atheisme.eu

Hey,

Een tijdje terug zat ik zo eens te denken over over het lot. Ik heb namelijk nogal veel déjà vu momenten, maar ben er van overtuigt dat er niets is dat niet verklaarbaar kan zijn (met wetenschap).

Nu is mijn probleem echter met het lot als volgt: 'Als de ontwerper(s) al helemaal voorgeschreven heeft (hebben) hoe wij moeten leven, waarom moeten wij dan nog leven?'
In een discussie met een mormoon kwam naar voren dat zijn god niet alles beheerst, maar alleen alles weet. Toen vroeg ik hem of god mijn toekomst weet en zei hij simpelweg dat hij het niet weet en wij niet slim genoeg waren om zijn god te begrijpen. Nu was ik benieuwd wat andere mensen hier over denken.

'Déjà vu'-momenten zijn vooralsnog niet algeheel verklaarbaar door de wetenschap. http://www.bbc.co.uk/bang/ask_yan/dejavu
Ik begrijp echter niet de gedachtegang van déjà vu naar lot, misschien zoudt U dat willen uitleggen?

Ik ben niet echt op de hoogte van Mormoonse geloofswijzen, maar ik was in de veronderstelling dat 'God' omniscient zou zijn. D.w.z. dat hij alles zou weten: verleden, heden en toekomst. Als hij jouw toekomst weet, weet hij wat er gebeuren zou, wat jij zult doen. Dit kun je opvatten als een lot. Waarom dan te leven? Ik weet het niet. Waarom niet te leven, vraag ik U.

Déjà vu momenten is het gevoel hebben alsof je het al eens eerder hebt meegemaakt. Over het algemeen heb ik dan het gevoel alsof ik het gedroomd heb, oftewel, ik heb een visie naar de toekomst gehad die uitgekomen is. Met andere woorden, het geeft mij het gevoel dat de toekomst vast staat en daardoor ben ik bij het lot gekomen.

KiwiJeff schreef:Toen vroeg ik hem of god mijn toekomst weet en zei hij simpelweg dat hij het niet weet en wij niet slim genoeg waren om zijn god te begrijpen. Nu was ik benieuwd wat andere mensen hier over denken.

Je kan over de goden zeggen wat je wil. Als je slimme vragen gaat stellen, wordt er gewoon gedraaid en gerationaliseerd, alles om het geloof niet te verliezen. Er wordt gewoon iets verzonnen als geruststelling, een prettig verhaaltje om de twijfel weer de kop in te drukken. Het beste kun je daarop reageren door nog meer intelligente vragen te stellen en op de feiten te wijzen.

Zoals ik het zie is dat dejá vu een persoonlijke ervaring. Het heeft niets met de werkelijkheid te maken. Het is een beeld of idee dat je verkeerd in de tijd plaatst, omdat het geheugen niet altijd nauwkeurig omgaat met de tijd. Het geheugen kan ons zowiezo flink voor de gek houden. Dat nog los van onze neiging om associatieve verbanden te leggen. We kunnen een gegeven uitleggen zoals we willen en dus aanpassen aan de gewenste situatie, en dat als bewijs zien voor iets onmogelijks. Mediums werken ook zo. Maar het is geen tastbaar bewijs, en dat is precies het probleem. Je hebt geen fysieke controle voor je ervaring, je hebt alleen maar je gedachten, die je door redeneren op een dwaalspoor brengen. Wishful thinking heeft een grote overtuigingskracht.

Bij een déjà vu dacht ik eigenlijk heel simpel dat er ooit in je leven (of droom of misschien zelfs film/spel) een evenement plaats vond met ongeveer eenzelfde soort kleuren opstelling, maar andere objecten of personen. Maar goed, soms gaat een déjà vu verder dan alleen het zicht, dus ik denk dat het inderdaad gewoon aan associaties ligt en dat er ineens een hele boel gegevens dicht bij elkaar zitten in je geheugen waardoor het lijkt op een al gebeurde ervaring.

Maar genoeg over déjà vu, hoewel het wel een zeer interessant onderwerp is. Met dit topic wilde ik eigenlijk meer argumenten voor en tegen het lot zien te vinden.

Nou.... 'lot' betekent strikt genomen toeval. Het lot dat je toevallig ten deel valt. Het wordt wel graag uitgelegd als 'toegewezen', alsof het al van tevoren voor je wordt vastgesteld. Schikgodinnen of zo die de touwtjes in handen hebben zonder dat je er als mens invloed op hebt. De Romeinen noemden het de 'faten'. Dat ligt ook ten grondslag aan het woord 'fatalisme'. Dat is een passieve levenshouding die het gevolg is van het geloof dat het leven toch al is bepaald door externe factoren, dus dat je er door je eigen handelen geen invloed op kan uitoefenen.

Jij voert het nog verder met de vraag 'waarom moeten wij dan nog leven'. Maar het antwoord is natuurlijk dat er helemaal geen vastgesteld lot bestaat. Het is helemaal toeval wie of wat er geboren wordt en hoe het aan zijn eind komt. Het aantal factoren dat een rol speelt is te groot, en het leven is te flexibel om elk detail te kunnen controleren. Bovendien merkt iedereen dat het maken van keuzes invloed heeft op de manier waarop je leven verloopt, ook al gaat het misschien niet altijd zoals je graag zal willen. Dat komt omdat ook wij zelf niet alles onder controle hebben.

Toen de religies met hun voorbestemming werden verworpen, gingen mensen de misstanden te lijf en namen ze hun eigen lot in handen. Daar hebben we termen aan te danken als 'maakbare samenleving' en 'verheffing van het volk'. Allemaal naar school om te ontwikkelen en de armoede ontstijgen.

Zo zie ik het in elk geval. :-)