'Westerse secularisatie geniepiger dan marxisme'
Ingediend door copywriter op 25 januari, 2008 - 01:36. Vaticaanstad / Internationaal, januari 2008
De secularisatie in het westen is veel geniepiger dan het marxisme. Dat zei paus Benedictus tijdens een ontmoeting met de Sloveense bisschoppen.
Paus Benedictus laakte het ongebreideld zoeken naar materiële goederen, de daling van het geboortecijfer, de daling van de religieuze praktijk en de gevoelige daling van het aantal priester- en kloosterroepingen, volgens hem stuk voor stuk tekens van de secularisatie.
Benedictus XVI betreurde ook dat veel intellectuelen in Europa nog steeds niet inzien dat geloof en rede mekaar nodig hebben om hun ware natuur en zending te realiseren.
Nadat de strijd tegen het communisme succesvol is gevoerd, heeft het Vaticaan nu de seculiere maatschappij op het oog. Als het aan de paus ligt, zal binnenkort over de seculiere maatschappij met net zoveel afkeer worden gesproken als over het communisme. Ik ben benieuwd hoe het met het weerwoord zal gaan. Een grote lastercampagne tegen de open maatschappij wordt allang gevoerd, en omdat de argumenten over het algemeen uit laster, leugens, verdraaiingen en herhalingen bestaan, is het erg moeilijk om de frontale aanval in te zetten.
Een van de grootste leugens die Benedictus opvoert, is tegelijk een van de meest hilarische, namelijk dat 'het ongebreideld zoeken naar materiële goederen' moet worden gekoppeld aan de seculiere samenleving. Van oudsher is het Vaticaan zelf de meest materialistische staat die je je kan voorstellen, en met name de top van de 'geestelijkheid' zwemt daar in rijkdom en macht. Ik zet 'geestelijkheid' maar even tussen aanhalingstekens, voor het geval iemand mocht missen dat 'geestelijk' vaak wordt gesteld tegenover 'materieel'. De kerk is traditioneel gekoppeld aan rijkdom en macht, en een groot deel van de geestelijkheid, en niet in de minste plaats de verklede clowns in het Vaticaan, ontleent die macht aan het parasieteren op de gelovigen. 'Professioneel bidden voor het zieleheil' is big business, en naarmate je het denkvermogen van de kudde beter weet uit te schakelen, zullen ze blijmoediger hun percentages afstaan, in de hoop op een mooi leven 'na de dood'.
Vanuit die onaantastbare rijkdom maant de kerk zij gelovige volgelingen om zoveel mogelijk kinderen te baren, een van de grootste succes voor de 'groei van het geloof' maar tegelijk een van de grootste oorzaken van de armoede in kinderrijke gemeenschappen.
De 'daling van de religieuze praktijk' is inderdaad mogelijk een gevolg van de seculiere samenleving omdat deze samengaat met de Rechten van de Mens, en een van deze mensenrechten is de vrijheid van meningsuiting en de vrijheig van geloofskeuze. En deze zaken ondermijnen inderdaad de georganiseerde, totalitaire religie. Religies als het christendom kunnen alleen in stand worden gehouden waar de leugen zegeviert, en de leugen zegeviert in culturen waar de vrijemeningsuiting het meest succesvol kan worden onderdrukt, en waar geloofsafval het meest succesvol kan worden bestreden.
Ook 'de gevoelige daling van het aantal priester- en kloosterroepingen' zal een gevolg zijn van de verworvenheden van de secularisatie, namelijk het zoeken naar antwoorden in de reële wereld in plaats van in de onaantastbare heilige waarheid van een boek dat geen discussie en kritiek toelaat. Veel priesters zullen ook niet ongevoelig zijn voor de toename van kennis in de laatste eeuwen, en begrijpen dat deze kennis niet verenigbaar is met de dogma's van het geloof.
Sterker nog, de kerk zelf heeft vele priesters en andere gelovigen geëxcommuniceerd omdat zij meer waarde hechtten aan wetenschappelijke ontdekkingen dan aan de verhalen in de bijbel.
De suggestie dat 'geloof en rede elkaar nodig hebben' is een poging om het geloof een plaats te geven in een wereld die inmiddels heeft ingezien dat ze het geloof helemaal nergens meer voor nodig hebben. 'Geloof' bleek misleidend te zijn en was er de oorzaak van is dat mensen ontelbare verkeerde beslissingen hebben genomen vanwege hun misplaatste ontzag voor nooit bewezen 'heilige waarheden'.
In werkelijkheid is 'geloof' gekoppeld aan het taboe om de dogma's ter discussie te stellen. Dat heeft met de rede niets te maken, maar alles met de onderdrukking van de rede.