De overstap van een lurker naar een poster gaat altijd gepaard met een dilemma: hoeveel vertelk ik over mezelf zonder mezelf te willen compromitteren, want ik ben nog zeker niet bij iedereen 'uit de kast' als atheïst, alhoewel ik in een fase ben waarin ik het eerlijk vertel als men het me op de man af vraagt, maar geen zin heb om wrede theologische discussies te ghaan voeren. Deze pagina's leveren me eigenlijk een schatkamer aan munitie.
Ik ben dus Animal, bijna 40 en mannelijk. Even wat over mezelf vertellen: ik kom uit een zeer gestrenge katholieke familie, waar ik tot aan mijn achttiende, totdat ik naar de unief ging, nog nooit had gehoord over atheïsme, laat staan dat ik me bij dit gedachtengoed zou willen aansluiten. Mijn vrouw en ik zijn dan nog voor de kerk getrouwd "met het mes op de keel" (geen kerkelijk huwelijk -> geen huwelijk tout court) en aangezien dat de enige manier was om aan deze neerwaartse spiraal te ontkomen hebben we maar even praktisch ons verstand op nul (onder nul is feitelijk een betere omschrijving) gezet, en de sprong gewaagd. Vlak nadat we van onze huwelijksreis terugkwamen heb ik dankzij een bevriend lid van het Humanistisch Verbond onze ontdoping kunnen regelen, en nu zijn we dus officieel gore smerige goddeloze atheïsten.
Nu we allemaal volwassen zijn, zie ik op begrafenissen e.d. toch ook andere nichten en neven die het juk van het geloof van zich hebben afgeworpen. Eén nicht is rabiaat atheist, nog een stukje erger dan mezelf, ze kan heelder tractaten van Richard Dawkins van voor naar achteren en omgekeerd opsommen. Een andere nicht heeft zich bekeerd tot het orthodoxe geloof, en alhoewel ik het niet deel ontvang ik van haar meer signalen van respect dat zij mijn levensvisie respecteert zo lang ik de hare respecteer, en dát vind ik nu eens de gezonde basis. Basisregel is dat we elkaar niet proberen te overtuigen, maar dat we qua ethische vraagstukken e.d. wel een andere mening hebben.
Ik ga nu niet de rest van mijn levensverhaal vertellen, dat zal er wellicht beetje bij beetje nog wel uitkomen, maar ik voel me gesterkt door allerlei schandalen die over het katholieke geloof de laatste jaren naar boven borrelen dat mijn idee om dat sprookjesboek (want dat is het) definitief dicht te slaan, het juiste idee was. Het steunt mij en mijn vrouw in onze overtuiging dat we het de hele tijd bij het juiste eind hadden. Ik ben geen rabiate katholiekenvreter, ik kan bijvoorbeeld nog steeds vervoerd raken door een cantate van Bach, maar ik kan evengoed vervoerd geraken door een boek van Harry Potter. Ik ben echter meer en meer beducht op het alsmaar voortwoekerende prosetylisme, een ziekte waar o.a. ook de islam onder lijdt, maar de katholieken natuurlijk heer en meester over zijn.
Waar ik nog steeds niet goed over geloof of het gebrek kan praten is met mijn ouders. Ik ben hen zeer dankbaar voor alles wat ik van hen heb meegekregen, en ik leef (nu toch) in zeer goede verstandhouding met hen, ik moet wel want ik ben enig kind, en na een paar kletterende ruzies denk ik dat ik hun eindelijk aan hun verstand heb gekregen dat wij niet gelovig zijn. Mijn schoonouders hadden daar denk ik minder problemen mee, dat zijn zeer brave mensen die eerder het geloof aanvaardden als 'kuddedieren', maar even gemakkelijk die mantel terug afgooien. Ik daarentegen streef perpetuele neutraliteit na, ik wil NIKS te maken hebben met instanties die een levensbeschouwelijk trekje hebben, dus geen katholieke, socialistische of liberale ziekenkas voor mij. Zelfs van het Humanistisch Verbond wil ik me distantiëren, want sinds ik een keer op een lentefeest ben geweest en hem moeten toezien hoe de klein mannen geëndoctrineerd werden met "geneeskrachtige stenen" en Charles Darwin Action Figures, meen ik dat die in hetzelfde bedje ziek zijn als diegenen die ze jaren bestreden hebben. Het stemt me soms droevig dat er niet een échte zuiver atheïstische organisatie in Vlaanderen is en dat agnost, atheïst, heidenen en occasioneel ook nog eens de boeddhisten in één vat worden gegooid. De school zou vrij moeten zijn van religie, en ALLE religieus onderwijs zou geschrapt moeten worden. Het Amerikaanse systeem: als je vind dat je kinderen religieuze lessen moeten krijgen, moet je dat op de vrije tijd doen. Ook heb ik het niet zo begrepen op vrijmetselaarsgenootschappen, die in feite exact dezelfde fouten maken als de kerken die ze trachten te bestrijden, en de ratio opzij schuiven voor één of andere vorm van obscurantisme.$
Ik beschouw mezelf als redelijk pacifistisch, lichtjes naar het Vlaams-nationale gedachtengoed neigen (maar dan zeker niet de extreme of xenofobe vorm ervan, wel een vorm van fierheid dat we niet moeten beschaamd zijn om wie we zijn, en tegelijkertijd, indien ons bepaalde rechten inzake talen worden toegekend, we een belangrijke rol zouden kunnen spelen in de internationale gemeenschap. Als we er eerst in slagen om de zuilen te breken, natuurlijk. Economisch ben ik eerder aan de rechtse kant van het spectrum te vinden, ik vind dat enkel liberalisme en vrije markteconomie uiteindelijk zullen leiden tot een algemene verbetering van de menselijke omstandigheden, terwijl ik op ethische vlakken (homohuwelijk, abortus...) weer erg sterk naar links leid.
Kortom, ik ben een complex persoontje. Ik heb hier op dit forum echter al een schatkamer aan argumentatie gevonden die ik aan mijn 'gelovige' vrienden kan voorleggen als zij nog eens per sé een rondje willen bekeren (waarvan het initiatief overigens NOOIT van mij komt).
Dus, ik hoop dat ik in deze community welkom ben, en zal trachten om deze pagina's met mjn inzichten te verrijken. Ik hoop dat me die kans geboden wordt.
)
