Ik ben in een gedeeld gezin opgegroeid. Dat wil zeggen, moeder gelovig en kerkelijk Hervormd en vader niet gelovig.Nu ik later begrijp, gewoon Atheïst. Die deling zette zich ook voort in de zes kinderen. twee niet en vier wel. Mijn moeder had de meeste invloed en overtuigingskracht. De jongste drie gingen keurig met haar mee naar de kerk. Later ook mee naar de pinkstergemeente.
Daar leerde ik mijn vrouw kennen die ook behoorlijk zwaar gelovig was opgevoed. Ik heb in het begin steeds geprobeerd om iets te ervaren met een zogenoemde persoonlijke god, maar dat lukte nooit echt. Achteraf kan ik zeggen dat ik hem niet ben tegengekomen. Veel christenen die verklaren hun god te kennen, spreken dat vooral als een soort belijdenis uit. Als je het maar vaak zegt, ga je het nog denken ook. Niets anders dan wederzijdse indoctrinatie. Ook de sociale controle is behoorlijk sterk, zeker als je jong bent.
Ben wel heel lang actief geweest in het verenigingsleven van de pinkstergemeente. Ik was zo opzoek naar kennis, dat ik een middelbare theologische opleiding gevolgd die zich toen in Den Haag bevond.
In Vlaanderen heb ik jaren meegewerkt via kinder-tiener- en jeugdkampen. Verantwoordelijk voor publicaties en website van de Pinksterbeweging tot in de jaren voor de eeuwwisseling.
Ik deed mee omdat ik er gewoon in zat, maar steeds weer waren er die vragen in mijn hoofd, die mijn hele aanwezigheid in vraag stelde. De beslissing om te kappen schoof ik voor me uit.
Uiteindelijk ben ik er in 2003 radicaal mee gestopt. Zo radicaal dat ik ook mijn vrouw heb verlaten. Zij werd namelijk steeds zekerder van haar geloof. Is wel een kenmerk van een bepaald soort gelovigen. Als er tegenslag is en weerstand, toch blijven volhouden. Een soort martelaarschap tegen beter weten in.
Los van geloof en gezin en ook nog mijn werk kwijt, besloot ik dat ik niets meer te zoeken had in Vlaanderen en kwam terug naar Nederland en heb hier een ander leven ontdekt met een vrouw die mij helemaal begrijpt. Eigenlijk is zij ook gewoon atheïst, maar zoals zo velen. Niet echt bewust van de religieuze druk die er op onze maatschappij rust. Gewoon omdat je je er niet in verdiept.
Doordat één van mijn kinderen mij vertelde dat ze ook een radicale keuze had gemaakt tegen het geloof en mij dit Youtube filmpjes doorstuurde, http://www.youtube.com/user/Evid3nc3#gr ... D163BE880A ben ik zelf ook weer gaan rondkijken op het Internet naar mensen met een gelijkaardig levensverhaal. eerst dacht ik dat er wel een website zou zijn voor kerkverlaters, maar deze mensen zitten meestal wel weer in een andere religieuze groep. Zo kwam ik dan uiteindelijk terecht bij o.a. de website van het Atheïstisch Verbond en ook deze Atheïsme. Hier lees ik dus verhalen en onderwerpen waar ik nog wel even mee bezig ben. Het is heel verhelderend en ik leer heel veel bij.
Ik dacht dat dat de atheïstiche beweging behoorlijke gestructureerd zou zijn, zoals het Humanistisch Verbond. Er zijn heel veel groepen op het Internet die allemaal een eigen invalshoek hebben. Het is dus een behoorlijke uitdaging om met dit nieuwe gedachtengoed aan de slag te gaan. Toch zou ik willen dat ik mensen in de buurt kan ontmoeten en mogelijk tot praktische acties overgaan
had ik een Facebook pagina geopend. Promt kreeg ik allerlei voormalige kennissen uit Evangelisch en Pinkster Vlaanderen die zich aanmeldden.
Maar het idee dat je nergens heen kan met je twijfels lijkt me verschrikkelijk.