http://extra.volkskrant.nl/opinie/artik ... hristelijk
Als we onze cultuur niet willen uitleveren aan de islam, zullen we moeten inzien dat onze humanistische en modernistische opvattingen, onze liberale democratische traditie en onze ideeën over mensenrechten niet alleen superieur zijn aan alle bestaande alternatieven, maar ook dat het producten zijn van de joods-christelijke erfenis.
Het humanisme is het tegendeel van het christendom. Het kwam er niet uit voort, het heeft zich eruit losgevochten. Terwijl het christendom afstand doet van het leven en de wereld, en het lijden en de 'hoop' (op een mooier leven na de dood, cynischer kan echt niet) centraal stelt, richt het humanisme zich op het leven. Humanisten probeerden de levensstandaard te verbeteren door rationeel, op de alledaagse werkelijkheid gebaseerd denken en bijbelkritiek, terwijl het christelijke volk zich bezighield met overleven in hun armoede, bidden en sektarisch collectivisme.
Het christendom had helemaal niets met het verbeteren van de levensstandaard en de verheffing van het volk. De kerk heeft zich altijd verzet tegen de humanisten, en velen zijn er dan ook bedreigd en vermoord. Lees bijvoorbeeld eens hoe de humanist Dirck Coornhert werd opgejaagd.
Het woord gotspe is dan ook van toepassing als christenen nu opeens gaan beweren dat het humanisme van oorsprong christelijk is. Christelijke naastenliefde heeft helemaal niets te maken met humanisme of gerichtheid op het aardse, maar was een middel om het volk dat arm werd gehouden afhankelijk te maken van de kerk.
Het is dankzij het humanisme en andere moderne stromingen dat het christendom een humaner aanzien heeft gekregen. Aan de kerk ligt dat niet, want die is onverlicht in de middeleeuwen achter gebleven. Daar houdt men zich bezig met het heilig verklaren van een paar van de grootste Vaticaanse nazi-misdadigers van de vorige eeuw.
Maar er is meer dan de ritus. In het ongehoord wrede Romeinse imperium predikte een driftig mannetje een haast onmogelijke ethiek. Twee millennia later zijn we collectief ongevoelig geworden voor het radicale karakter van noties als vergeving en opofferingsgezindheid, juist omdat de christelijke leer ze ons nu al zo lang voorhoudt.
'Clementia' is juist bij uitstek een Romeins begrip. Het hield in dat wie zich onderwierp aan het Romeinse gezag en de plunderbelasting 'vergeven' zou worden, maar wie zich verzette tegen het Romeinse imperialisme kon uitroeing tegemoet zien. Christendom en islam hebben deze vorm van 'vergeving' overgenomen. God wil iedereen vergeven die zijn religie en zijn wetten aanneemt. Wie zich niet aan zijn wetten wil onderwerpen kan een Romeinse soort van straf tegemoet zien, wie zich wel onderwerpt wordt gedoogd in een soort Romeinse vrede. De islam is zelfs in zijn geheel genoemd naar deze Romeinse vrede. Daarom weet niemand of islam nou 'vrede' of 'onderwerping' betekent. De oplossing is dat het om een Romeinse vrede gaat, dus onderwerping.
Allah Rahman heeft de Romeinse clementia als tweede naam aangenomen. Dat betekent niet dat Allah Rahman heel vergevingsgezind is, maar dat hij een levensgevaarlijke god is die iedereen uitroeit die zich niet aan zijn gezag wil onderwerpen.
De christelijke clementia is precies even gevaarlijk, en hangt samen met het opgeven van het verzet en onderwerping aan de christelijke religie. Wie vroeger probeerde in een christelijke samenleving alternatief te leven, zag niets van die christelijke 'vergeving'. We zijn heel blij dat die tijd achter ons ligt.
‘Geef de Keizer wat des Keizers en Gode wat Gods is’, zoals Jezus al over het betalen van belastingen zei. De mens is in de christelijke visie zowel een dienaar van God als onderdaan van een seculiere orde. Dat deze orde uiteindelijk democratisch is geworden, hebben we volgens Scruton aan de christelijke erfenis te danken.
De Romeinse keizer was geen democraat, maar een narcistisch gestoorde absolutistische heerser die mensen dood liet martelen als ze daar wat tegenin te brengen hadden. Het advies om de keizer zijn (plunder)belasting te betalen was dan ook een advies om zich te onderwerpen aan het totalitaire gezag - tegen het gebruikelijke vermessianisme van de joden in. Christus was in feite een messias die onderwerping predikte, nog een gotspe.
De christelijke erfenis is die van narcistisch gestoord totalitair hiërarchisch gezag, en niet die van gelijkwaardigheid, mensenrechten en democratie. Pas toen het christendom tanende was, nadat de kerk per ongeluk (of door moordmoeheid) een periode zijn gezag niet voldoende had laten gelden, begonnen er liberalere stromingen te verschijnen die de democratie en de mensenrechten mogelijk maakten.
Hmm, volgende keer maar verder. Misschien vraagt Benno Barnard zich straks wel af of hij liever die moslims van sharia4Belgium heeft of atheïsten met hun vrijemeningsuiting. Maar ik zie echt niets kloppend in zijn verhaal. Hoewel het een groot schandaal is dat hij de lezing niet heeft kunnen houden. Hij zou alsnog de gelegenheid moeten krijgen.