloog....het eerste dat ik te horen kreeg na het lezen van mijn levensverhaal door haar, was dat ik zo agressief ben tav macht en religie, wat haar deed opmerken dat religie voor mensen toch óók veel goed deed, dat er mensen zijn die "god" toch nodig hebben, dat zij óók religieus was opgevoed, dat zij religie al jong ontmaskerd had maar begreep dat anderen religie nodig hadden/hebben omdat die mensen het anders niet redden, dát die mensen toch geen kwaad doen....dat ik me niet zo druk moet maken over het feit dat mensen in sprookjes willen geloven, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik ......juist! ....IK moet begrip hebben...Wahhhhhhhh....ik ben geen agressief mens, ik ben een bewogen en bevlogen mens die strijd met woorden......voor (intellectuele) eerlijkheid, voor sapere aude....ik vecht tegen windmolens én dat mag niet, dát brengt onrust...eigenlijk ben ik dus a-sociaal!

DE kwestie of mensen wel of niet normaal of abnormaal zijn is helemaal niet aan de orde .En ik heb weer het flauwe vermoeden dat dit weer een voorzet is voor zijn eigen stokpaardje .Ik verwonder me dan ook niet dat de enige die gereageerd heeft op de link die Icesurfer geeft onze oude vriend Haddock is .
Waarom krijg ik toch altijd een nare smaak in mijn mond van dit soort topics .De weg is eigenlijk al afgesloten om een zinnige discussie te voeren omdat de stelling niet deugt .

Het is bovendien goedkoop om het over deze boeg te gooien en daarbij ook onzinnig want de dsm gaat helemaal niet over of iemand normaal of abnormaal zou zijn ,maar om psychische stoornissen waar mensen last van kunnen krijgen in de rest van hun leven op een vroeg stadium of op welk stadium dan ook opgespoord kunnen worden .
En zolang het gros van de mensen op eigen beweging hulp gaan zoeken of er op gewezen wordt om hulp te gaan zoeken door hun directe omgeving .DE dsm is er juist ook op gericht om de zin van de onzin te scheiden er zijn mensen die helemaal geen hulp nodig hebben terwijl ze toch niet echt sporen ,terwijl er mensen zijn die wel sporen volgens de norm die wel hulp nodig hebben omdat ze er duidelijk last van hebben en er zijn mensen die niet sporen en heel erg duidelijk hulp nodig hebben .DE dsm is een beschrijving van criteria en het is heel erg goed dat die om de zoveel tijd eens op de schop gaat ,het is alleen jammer dat er niet zo veel discussie mogelijk is ,het blijft dus een tijdopname van de heersende mores ,eigenlijk zou het veel sneller bijgesteld moeten worden .

Het is altijd vreemd dat er zo fel gereageerd wordt op zaken die zich met de geest bezighouden ,alsof het eigenlijk iets waar men af moet blijven ,terwijl het duidelijk is dat dat nu juist het onderdeel van ons mensen is waar we de meeste problemen van ondervinden kunnen ,noig meer dan onze ruggen die niet geschikt zijn voor onze houding in het leven dat wij leiden ,letterlijk en figuurlijk.

Een discussie voeren of iets abnormaal dan wel normaal is is onzinnig ,alsof het over normen en waarden gaat . Er kleven een hele boel bezwaren aan classificeren ,altijd want er valt altijd een andere keuze te maken en de gevolgen van het indelen hebben vast wel politieke economische en consequenties voor van alles en nog wat .Maar daar zijn we mensen voor en er zijn er een hoop die allemaal in relatie tot elkaar staan en in relatie tot de wereld . Maar het is toch ook wel prettig om een diagnose gesteld te krijgen of het nu om een geestelijk dan wel een lichamelijk probleem zou gaan,alleen over ons lichaam doet vrijwel niemand echt moeilijk,in ieder geval niet in verhouding tot als het over onze geest gaat .
Ik denk eerder dat dat het grootse probleem is en een hoop in de weg staat . Bij iedereen ,niemand uitgezonderd

Kortom ,je kunt er wel een discussie over beginnen ,maar baken die danb ook af en ga het niet hebben over de maakbaarheid van de mens en de wereld want dat is een andere discussie ,die volstrekt irrelevant is voor dit onderwerp .Met het gevaar weer te verzanden in een aanklacht tegen de psychiatrie waar vast wel zoals over in de wereld een hoop fout is ,maar die zonder zonde is werpe de eerste steen . Op zo'n manier is er nergens een discussie over als alles een aanklacht gaat worden .

Ik hou er nu mee op ,want ik moet zo naar de psychiater vanwege mijn aangeboren probleem waar ik heel erg veel last van heb gehad, mijn hele leven lang . Ik ben blij dat er een goede diagnose gesteld is en dat die ook gesteld kon worden ,alleen wel 40 jaar te laat omdat het nog niet zo lang benoemd en bekend was dat volwassenen er ook nog last van konden hebben . Toen ik jong was wisten ze er niet goed raad mee ,laat die discussie maar los op criteria en blijf ze niet dogmatisch hanteren zeker als het met gezondheid te maken heeft .

a.r. schreef:Gelukkig ben ik NIET normaal ....ik kom sinds kort uit vrije keuze bij een psychogoloog....het eerste dat ik te horen kreeg na het lezen van mijn levensverhaal door haar, was dat ik zo agressief ben tav macht en religie, wat haar deed opmerken dat religie voor mensen toch óók veel goed deed, dat er mensen zijn die "god" toch nodig hebben, dat zij óók religieus was opgevoed, dat zij religie al jong ontmaskerd had maar begreep dat anderen religie nodig hadden/hebben omdat die mensen het anders niet redden, dát die mensen toch geen kwaad doen....dat ik me niet zo druk moet maken over het feit dat mensen in sprookjes willen geloven, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik ......juist! ....IK moet begrip hebben...Wahhhhhhhh....ik ben geen agressief mens, ik ben een bewogen en bevlogen mens die strijd met woorden......voor (intellectuele) eerlijkheid, voor sapere aude....ik vecht tegen windmolens én dat mag niet, dát brengt onrust...eigenlijk ben ik dus a-sociaal!

Normaal genoeg om gelukkig te zijn met het abnormaal zijn . Er zijn ook mensen die er helemaal niet gelukkig mee zijn en die helemaal hun eigen geluk niet meer kunnen koppelen aan wel of normaal zijn ,dat zijn de echte zware gevallen .Het is allemaal zo relatief en het feit dat je dit allemaal heel goed kunt bespreken en het er überhaupt over kan hebben maakt je wel heel erg volgens de norm. En dat je juist heel erg sociaal bent is waarschijnlijk ook wel het probleem ,iemand is juist asociaal als men helemaal niet door heeft dat het gedrag niet aanvaardbaar is in de maatschappij ,jij hebt er eerder moeite mee dat mensen jouw gedrag niet aanvaarden vanwege het eigen gedrag dat veel asocialer is dan het jouwe .in ieder geval is het te betrekkelijk allemaal om het zo absoluut te benoemen .

Pech dat je nu een psycholoog hebt die het goed bedoelt ,maar het volgens jou niet echt nog begrepen heeft, maar misschien is het nu juist aan jou om het begrijpelijker te krijgen ,dat is ook een deel van de last waarschijnlijk en een deel van het probleem . Maak het inzichtelijker voor een ander en het wordt gelijk ook meer inzicht voor jezelf en alleen als je het heel erg belangrijk vind om anders te zijn ,moet je je zelf abnormaal noemen of asociaal .
Want het doet er eigenlijk toch ook helemaal niet toe, of wel ?

hans schreef:

a.r. schreef:Gelukkig ben ik NIET normaal ....ik kom sinds kort uit vrije keuze bij een psychogoloog....het eerste dat ik te horen kreeg na het lezen van mijn levensverhaal door haar, was dat ik zo agressief ben tav macht en religie, wat haar deed opmerken dat religie voor mensen toch óók veel goed deed, dat er mensen zijn die "god" toch nodig hebben, dat zij óók religieus was opgevoed, dat zij religie al jong ontmaskerd had maar begreep dat anderen religie nodig hadden/hebben omdat die mensen het anders niet redden, dát die mensen toch geen kwaad doen....dat ik me niet zo druk moet maken over het feit dat mensen in sprookjes willen geloven, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik ......juist! ....IK moet begrip hebben...Wahhhhhhhh....ik ben geen agressief mens, ik ben een bewogen en bevlogen mens die strijd met woorden......voor (intellectuele) eerlijkheid, voor sapere aude....ik vecht tegen windmolens én dat mag niet, dát brengt onrust...eigenlijk ben ik dus a-sociaal!

Normaal genoeg om gelukkig te zijn met het abnormaal zijn . Er zijn ook mensen die er helemaal niet gelukkig mee zijn en die helemaal hun eigen geluk niet meer kunnen koppelen aan wel of normaal zijn ,dat zijn de echte zware gevallen .Het is allemaal zo relatief en het feit dat je dit allemaal heel goed kunt bespreken en het er überhaupt over kan hebben maakt je wel heel erg volgens de norm. En dat je juist heel erg sociaal bent is waarschijnlijk ook wel het probleem ,iemand is juist asociaal als men helemaal niet door heeft dat het gedrag niet aanvaardbaar is in de maatschappij ,jij hebt er eerder moeite mee dat mensen jouw gedrag niet aanvaarden vanwege het eigen gedrag dat veel asocialer is dan het jouwe .in ieder geval is het te betrekkelijk allemaal om het zo absoluut te benoemen .

Pech dat je nu een psycholoog hebt die het goed bedoelt ,maar het volgens jou niet echt nog begrepen heeft, maar misschien is het nu juist aan jou om het begrijpelijker te krijgen ,dat is ook een deel van de last waarschijnlijk en een deel van het probleem . Maak het inzichtelijker voor een ander en het wordt gelijk ook meer inzicht voor jezelf en alleen als je het heel erg belangrijk vind om anders te zijn ,moet je je zelf abnormaal noemen of asociaal .
Want het doet er eigenlijk toch ook helemaal niet toe, of wel ?

Ha, nu gaat onderwerp toch nog ergens naartoe, daar ben ik blij mee Hans. Ik probeerde nl al die weken mijn vinger op de zere plek te leggen en toen ik vannacht dit topic las werd eea voor mijzelf duidelijk...vandaar ook mijn (zelf)spottende reactie. Naar een psycholoog gaan wordt door veel mensen hoofdschuddend gezien als "zit een steekie aan los" en/of "arm mens" oid....wel geen van beide is het geval, ik heb last van een te groot schuld- en boetegevoel en dat was iets dat ikzelf maar niet van me af kon/kan schudden en waarvan ik dacht dat een psycholoog mij daarbij zou kunnen helpen om meer inzicht kunnen krijgen in mijn hersenkronkels. Je hebt duidelijk en mooi onder woorden gebracht wat er door mijn hoofd spookte, maar wat ik niet onder woorden gebracht kreeg

a.r. schreef:

hans schreef:

a.r. schreef:Gelukkig ben ik NIET normaal ....ik kom sinds kort uit vrije keuze bij een psychogoloog....het eerste dat ik te horen kreeg na het lezen van mijn levensverhaal door haar, was dat ik zo agressief ben tav macht en religie, wat haar deed opmerken dat religie voor mensen toch óók veel goed deed, dat er mensen zijn die "god" toch nodig hebben, dat zij óók religieus was opgevoed, dat zij religie al jong ontmaskerd had maar begreep dat anderen religie nodig hadden/hebben omdat die mensen het anders niet redden, dát die mensen toch geen kwaad doen....dat ik me niet zo druk moet maken over het feit dat mensen in sprookjes willen geloven, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik agressief ben, dat ik ......juist! ....IK moet begrip hebben...Wahhhhhhhh....ik ben geen agressief mens, ik ben een bewogen en bevlogen mens die strijd met woorden......voor (intellectuele) eerlijkheid, voor sapere aude....ik vecht tegen windmolens én dat mag niet, dát brengt onrust...eigenlijk ben ik dus a-sociaal!

Normaal genoeg om gelukkig te zijn met het abnormaal zijn . Er zijn ook mensen die er helemaal niet gelukkig mee zijn en die helemaal hun eigen geluk niet meer kunnen koppelen aan wel of normaal zijn ,dat zijn de echte zware gevallen .Het is allemaal zo relatief en het feit dat je dit allemaal heel goed kunt bespreken en het er überhaupt over kan hebben maakt je wel heel erg volgens de norm. En dat je juist heel erg sociaal bent is waarschijnlijk ook wel het probleem ,iemand is juist asociaal als men helemaal niet door heeft dat het gedrag niet aanvaardbaar is in de maatschappij ,jij hebt er eerder moeite mee dat mensen jouw gedrag niet aanvaarden vanwege het eigen gedrag dat veel asocialer is dan het jouwe .in ieder geval is het te betrekkelijk allemaal om het zo absoluut te benoemen .

Pech dat je nu een psycholoog hebt die het goed bedoelt ,maar het volgens jou niet echt nog begrepen heeft, maar misschien is het nu juist aan jou om het begrijpelijker te krijgen ,dat is ook een deel van de last waarschijnlijk en een deel van het probleem . Maak het inzichtelijker voor een ander en het wordt gelijk ook meer inzicht voor jezelf en alleen als je het heel erg belangrijk vind om anders te zijn ,moet je je zelf abnormaal noemen of asociaal .
Want het doet er eigenlijk toch ook helemaal niet toe, of wel ?

Ha, nu gaat onderwerp toch nog ergens naartoe, daar ben ik blij mee Hans. Ik probeerde nl al die weken mijn vinger op de zere plek te leggen en toen ik vannacht dit topic las werd eea voor mijzelf duidelijk...vandaar ook mijn (zelf)spottende reactie. Naar een psycholoog gaan wordt door veel mensen hoofdschuddend gezien als "zit een steekie aan los" en/of "arm mens" oid....wel geen van beide is het geval, ik heb last van een te groot schuld- en boetegevoel en dat was iets dat ikzelf maar niet van me af kon/kan schudden en waarvan ik dacht dat een psycholoog mij daarbij zou kunnen helpen om meer inzicht kunnen krijgen in mijn hersenkronkels. Je hebt duidelijk en mooi onder woorden gebracht wat er door mijn hoofd spookte, maar wat ik niet onder woorden gebracht kreeg

Ik ben blij dat ik in mijn intuïtieve benadering nog iemand op een ander spoor heb weten te zetten .Dat is ook precies waar het me om te doen is .Verder heb ik niet echt het idee dat dit onderwerp nog ergens anders naar toe kan gaan dan weer een aanklacht tegen de psychiatrie en de moderne "maakbare" maatschappij waar van alles niet aan deugt .

Ik wordt er zo moe van .Als je iemand de schuld ergens van wil geven pak dan de kappers in de wereld aan .als je ergens verslaafd aan kan raken is het je laten knippen van je haar . Dat haar dat maar blijft groeien en harder groeit (waar of niet waar ) als je het laat knippen .Kappers en de hele industrie er om heen kloppen het geld uit je zak ,profiterend van een onoverkomelijke onvermijdelijkheid die wel heel erg bepalend is hoe iemand zich voelt en hoe hij/zij in het leven staat. .
Als je haar maar goed zit is een metafoor voor alles waar maar over geklaagd kan worden en waar je anderen de schuld van kan geven .

Hans schreef:Het is bovendien goedkoop om het over deze boeg te gooien en daarbij ook onzinnig want de dsm gaat helemaal niet over of iemand normaal of abnormaal zou zijn ,maar om psychische stoornissen waar mensen last van kunnen krijgen in de rest van hun leven op een vroeg stadium of op welk stadium dan ook opgespoord kunnen worden.

Hallo Hans,

Ik snap wel waar het over gaat, namelijk de kwestie of een bepaalde stoornis schadelijk is, of gewoon een vorm van 'anders zijn' dat zijn eigen voordelen heeft, en alleen maar niet wordt geaccepteerd door de maatschappelijke mode van het moment.

Ik vind het wel degelijk belangrijk erop te wijzen dat een bepaalde eigenschap helemaal niet 'normaal' wordt als iedereen maar die eigenschap heeft, of als hij wordt 'geaccepteerd'. Een stoornis is geen stoornis omdat hij wordt afgewezen door de samenleving, maar omdat het een symptoom is van iets in het lichaam dat niet goed functioneert, en dat dus uiteindelijk slecht is voor de persoon én zijn omgeving.

Het is dus niet zo dat een stoornis 'normaal' is zodra hij wordt geaccepteerd. Een maatschappij waarin een 'stoornis' een 'normale leefstijl' wordt, is een zieke maatschappij die zichzelf niet kan genezen zolang die stoornis niet als verkeerd wordt herkend. Dat is natuurlijk wel heel lastig, als je het probleem als de 'natuur der dingen' beschouwt, en niet begrijpt dat de ellende waar veel mensen in verkeren kan worden doorbroken zodra je in staat bent dat iets bepaalds waarmee je bent opgegroeid níet normaal is.

Een discussie voeren of iets abnormaal dan wel normaal is is onzinnig ,alsof het over normen en waarden gaat.

Het is juist wel zinnig. Het is onzinnig als de meerderheid een goed onderscheid weet te maken tussen wat goed is en wat een afwijking is. Maar zodra mensen afwijkingen als acceptabele modeverschijnselen gaan bekijken die zo goed zijn als iets anders, is het nodig dat er criteria komen voor wat normaal is en wat abnormaal.

Bepaalde stoornissen lijken misschien niet zo problematisch als de omgeving het goed weet op te vangen. Maar als de persoon aan zichzelf is overgeleverd of de hele maatschappij is bevangen door zo'n stoornis, dan ontstaat er wel degelijk een groot probleem.

Met het gevaar weer te verzanden in een aanklacht tegen de psychiatrie waar vast wel zoals over in de wereld een hoop fout is ,maar die zonder zonde is werpe de eerste steen.

Het voorbeeld van a.r. past eigenlijk wel goed in een horrorfilm, of is het nou een komedie? Het is de klassieke vraag, wie is er nou eigenlijk gek, de patiënt of de psychiater? Zij beschrijft de negatieve invloed die religies op mensen hebben, waardoor ze uiteindelijk bij een therapeut belandt, en wat zegt de therapeut, dat er niks mis is met de religies, maar met haar omdat ze zich erover opwindt.

Maar dit is wel precies het probleem dat ontstaat als men denkt dat een stoornis, die veel door religies worden aangewakkerd, de normale toestand is: zelfs de therapeut denkt dat religie geen probleem is, en kan dus degene die lijdt aan de gevolgen ervan niet helpen.

Gelukkig kan het ook anders, ik ken iemand die zichzelf uit de islam probeerde te bevrijden en met zoveel sociale druk en dreigementen te kampen had gekregen dat haar psychiater haar kon vertellen dat haar religieuze omgeving de oorzaak was van haar depressie.

Psycholoog: "U heeft een authoriteitsprobleem."
Cliënt: "Ik heb helemaal geen authorititeisprobleem."
Psycholoog: "Ziet u wel!"

Het voorbeeld van a.r. past eigenlijk wel goed in een horrorfilm, of is het nou een komedie? Het is de klassieke vraag, wie is er nou eigenlijk gek, de patiënt of de psychiater? Zij beschrijft de negatieve invloed die religies op mensen hebben, waardoor ze uiteindelijk bij een therapeut belandt, en wat zegt de therapeut, dat er niks mis is met de religies, maar met haar omdat ze zich erover opwindt.

Nou...het is ietsje anders hoor Els....ik heb een enorm schuld- en boetegevoel en ben heel streng voor mijzelf, dát op zich heeft niet direct (zie mijn reactie hieronder) met christendom te maken, maar met het feit dat ik heel lang mijn mond heb moeten houden, omdat er anders represailles volgden. Ik heb mijn levensverhaal twee jaar geleden opgeschreven en dat 6 weken geleden aan een psycholoog laten lezen, waarop gesprekken volgden en ...ik mbt tot religie te horen krijg dat mensen soms "god" nodig hebben en mbt macht(misbruik) ik een probleem heb met "meerderen" die "omhoog gevallen" zijn en door hun houding en gedrag een ander naar beneden willen halen ...... en krijg ik van de psycholoog te horen dát ik agressief tav die zaken ben en dat wordt volgens DSM IV een sociale angst genoemd....nu begrijp ik wel dat er snel een etiketje geplakt moet worden (want anders betaalde verzekering niet).....maar idd weet ik niet of het nu een horrorfilm of een comedie is waar ik in speel. Overigens voel ik me verder prima hoor, ik functioneer normaal (voor zover ik weet dan hé) Ik hou het dus maar op comedie, voorlopig....

Maar dit is wel precies het probleem dat ontstaat als men denkt dat een stoornis, die veel door religies worden aangewakkerd, de normale toestand is: zelfs de therapeut denkt dat religie geen probleem is, en kan dus degene die lijdt aan de gevolgen ervan niet helpen.

Precies, want zo is het indoctrinerende cirkeltje rond...maar heel weinig mensen zien het kwaad dat religie aanricht en hoe diep religie ingrijpt in een mensenleven en het mensZIJN.....zijdelings doet religie natuurlijk vaak wel zijn invloed gelden, ook binnen niet religieuze gezinnen en voor mij persoonlijk, komend uit een niet religieus gezin zei mijn vader vroeger altijd: Wie zijn kinderen liefheeft kastijdt hen......en hij had mij zéér lief

@ Huma,

Hoe doorbreek je die cirkel?

Psychologen zijn vervelend.
Je kent jezelf al 40 jaar van binnen en buiten, je zit een kwartiertje op consult en meneer de psycholoog weet het allemaal veel beter.
Moet je voor de grap eens vertellen dat je jezelf een uniek persoon vindt, een aanwinst voor de mensheid.
Of dat je wel eens dagen hebt dat je het gevoel hebt dat er veel mensen naar je kijken.
En die circel is niet te verbreken. Hulpverleners weten het allemaal altijd veel beter. Dat hebben ze zo uit hun boekjes geleerd.

Hallo a.r.

jaren geleden, in 1985 stond ik voor ongeveer hetzelfde probleem.
Door omstandigheden* was ik in situatie terecht gekomen waarbij
ik na mijn opname in psychiatrisch ziekenhuis, zelf psychiater
"mocht" uitzoeken.
De eerste waarmee ik sprak wilde mij levenslang met
risicovolle substanties, met nare bijwerkingen volspuiten, zgn. depotmedicatie.
Hij zei, dat ik werken wel kon vergeten, behalve
in arbeidstherapie, tuintjes werken, dingetjes knutselen enzo.
Ik deelde überhaupt niet zijn negatief toekomstperspektief,
en het door hem bevestigde " ziektebeeld ".

Ik zette de psychiater, zijn negatieve suggesties en zijn pillen
van mij af, en nam mijn leven en verantwoordelijkheid
in eigen handen.
Hoewel ik van mijn gelijk overtuigd ben, ging ik toch
op zoek naar medestanders. Ik kwam erachter dat
de ene therapeut, psycholoog, psychiater de andere
niet is.
Zo zat ik op goede dag bij een professor psychiatrie
Ulrich Lange in zijn tuinhuisje, dronk thee en hij
beoordeelde mijn ervaringen positief,
niet-pathologisch en uit de literatuur bekend.
Het gaf mij een heel goed gevoel, begrepen te
worden door ook een officiele- professionele- hulpverlener.
http://www.senev.de/index.htm
Na die tijd heb ik nog verschillende andere
officiele- professionele- hulpverleners leren kennen,
die kritisch tegenover hun vakgenoten staan
en die ik als partner zie, niet als vijand/tegenstander.
Wat ik zeggen wil, je hoeft je niet met vervelende hulpverlener
zelf te kwellen, je kunt ook op zoek gaan naar andere hulpverlener,
die bij je past.
Al die jaren heb ik gewoon gewerkt als medisch elektronicus,
ben ik verschillende keren verhuisd vanwege job of liefde,
en pas sind ik 50 jaar werd lag ik er uit.
Niet door ziekte of niet-kunnen-werken, maar " gewoon "
omdat personeelschefs sollicitatie-brieven van 50 plussers
niet weten te waarderen.


*) Druk werk als service-technicus voor heel Nederland,
daardoor moeilijk in staat vrienden te maken in woonlpaats,
eenzaamheid, verdriet omdat ook geen vriendin,
contact met Amerikaanse sekte The Summit Lighthouse. http://tsl.org/
http://www.stelling.nl/simpos/summilig.htm

Icesurfer schreef:Hallo a.r.

jaren geleden, in 1985 stond ik voor ongeveer hetzelfde probleem.
Door omstandigheden* was ik in situatie terecht gekomen waarbij
ik na mijn opname in psychiatrisch ziekenhuis, zelf psychiater
"mocht" uitzoeken.
De eerste waarmee ik sprak wilde mij levenslang met
risicovolle substanties, met nare bijwerkingen volspuiten, zgn. depotmedicatie.
Hij zei, dat ik werken wel kon vergeten, behalve
in arbeidstherapie, tuintjes werken, dingetjes knutselen enzo.
Ik deelde überhaupt niet zijn negatief toekomstperspektief,
en het door hem bevestigde " ziektebeeld ".

Ik zette de psychiater, zijn negatieve suggesties en zijn pillen
van mij af, en nam mijn leven en verantwoordelijkheid
in eigen handen.
Hoewel ik van mijn gelijk overtuigd ben, ging ik toch
op zoek naar medestanders. Ik kwam erachter dat
de ene therapeut, psycholoog, psychiater de andere
niet is.
Zo zat ik op goede dag bij een professor psychiatrie
Ulrich Lange in zijn tuinhuisje, dronk thee en hij
beoordeelde mijn ervaringen positief,
niet-pathologisch en uit de literatuur bekend.
Het gaf mij een heel goed gevoel, begrepen te
worden door ook een officiele- professionele- hulpverlener.
http://www.senev.de/index.htm
Na die tijd heb ik nog verschillende andere
officiele- professionele- hulpverleners leren kennen,
die kritisch tegenover hun vakgenoten staan
en die ik als partner zie, niet als vijand/tegenstander.
Wat ik zeggen wil, je hoeft je niet met vervelende hulpverlener
zelf te kwellen, je kunt ook op zoek gaan naar andere hulpverlener,
die bij je past.
Al die jaren heb ik gewoon gewerkt als medisch elektronicus,
ben ik verschillende keren verhuisd vanwege job of liefde,
en pas sind ik 50 jaar werd lag ik er uit.
Niet door ziekte of niet-kunnen-werken, maar " gewoon "
omdat personeelschefs sollicitatie-brieven van 50 plussers
niet weten te waarderen.


*) Druk werk als service-technicus voor heel Nederland,
daardoor moeilijk in staat vrienden te maken in woonlpaats,
eenzaamheid, verdriet omdat ook geen vriendin,
contact met Amerikaanse sekte The Summit Lighthouse. http://tsl.org/
http://www.stelling.nl/simpos/summilig.htm

Dom, dat gedoe met een sekte.
En daarna nooit meer last gehad van een dergelijke aandrang?

Ach het is heus een heel aardig mens hoor, maar ik heb vanmiddag mijn laatste gesprek met haar gevoerd.
Ik haalde mijn kaboutertjes maar weer eens uit kast en zij vond dat mensen in kaboutertjes mochten
geloven als zij maar gelukkig waren. Ik wierp tegen dat als ik mijn kinderen op zou voeden met
het kaboutertjesgeloof ik iig Jeugdzorg op de stoep zou hebben staan en dát was ze dan wel weer
met me eens, waarop ze weer snel doorschoof naar mijn autoriteitsprobleem waar we ook niet verder
mee kwamen omdat zij Big Brother is Wachting You wel prettig vond. Ik ga denk ik maar eens een nieuw
topic openen: Hoe overleef je als atheist en vrijdenker deze maatschappij of
hoe kom je aan en behoud je als atheist en vrijdenker je baan zonder je overtuiging te verkwanselen?

a.r. schreef:Ach het is heus een heel aardig mens hoor, maar ik heb vanmiddag mijn laatste gesprek met haar gevoerd.
Ik haalde mijn kaboutertjes maar weer eens uit kast en zij vond dat mensen in kaboutertjes mochten
geloven als zij maar gelukkig waren. Ik wierp tegen dat als ik mijn kinderen op zou voeden met
het kaboutertjesgeloof ik iig Jeugdzorg op de stoep zou hebben staan en dát was ze dan wel weer
met me eens, waarop ze weer snel doorschoof naar mijn autoriteitsprobleem waar we ook niet verder
mee kwamen omdat zij Big Brother is Wachting You wel prettig vond. Ik ga denk ik maar eens een nieuw
topic openen: Hoe overleef je als atheist en vrijdenker deze maatschappij of
hoe kom je aan en behoud je als atheist en vrijdenker je baan zonder je overtuiging te verkwanselen?

Ik vind het eerlijk gezegd heel erg onprofessioneel om zo te getuigen van een eigen mening als psycholoog ,het gaat toch om jou en niet wat zij van de wereld vind .Heel erge slechte psycholoog om überhaupt iets te vinden en dat dan aan jou op te dringen ,mag ze nog zo aardig zijn dit heeft jou geen steek verder geholpen .

Ik geef toe, dát ik het van te voren had kunnen weten. Het overgrote deel van de mensheid is er immers van overtuigd dat we respect moeten hebben voor andersdenkenden. Dus...pappen en nathouden, poldermodel. De ellende is dat ze in die zin gelijk heeft...als ik geen water bij de wijn doe en voor mijn principes blijf staan, maak ik het mezelf heel moeilijk. En toch .....Hier sta ik, ik kan niet anders!

a.r. schreef:Ik geef toe, dát ik het van te voren had kunnen weten. Het overgrote deel van de mensheid is er immers van overtuigd dat we respect moeten hebben voor andersdenkenden. Dus...pappen en nathouden, poldermodel. De ellende is dat ze in die zin gelijk heeft...als ik geen water bij de wijn doe en voor mijn principes blijf staan, maak ik het mezelf heel moeilijk. En toch .....Hier sta ik, ik kan niet anders!

Uiteraard, wie denkt dat de tegenstellingen tussen de groeperingen in de wereld, en zeker van de meest stijfkoppige; de religieuzen, middels dialoog op te lossen valt, is zo dom als het achtereind van een varken.
Ik heb zojuist op een ander forum een discussie beëindigd zien worden door de religist met wie ik in discussie was, het individu in kwestie beëindigde de het dispuut met de opmerking dat hij geen zin meer had in de langdradige en saaie discussie, DIE HIJ NOTA BENE ZELF GESTART HAD, en dat ik zelf maar eens zijn "heilige" boekje had te gaan lezen. Met andere woorden ik moest mezelf overtuigen van de denkwijze waarmee ik het pertinent oneens ben.

Raúl schreef:

a.r. schreef:Ik geef toe, dát ik het van te voren had kunnen weten. Het overgrote deel van de mensheid is er immers van overtuigd dat we respect moeten hebben voor andersdenkenden. Dus...pappen en nathouden, poldermodel. De ellende is dat ze in die zin gelijk heeft...als ik geen water bij de wijn doe en voor mijn principes blijf staan, maak ik het mezelf heel moeilijk. En toch .....Hier sta ik, ik kan niet anders!

Uiteraard, wie denkt dat de tegenstellingen tussen de groeperingen in de wereld, en zeker van de meest stijfkoppige; de religieuzen, middels dialoog op te lossen valt, is zo dom als het achtereind van een varken.
Ik heb zojuist op een ander forum een discussie beëindigd zien worden door de religist met wie ik in discussie was, het individu in kwestie beëindigde de het dispuut met de opmerking dat hij geen zin meer had in de langdradige en saaie discussie, DIE HIJ NOTA BENE ZELF GESTART HAD, en dat ik zelf maar eens zijn "heilige" boekje had te gaan lezen. Met andere woorden ik moest mezelf overtuigen van de denkwijze waarmee ik het pertinent oneens ben.

Goed Raúl....ben het met je eens....nu mijn persoonlijke harde werkelijkheid en ethisch dilemma.....sinds ruim een jaar gescheiden energieke vrouw van bijna 50 met buitengewoon grote levenservaring, zonder diploma's, heeft jarenlang vrijwilligerswerk gedaan en daarin ook succesvol een bestuursfunctie vervuld, heeft daarnaast voor man, kinderen en andere naasten gezorgd, heeft geen recht op een uitkering, is baanloos en wil dolgraag een betaalde baan (praktisch: er moet immers brood op de plank komen voor haar, haar zoon en twee door haar ex bij haar gedumpte honden), "krijgt" alimentatie maar niet genoeg om van rond te komen en wil bovendien de komende 17 jaar oftewel tot aan haar pensioengerechtigde leeftijd in principe haar eigen boontjes doppen, heeft twee jaar relevante betaalde werkervaring dwz los/vast baantjes, is zeer servicegericht,is bereid te verhuizen voor een baan, heeft een IQ van gemiddeld 120 en een zeer groot EQ en is atheist en vrijdenker...noem mij één werkgever die mij in dienst neemt? ...Blijf overigens bij mijn principe: "Hier sta ik, ik kan niet anders!"

a.r. schreef:Nou...het is ietsje anders hoor Els....ik heb een enorm schuld- en boetegevoel en ben heel streng voor mijzelf, dát op zich heeft niet direct (zie mijn reactie hieronder) met christendom te maken,

Okee, hoewel ik vooral bedoel dat het thema van de gekke psychiater wel degelijk wordt gebruikt in horrorfilms. Dat 'autoriteitsprobleem' is volgens mij dus juist gezond: het zijn degenen die met hun autoriteit anderen willen sturen die niet helemaal sporen. Ik ken zoveel van dat soort mensen die zelf niet functioneren in een groep of in hun werk, maar die wel menen 'leidinggevende kwaliteiten' te bezitten omdat ze ánderen kunnen laten doen wat ze zelf niet willen of kunnen. Leiders zijn volgens mij per definitie narcistisch, en ze schatten zichzelf altijd te hoog in. Ze denken altijd dat ze nodig zijn, maar eigenlijk weten ze heel goed dat ze gewoon onder het vervelende werk uit willen komen. Dus verzinnen ze een uit de lucht gegrepen kwaliteit en laten zichzelf daar goed voor betalen.
Een psycholoog die dit verdedigt, laat zich meeslepen door de managersroes van dit moment, in plaats van psychologisch inzicht te tonen.

Deze stoornis wordt aangewakkerd door de maatschappij als je hier niets tegen doet.

a.r. schreef:Het overgrote deel van de mensheid is er immers van overtuigd dat we respect moeten hebben voor andersdenkenden.

Maar volgens mij is dat helemaal niet zo. We zijn over allerlei zaken voortdurend in debat. In de politiek, in de wetenschap, in de kunst, overal kunnen we onze mening vrijuit geven en beargumenteren. Alleen sómmigen proberen die mening te smoren en eisen respect, en dat zijn nou juist degenen die de problemen veroorzaken.

hans schreef:Heel erge slechte psycholoog om überhaupt iets te vinden en dat dan aan jou op te dringen ,mag ze nog zo aardig zijn dit heeft jou geen steek verder geholpen.

Helemaal mee eens. Hoewel ik me wel afvraag wat dan een goede psycholoog is. Ik had ooit een depressie en belde ten einde raad naar het Riagg om een afspraak te maken met een therapeut. Maar ik kreeg al ruzie tijdens het maken van een afspraak voor een intakegesprek, want die mensen spreken een hele andere taal en weten inderdaad alles beter, zoals Huma ook al zei. Ik voelde me meteen een stuk beter toen ik me realiseerde hoe vastgeroest dit soort instanties zijn. Ik wilde graag begrepen worden, maar daarvoor kun je beter bij je vrienden terecht.

a.r., ga gewoon eens langs een uitzendbureau, dan doe je vanzelf wat inspiratie op. Dat je atheïst en vrijdenker bent lijkt me niet zo ter zake doende, toch? Daar vraagt niemand naar.

Ik sta ingeschreven van Den Haag tot aan Breda en alles wat daartussen ligt, ze beloven gouden bergen en vervolgens hoor je niets meer, maar ik ben zeer vastberaden, vasthoudend en sterker dan ooit, dus die baan komt er wel weer hoor. Ik zat gewoon een tijdje bij een heel vaut bedrijf.

Els schreef:

hans schreef:Heel erge slechte psycholoog om überhaupt iets te vinden en dat dan aan jou op te dringen ,mag ze nog zo aardig zijn dit heeft jou geen steek verder geholpen.

Helemaal mee eens. Hoewel ik me wel afvraag wat dan een goede psycholoog is. Ik had ooit een depressie en belde ten einde raad naar het Riagg om een afspraak te maken met een therapeut. Maar ik kreeg al ruzie tijdens het maken van een afspraak voor een intakegesprek, want die mensen spreken een hele andere taal en weten inderdaad alles beter, zoals Huma ook al zei. Ik voelde me meteen een stuk beter toen ik me realiseerde hoe vastgeroest dit soort instanties zijn. Ik wilde graag begrepen worden, maar daarvoor kun je beter bij je vrienden terecht.

Ik heb heel erg slechte ervaring met het ggz hier in Eindhoven ,erg goede in Breda waar ik ook gewoond heb ,Heb uitstekende ervaring met Psyq hier In Eindhoven omdat die gespecialiseerd zijn in AD(h)D.
Eindhoven is de stad in Nederland wat betreft autisme (een gevolg van Philips ) maar blijkbaar niet van AD(h)D en de GGZe deed wel heel interessant wat betreft hun expertise, maar schoten een hoop bokken en wisten inderdaad een hoop beter terwijl het nog niet eens de een kwart van de kennis was die ze eigenlijk in huis hadden moeten hebben . Psyq is onderdeel van Parnassia en dat is de kennisbank van AD(h)D in Nederland dus ik zit wel goed en dat merk ik ook wel .
Je moet het maar treffen of heel erg goed op zoek gaan naar een psycholoog die bij je past, ik heb in mijn leven veel verschillende huisartsen gehad en ook niet allemaal even geschikt ,maar dat is denk ik puur klassiek en menselijk . Ik ga ook niet naar iedere winkel toe ,er zijn winkels die ik vermijd omdat ik het bedienend personeel niet aardig vind . Dat kan en dat gebeurt ook ,maar om nu alle winkels en alle psychologen en alle kappers en alles en iedereen over een kam te scheren .

En inderdaad als het mogelijk is dat je je hulpvraag ergens anders kunt neerleggen dan is een psycholoog en/of psychiater misschien niet de geschikste persoon en kun je beter bij vrienden terecht .Maar ik heb niet veel vrienden met expertise in AD(h)D die ook nog medicijnen mogen uitschrijven ,ik heb helemaal geen vrienden trouwens die medicijnen mogen uitschrijven . Lastige aandoening ADHD en in mijn geval ADD ,lastig omdat het moeilijk te snappen is voor iemand die het niet heeft en is zelfs bij voldoende uitleg .