Alweer zet de paus zijn verdraaingen van de geschiedenis voort. De kerk wordt voorgesteld als slachtoffer van atheistische nazi's. Het humanisme noemt hij christelijk, en het atheisme zou het grote gevaar zijn. De nazi's zijn atheisten die de katholieken naar de conentratiekampen afvoerden.
Als voorbeeld van dit laatste noemt hij Edith Stein, die zich ooit had bekeerd tot het katholicisme. Maar de reden dat zij werd afgevoerd naar Auschwitz is niet dat ze katholiek was, maar dat ze joods was. De kerk zelf heeft de basis gelegd voor de groteske jodenhaat die leidde tot de holocaust. Omdat Hitler katholiek was, hebben het Vaticaan en de kerk in Duitsland Hitler zelfs gesteund.
De kerk heeft het gevaar van de nazi's helemaal niet herkend doordat vele nazi-kopstukken katholiek waren, en omdat de nazi's anti-joods en anti-atheïstisch waren. Op die manier heeft de kerk een grote schuld op zich geladen. Dit probeert de paus nu op het atheïsme af te wentelen.
Dit is eigenlijk een demoniserende vorm van laster, en volgens mij moet de paus hiervoor eindelijk eens tot de orde worden geroepen.
Wat betreft het humanisme: dat is per definitie níet christelijk. Christenen proberen steeds vaker humanistische waarden gelijk te stellen aan christelijke waarden.
Het humanisme begon als een vorm van groei waarbij de maatschappij zich ging lósmaken van het geloof. Het humanisme richt zich op het leven en welzijn van de mens in de materiële wereld, terwijl het geloof traditioneel dit leven afwijst en een religieuze leefstijl opdringt zodat mensen worden verlost van hun aardse lijden ná de dood, in een leven aan géne zijde.
Voor de religies is de eeuwigheid ná de dood het belangrijkste. Het humanisme hecht geen waarde aan deze fictie en stelt dat we onze aandacht moeten vestigen op de reële wereld. Pas dán kunnen we de menselijke conditie verbeteren.
Hoe meer humanistische ideeën zich begonnen te ontwikkelen, hoe meer de mens zich wist los te maken van het geloof en van de kerk. Het humanisme leidde uiteindelijk tot het verdwijnen van de kerkelijke macht. Het enige wat de kerk hier als verweer tegenover weet te stellen is het humanisme inlijven en beweren dat het christelijk is.
Dit lemma op wikipedia maakt misschien duidelijk hoe het met de verwantchap tussen het niet-religieuze humanisme en de renaissancistische beginperiode van het humanisme zit.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Humanisme
Onder het hedendaagse humanisme wordt een levensbeschouwing verstaan die de mens centraal stelt en uitgaat van de waarde van de mens (Latijn: humanus = 'menselijk').[1] Tijdens de renaissance waren er veel geleerden die pas in de 19e eeuw "humanisten" werden genoemd. Dit woord werd afgeleid van het Italiaanse umanista = "docent Latijnse letteren" of humaniora. Deze geleerden meenden dat door een vernieuwde studie van de Griekse en Romeinse klassieken de westerse beschaving tot op haar bronnen kon worden teruggevoerd.
In deze oudste betekenis is het humanisme een historisch fenomeen.
Als levensbeschouwing ziet het hedendaagse humanisme zichzelf als de erfgenaam van een verandering van het wereldbeeld die door de renaissance-humanisten werd ingezet, zowel op intellectueel als op religieus terrein. De invloed van zijn humanitaire en seculiere gedachtegoed op het socialisme en het liberalisme is groot, terwijl het humanisme zelf als georganiseerde levensbeschouwing geen grote aanhang heeft.
Daaruit blijkt dat de suggestie dat het humanisme christelijk is verkeerd is. Het humanisme kon hooguit onder christenen ontstaan in een periode dat mensen de vervolgingen van andersdenkenden tijdens de middeleeuwen en wat latere inquisitie beu begonnen te worden. Eerst liepen de critici nog gevaar, maar bij stukje en beetje konden mensen zich wat meer permitteren.
Als 'historisch fenomeen' is het wel zo dat de vroege, veelal christelijke, humanisten begonnen met het bestuderen van de reële geschiedenis, in plaats van alleen de bijbel als bron van de geschiedenis te gebruiken. Ze gingen de teksten van de Grieken bestuderen. Daardoor werd de blik verbreed. Dat was dus een stapje op weg naar de ontkerkelijking.
In de middeleeuwen hield bijna iedereen zich bezig met christelijke onderwerpen. De kunst, de muziek, bijna allles was in dienst van het geloof. De onderwerpen waar veel humanisten zich bezighielden waren niet christelijk maar werelds.
Ze vertaalden ook veel werken uit het Grieks en Latijn, zodat iedereen het kon lezen, niet alleen mensen met een opleiding tot theoloog. Ook de Griekse literatuur werd hierdoor voor iedereen beschikbaar. Coornhert heeft hierdoor bijvoorbeeld veel bijgedragen aan de Nederlandse taal. Zijn ideeën over strafrecht droegen bij aan het verdwijnen van de barbaarse middeleeuwse lijfstraffen.
Hugo de Groot introduceerde het idee van het 'natuurrecht', dat zegt dat bepaalde dingen vanzelf goed of slecht zijn, en dat er daarom bepaalde universele rechtsbeginselen bestaan, die niet afhangen van de openbaring van god. Dat is een begin van de verwijdering van de morele dogma's van de kerk.
Andere humanisten zoals Mercator legden zich toe op het tekenen van kaarten. De wereld werd zo steeds beter in kaart gebracht, wat ook bijdroeg tot het verlaten van het bijbelse wereldbeeld. Galilei moest zijn bewering dat de aarde beweegt nog herroepen, maar het verlies van de strijd van de kerk was al in gang gezet.
Ik noem zomaar wat, maar wat ik bedoel te zeggen is dat humanisme staat voor een verwijdering van de onderwerping aan het geloof in de richting van de werkelijke wereld en het leven zelf, uitmondend in atheïsme.
Of een rechtzaakje, dat is ook heel hip.
