Het evangelie van Jezus zou eigenlijk een bijzondere messias voor de joden zijn, namelijk een 'gepacificeerde' messias, die de joden oproept om 'de keizer zijn deel te geven', dus de bezettersbelasting te betalen.
Deze pro-Romeinse messias werd gemodelleerd naar de keizercultus, in het bijzonder naar de Divus Julius. Zo werd een Romeinse messias geschapen, die de joodse messianisten uit hun militant-sektarische cocon moesten halen en netjes zoals alle 'onderworpenen' hun Roomse belasting betaalden en de keizer vereerden.
('Onderworpenen' kan ik niet nalaten hier tussen aanhalingstekens te zetten - het is namelijk de betekenis van moslims, van wie de godsdienst zoveel op de joodse lijkt op één detail na, namelijk de verering van de Romeinse messias Jezus (die de moslims ook messias noemen. Misschien is hier een verklaring te vinden voor de islam als kruispunt tussen het jodendom en het christendom. De islam als een soort jodendom dat zich aan de keizercultus van heeft 'onderworpen'.)
De oudste verhalen over Jezus zouden dus in werkelijkheid helemaal geen verhalen over Jezus zijn, maar over een messias, in het Grieks dus Christus. Inderdaad noemen de oudste bronnen meestal geen Jezus, maar Christus, de Griekse vertaling van het joodse messias.
Plinius, een van die oude bronnen die zogenaamd al het bestaan van christenen had genoemd, had het over christenen die geen belasting aan de keizer wilden betalen. Het is bekend dat de messianisten dit eveneens weigerden, en ook weigerden zij de keizer als een god te vereren.
Ook Tacitus noemde bij name christenen als de bevolkingsgroep waar de Romeinen zoveel last van hadden.
In de VS handelt een veelgelezen bestseller van ene Joseph Atwill over dit thema, met als titel Caesar's Messiah. Atwill wijst erop dat de christenen in werkelijkheid joodse messianisten waren. Messianisten waren militante leiders die als doel hadden de joden te 'verlossen' van hun bezetters en een pure joodse staat te stichten. De messianistische beweging ontstond ten tijde van de Maccabeeën en de Griekse overheersing van Israël.
Dat zou kunnen verklaren waarom er negatief op christenen werd gereageerd en er 'christenvervolgingen' voorkwamen, want messianisten waren godsdienstwaanzinnige, sektarische rebellen, die zich overal tegen de Romeinen verzetten en tweespalt zaaiden.
De kern van Atwills boek is dat de evangelies van Jezus een constructie zijn van de Flavische keizers, Vespasianus, Titus en Domitianus. Zij waren het die in het jaar 70 om een einde te maken aan de eeuwige joodse opstanden de tempel verwoestten en de joden uit Jeruzalem verdwenen. Atwill vergelijkt de evangelies met de geschiedenis zoals Josephus Flavius deze in zijn boeken beschrijft. Josephus Flavius was aanvankelijk zelf een militaire leider die vocht tegen de Romeinen, maar hij werd gevangen genomen en geadopteerd door de keizer (eigenlijk 'de Caesar') en kreeg de naam Flavius.
Hij is niet de eerste die informatie van Josephus terugvindt in de bijbel, maar hij is wel uniek in de systematische vergelijking van de teksten, waarbij hij in het leven van Jezus vooral de lotgevallen van Titus in het heilige land waarneemt.
Atwill is geen historicus en komt niet erg gezaghebbend over, maar in zijn voordeel spreekt dat hij de draad oppakt die de wetenschap laat liggen, waarschijnlijk omdat niemand zijn vingers wil branden aan een controversieel onderzoek dat een onaantastbare mythe zal doorprikken.
Wie dit precies deed, wanneer en hoe is niet bekend, en lijkt ook niet te achterhalen. Maar de werkelijkheid is dat hiernaar binnen het enige universitaire veld dat hiervoor geschikt is, de theologie, geen enkel onderzoek naar wordt gedaan. De theologie houdt zich voornamelijk vast aan de tekstkritiek, het bestuderen van de bijbelse teksten an sich, uit de context van de werkelijke geschiedenis.
Er zijn veel aanwijzingen dat het christendom een Romeinse religie is, niet in de laatste plaats dat het centrum van het christendom in Rome zetelt en dat de hierarchische structuur is gemodelleerd naar de Romeinse staatsvorm, evenals de religieuze functies die een rol speelden in de staatsgebruiken. De pontifex maximus, de bisschoppen, het is algemeen bekend dat het hele protocol en de hele vorm teruggaat op Romeinse Rijk. Toch wordt hier geen officieel historisch onderzoek naar gedaan. Al het onderzoek dat het ontstaan van het christendom in een ander licht plaatst, is controversieel en wordt verguisd. Alleen vanaf Constantijn de Grote is het mogelijk om te stellen dat het christendom is overgenomen en tot staatsgodsdienst is verklaard, maar dit verhaal berust in feite ook grotendeels op mythen. in deze tijd is het messianisme al volledig uitgeroeid en vergeten.
Er is in het verleden wel veel onderzoek gedaan naar de 'bijbelse geschiedenis'. De opkomst van de wetenschap in de 19e eeuw wekte ook onder theologen een grote euforie op, en vol enthousiasme stortten wetenschappers zich op de bijbelse archeologie, met als doel de geschiedenis van de bijbel met wetenschappelijke middelen te onderbouwen. Een groot idool daarbij was Heinrich Schliemann, die op basis van de studie van mythen Troje had blootgelegd.
Maar de wetenschappelijke benadering in de periode van het modernisme leidde uiteindelijk tot het inzicht dat de bijbel allesbehalve een historische waarheid weergaf, en dat het niet meer was dan een stelsel van fabels, vervalsingen en verbasterde geschiedenis die niet van een god afkomstig kan zijn.
Het leidde uiteindelijk tot het verval van het geloof, en dit ging door tot de wetenschappelijke methode van het modernisme definitief werd verboden, en wetenschappers die ontdekkingen bleven plubliceren die de waarheid van het geloof ondermijnde werden geëxcommuniceerd. In deze ontwikkeling speelde de huidige paus Ratzinger in zijn jonge jaren nog een rol.
Vroeger in de 19e eeuw kenden Duitsland en in mindere mate Nederland de beweging van de Radicale Kritiek. In Duitsland stond hierbij de universiteit van Tübingen centraal, die bekend is vanwege het methodische en objectieve, contextuele onderzoek naar het christendom. De Duitse radikalkritik had twee centrale doelstellingen; 1) bewijzen dat Jezus nooit had bestaan, en 2) bewijzen dat alle brieven die aan Paulus waren toegeschreven vervalsingen waren.
Op deze pagina staat een goed historisch overzicht van het ontstaan en de ontwikkeling van de beweging van de radikalkritik, van Hans Detering.
http://www.radikalkritik.de/benadering.htm
In dit stuk wordt ook een theoloog met de naam Loman genoemd, die al in 1881 een lezing hield over de stelling dat het christendom oorspronkelijk een joods-messianistische beweging was. Sinds de tweede eeuw werd deze beweging beïnvloed door de gnostiek.
De eerste Nederlandse geleerde die het aandurfde uitdrukkelijk aan BRUNO BAUER vast te knopen, was de Amsterdamse theoloog A.D. LOMAN.Drie jaar na het verschijnen van de Bergrede, op 13 december 1881, hield de sinds 1874 blinde LOMAN in het gebouw van de Vrije Gemeente in Amsterdam een lezing over ‘Het oudste Christendom’, die onder de toehoorders een storm van verontwaardiging veroorzaakte. LOMAN beweerde daarin dat het Christendom oorspronkelijk niets anders geweest is dan een Joods–messiaanse beweging, en de gestalte van Jezus een symboliseringen personificatie van gedachten die pas in de 2e eeuw volledig tot hun recht konden komen. Bij de vroege Joods–Christelijke messiasgemeente dan later een gnostieke messiasgemeente. Beide groepen waren van 70–135 nC. bittere vijanden en in het midden der 2e eeuw kwam een verzoening tot stand tussen beide groepen, waarvan de eerste Petrus en de tweede Paulus als representant had. Het resultaat van het verzoeningsproces was dan het Romeinse-Roomse katholicisme.
Het opgaan van het christendom in het Romeinse Katholicisme noemt Loman een verzoeningspoging. Hij is niet zo radicaal als recente theorieën die stellen dat het leven van Jezus een verjoodsing is van Julius Caesar en/of andere keizers. Toch dateert ook die theorie minstens al uit de 19e eeuw, maar helaas ben ik de naam even kwijt van degene die hierover een publicatie schreef. Hierin werden de opvallende overeenkomsten tussen de levens van Julius Caesar en Jezus beschreven, zoals dat beide een koninkrijk wilden stichten maar geen koning mochten zijn, hun gewelddadige dood en vergoddelijking daarna, een 'laatste avondmaal' tijdens welke de op handen zijnde dood al werd besproken enzovoorts. Hoewel de mogelijkheden voor dergeljke onderzoeken in deze 'post-modernistische' tijd legio zijn, wordt wie er zich aan waagt bij voorbaat verketterd, wat een vrij wetenschappelijk onderzoek niet ten goede komt.
Mensen die van mening zijn dat Jezus daadwerkelijk een joodse, historische persoon is geweest, hebben in zoverre gelijk dat hij teruggaat op het joodse messianisme. Maar niet alleen: Jezus is ook een Romein. Hij eist van de joden onderwerping aan de Romeinen door gebruik te maken van de joodse religie, omdat bot Romeins geweld leek te werken als een rode lap op een stier. Het messianisme werd omgebogen van een strijdende beweging naar een vredesbeweging. Een Romeinse vrede (pax Romana) welteverstaan: pax betekent (net als islam) tegelijk vrede en onderwerping, en wel onderwerping aan een soort verbond of contract. Dat wil zeggen dat de Romeinse heerser moet worden geaccepteerd, en dat rebellie streng zal worden gestraft.
De vredesboodschap van Jezus was dus eigenlijk een onderwerpingsboodschap.
Volgende keer aandacht voor het ontstaan van het joodse messianisme ten tijde van de Maccabeeën en Alexander de Grote, en voor de historische bronnen die Jezus zouden noemen: Tacitus, Suetonius, Plinius, Philo van Alexandrié, Iustus Tiberias, Flavius Iosephus.
Tacitus geeft ook een beschrijving over de joden die hem vandaag de dag met antidicsriminatiewetten zou confronteren, en die bovendien erg overeenkomt met de leefwijze volgens de islam. In het kader van het geromaniseerde joodse messianisme is die passage ook de moeite waard om te citeren.
Wat 'context' betreft is het bovendien de moeite waard om het 'testimonium Flavianem', de jezuspassage bij Flavius, in de context te lezen. Door deze toch wel bizarre context staat de Jezus van Flavius opeens in een heel ander beeld, namelijk dat van bijgelovige en agressieve, gewelddadige godsdienstfanaten die zich niet kunnen aanpassen aan de veranderende tijd en de vooruitgang. De joden die Flavius - zelf dus een jood, die hiermee bekend is - worden afgeschlderd als een soort historische Taliban die iedereen executeren die moderne apparaten als een walkman of tv in het bezit heeft. Ook de kruisiging en de goddelijke verwekking van een kind komen in een ander licht te staan.
http://en.wikipedia.org/wiki/Historicity_of_Jesus
Het beste beeld dat mensen kunnen krijgen van deze messianisten zoals Josephus ze beschrijft is te zien in The life of Brian van Monthy Python.