Nieuw hier
Geplaatst: ma okt 24, 2011 3:54 pmHallo, ik ben nieuw dus zal effe wat over mezelf vertellen.
Ik ben dus sumdum (ja, ik ben nooit zo scheutig met prive informatie), 32 jaar en ongelovig.
Ik ben gelovig opgevoed, en moest als kind dus altijd elke zondag mee naar de kerk. Ik was toen nog gelovig, immers, dat was iedereen en dat hoorde zo. Ik had wel al mijn twijfels. De mensen zeiden altijd als je van god houd, en je accepteerd Jesus in je hart, dan voel je dat. En ze zeiden dat god tot je spreekt, dat je zijn liefde kon voelen enzovoorts. Ik voelde echter niks, hoe graag ik het ook wilde. Ik bad tot god, wilde het ook graag voelen, wilde jesus in mijn hart en een goed christelijk jongetje zijn, maar geen antwoord. Het was alsof je tegen een muur bad. Wat in feite dus ook zo was. Tegen de tijd dat ik 10 was begon ik twijfels te hebben over de goedheid van god. Waarom moesten de joden alle stammen in het beloofde land uitmoorden ? Zoiets kende ik alleen van verhalen over de 2de wereldoorlog, maar hier was god degene die het moorden beval. In mijn hoofd zat het idee dat god liefde was, en god was goed. Hoe kon het dan dat hij de joden beval gaf om hele stammen uit te moorden ? Ik besloot al snel dat ik daar niet achter kon staan. En zo waren er nog meer dingen die geen steek hielden. De zondvloed bijvoorbeeld. Als 10 jarig jongetje had ik best nog een hoop fantasie, maar ik kon niet bedenken waar al dat water vandaan moest komen, of waar het gebleven was. Het was onmogelijk dat het verhaal echt gebeurd was, ook al zeiden ze dat het toch echt zo was, het staat immers in de bijbel. Lang verhaal kort, op een zondag zei ik tegen mijn ouders dat ik niet meer mee ging naar de kerk, want ik geloofde er niet meer in. Ik wilde veel liever thuis blijven, lekker uitslapen. Gelukkig zijn mijn ouders niet verschrikkelijk streng christelijk, dus na wat tegenstribbelen en morren lieten ze me dan maar.
Mijn vader heeft eigenlijk altijd bij IBM gewerkt en we hadden thuis altijd wel een computer, ik ben er mee opgegroeid. We hadden ook al internet heel vroeg aan het begin, toen eigenlijk niemand dat had. Ik denk dat ik toen op internet al ben gaan zoeken naar sites en artikelen over bijbel blunders en dergelijke, maar dat kan ik me niet zo goed meer herinneren. Maar door de jaren heen heb ik mijn niet gelovig zijn meer uitgediept. Ik ben niet langer ongelovig omdat de god waarin ik geloofde een beter persoon was dan de god in de bijbel, of omdat de bijbel vol onzin staat, maar nu omdat het idee van een god an sich niet geloofwaardig is.
Ik breng de meeste tijd door op amerikaanse sites over atheisme en aanverwante zaken, omdat ik altijd dacht Nederland is toch al hardstikke seculier. Als hier een politicus heel christelijke dingen gaat zeggen of beweerd dat zijn politieke keuzes door god worden bepaald denken we over het algemeen toch 'ach gut' waar ze in de VS al snel 'praise jesus' roepen. Maar nu wil ik me toch meer gaan verdiepen in atheisme in Nederland en Europa, tenslotte ben ik Nederlander en wellicht is mijn lakse houding jegens christelijk volk hier niet terecht, of naïef.
Ik ben dus sumdum (ja, ik ben nooit zo scheutig met prive informatie), 32 jaar en ongelovig.
Ik ben gelovig opgevoed, en moest als kind dus altijd elke zondag mee naar de kerk. Ik was toen nog gelovig, immers, dat was iedereen en dat hoorde zo. Ik had wel al mijn twijfels. De mensen zeiden altijd als je van god houd, en je accepteerd Jesus in je hart, dan voel je dat. En ze zeiden dat god tot je spreekt, dat je zijn liefde kon voelen enzovoorts. Ik voelde echter niks, hoe graag ik het ook wilde. Ik bad tot god, wilde het ook graag voelen, wilde jesus in mijn hart en een goed christelijk jongetje zijn, maar geen antwoord. Het was alsof je tegen een muur bad. Wat in feite dus ook zo was. Tegen de tijd dat ik 10 was begon ik twijfels te hebben over de goedheid van god. Waarom moesten de joden alle stammen in het beloofde land uitmoorden ? Zoiets kende ik alleen van verhalen over de 2de wereldoorlog, maar hier was god degene die het moorden beval. In mijn hoofd zat het idee dat god liefde was, en god was goed. Hoe kon het dan dat hij de joden beval gaf om hele stammen uit te moorden ? Ik besloot al snel dat ik daar niet achter kon staan. En zo waren er nog meer dingen die geen steek hielden. De zondvloed bijvoorbeeld. Als 10 jarig jongetje had ik best nog een hoop fantasie, maar ik kon niet bedenken waar al dat water vandaan moest komen, of waar het gebleven was. Het was onmogelijk dat het verhaal echt gebeurd was, ook al zeiden ze dat het toch echt zo was, het staat immers in de bijbel. Lang verhaal kort, op een zondag zei ik tegen mijn ouders dat ik niet meer mee ging naar de kerk, want ik geloofde er niet meer in. Ik wilde veel liever thuis blijven, lekker uitslapen. Gelukkig zijn mijn ouders niet verschrikkelijk streng christelijk, dus na wat tegenstribbelen en morren lieten ze me dan maar.
Mijn vader heeft eigenlijk altijd bij IBM gewerkt en we hadden thuis altijd wel een computer, ik ben er mee opgegroeid. We hadden ook al internet heel vroeg aan het begin, toen eigenlijk niemand dat had. Ik denk dat ik toen op internet al ben gaan zoeken naar sites en artikelen over bijbel blunders en dergelijke, maar dat kan ik me niet zo goed meer herinneren. Maar door de jaren heen heb ik mijn niet gelovig zijn meer uitgediept. Ik ben niet langer ongelovig omdat de god waarin ik geloofde een beter persoon was dan de god in de bijbel, of omdat de bijbel vol onzin staat, maar nu omdat het idee van een god an sich niet geloofwaardig is.
Ik breng de meeste tijd door op amerikaanse sites over atheisme en aanverwante zaken, omdat ik altijd dacht Nederland is toch al hardstikke seculier. Als hier een politicus heel christelijke dingen gaat zeggen of beweerd dat zijn politieke keuzes door god worden bepaald denken we over het algemeen toch 'ach gut' waar ze in de VS al snel 'praise jesus' roepen. Maar nu wil ik me toch meer gaan verdiepen in atheisme in Nederland en Europa, tenslotte ben ik Nederlander en wellicht is mijn lakse houding jegens christelijk volk hier niet terecht, of naïef.
Ik was al vrij oud toen ik eens in een bijbel ging lezen, en ik was echt sprakeloos. Ik hoorde ook altijd dat god 'goed' was, maar het bleek een flink gestoorde, kinderachtige zeurkous te zijn die steeds zei hoe jaloers hij was en die iedereen liet achtervolgen, uitroeien, ter dood brengen, bijvoorbeeld omdat ze hem niet wilden vereren of om allerlei andere redenen. Bizar. Ik kon niet bedenken hoe hoe het mogelijk was dat zo'n figuur 'algoed' genoemd werd. Nou begrijp ik dat beter... dat móest, iedereen die iets anders zei werd vermoord. Die 'goden' hebben er door het zaaien van dood en terreur de angst zo goed ingeramd dat ze tot de dag worden vereerd en geprezen. Die Allah maakte het nog bonter, tot de dag van vandaag liggen mensen een paar keer per dag met de neus tegen de grond, alsof hij een nog levende heerser is. Zo bang zijn ze gemaakt. Goden zijn ultiem narcistisch gestoord. 