religie, media en politiek

[Raúl]

Aanvankelijk een reactie op een ander onderwerp, doch ik raakte op dreef en achtte mijn reactie toen een apart onderwerp waardig.

Dag allemaal,

Huis/tuin en keuken-gesprekken op verjaardagen, personeelsdagen e.d. die ineens over religie gaan. Je hoort de meest uitgekauwde argumenten (zoals: Hitler en Stalin waren atheïsten!!) voorbij komen en verbaast je over hoe sommige denken te bewijzen dat er 'meer is' en 'er een creator' moét zijn...en dat toeval niet bestaat enz enz....Zo zat ik gister op een studiedag op het werk waarna een bbq verzorgd was. Een moslimcollega naast mij kreeg zijn halal-maaltijd geserveerd en collega's om ons heen begonnen hem geïnteresseerde vragen te stellen over het moslim-zijn. (Oh, en hoevaak bid je dan en hoe geef je je geloof aan je kinderen mee?) Mijn manager tegenover mij vertelde daarop over haar religieuze achtergrond en hoe belangrijk zij het vond dat haar kinderen dat zeker mee moesten krijgen in de opvoeding..De rest van de collega's viel bij over 'bewijzen' voor leven na de dood aan de hand van bijna dood ervaringen e.d. In dit soort situaties probeer ik zoveel mogelijk mijn mond te houden. Ik erger me van binnen uitermate, maar ben bang geen maat te kunnen houden op het moment dat ik me in de discussie meng..Echter, toen niemand een argument wist te bedenken waarom je religie niet aan je kinderen moet doorgeven, viel het stil en vroeg ik wat men dacht over waarheidsvinding?! Waarop mijn moslim collega antwoord met:,, oh, dat maakt me niks uit" en het gesprek ging weer vrolijk door en mijn manager raadde me aan een bepaald boek te lezen waarin leven na de dood bewezen wordt.......pffffff Ik heb één keer proberen uit te leggen ik de mens als zingever van het leven zie en dat veel natuurverschijnselen die vroeger tot goden toe werden geschreven nu wetenschappelijk verklaard kunnen worden en dat creatie geen echt antwoord is....maar het gesprek liep stil, men keek me zwijgend aan en vervolgde hun gesprek zonder mijn inmenging, alsof ik geen woord gesproken had, alsof ik daar niet echt zat. Mijn idee om in dit soort situaties me maar op de achtergrond te houden op dit soort gelegenheden en in dit soort gesprekken werd versterkt...Maar wel uitermate frustrerend. Uit stil protest (hoe kinderachtig ook) heb ik nog een varkenskarbonade besteld met een glas bier.

Niks kinderachtig, dat is gewoon humor, in de strijd tegen religie is zóiets toch op zijn minst geoorloofd, dood aan respect voor religie!

Nu zullen anderen soortgelijke situaties ongetwijfeld ook meemaken? Hoe reageren jullie daarop? Mond houden? of de discussie toch aangaan? (en het risico lopen de sfeer op de verjaardag te verzieken :-) (Helaas ook een keer meegemaakt.) Hoelang slik je de onzin die je aanhoort? Wanneer grijp je in?

Zeer herkenbaar, en walgelijk, maar het volk is nu eenmaal dom van aard. Ik heb toch al een pesthekel aan "socializen"- schijnbaar is daar niet eens meer een normale vaderlandse term voor te bedenken - en ik onthoud mij dan ook van dergelijke evenementen. Verjaardagen zijn daaronder nog wel het ergste meest verderfelijke voorbeeld, kwekkende oude wijven die klakkeloos de media nasnateren zonder ook maar een moment hun met taart en koffie volgepropte hersenpan in werking te stellen. De combinatie van religie, media en politiek is dodelijk voor de maatschappij, en laat dit nu exact de toestand zijn waarin zij vandaag verkeerd. De media trachtten alles en iedereen gelijk te stellen, men poogt waarachtig de emancipatie van het ongelijke te bewerkstelligen door middel van een oneindige audiovisuele aanval op het reeds krakend en scheurend verstand van de massa. Alles en iedereen moet maar gelijk zijn, gelijke rechten, gelijke opleiding, gelijke kansen et cetera - dat wil zeggen, de mogelijkheid zichzelf twintig jaar dood te vervelen op de meest kale afgestroopte karikatuur van wat ooit een leerschool was, de volgende vijfenveertig jaar door te brengen met een kantoorbaan die men niet gewenst had, doch gedwongen was die te nemen daar hij zich nooit bewust had kunnen worden van zijn talenten, om voorts de laatste jaren van het leven te slijten in een vies muf bejaardenkrot dat nog de meeste overeenkomst treft met een legbatterij, dit leven wordt, hoe miserabel ook, dan tevens nog tot in het perverse verlengd omdat dat móet. Dát is gelijkheid. Religies en culturen voorts, worden in dit mediaoffensief dan ook nog doodleuk beschermd, men moet daar maar "respect" voor hebben en uiteindelijk wordt het ganse volk in een steeds nauwere sluis geperst die elke dissident verpletterd onder letterlijke massale druk. In de toekomst van morgen zal, wanneer deze onderneming slaagt, alles en iedereen een soort onherkenbare drab van cultuur, religie en aanvullende overtuiging aanhangen. Dit alles is een krankzinnig barbaarse ontkenning van, en de grootste schennis die men kan plegen op, het beginsel der kwaliteitsbeoordeling, de idee dat de mens ONgelijk is en dat ieder naar talent moet worden beoordeeld. Alzo, de tijdgeest van heden dag.

[Els]

Gelijke kansen en rechten ben ik heel tevreden mee, ik moet er niet aan denken in een maatschappij te wonen waar ik van alles niet mag omdat ik een vrouw ben, of een atheist, of whatever.

Maar de bemoeimaatschappij vind ik wel een ramp. Officieel hebben we wel allerlei vrijheden, maar steeds meer wordt onderworpen en beperkt door een regel of een automatisering. Het lijkt er veel op dat de overheid tot in de puntjes de rol van god over begint te nemen. Van alles wordt er verboden omdat dat beter is voor onze gezondheid of veiligheid. Het leven wordt door allerlei verplichtingen en onontkoombare voorwaarden steeds duurder, zodat iedereen steeds meer gedwongen is full time te werken in een soort baan waar al die vrijheden geen enkele betekenis, vooral de vrijheid van meningsuiting niet. Hoeveel mensen durven op het internet niet te zeggen wat ze willen omdat ze bang zijn dat ze dan niet worden aangenomen bij een sollicitatie? Hoeveel mensen durven niet aan te trekken wat ze willen, want als je er niet conservatief genoeg uitziet is de kans klein dat je een baan krijgt?

De veiligheidsmaffia is ook een verhaal apart. Er staat net nog een boos stukje in de krant van de moeder van dat 'zeilmeisje'.

AD: jeugdzorg wil zeilmeisje kapot maken

Waarom mag iemand zelf niet weten of hij zich te barste wil varen en verongelukken? Het probleem met dit overbewaken van onze veiligheid is namelijk dat we een maatschappij van laffaards worden die geen enkel risico durven te lopen. Het is beter erop uit te trekken en een risico te lopen dan elk risico uit te sluiten en een bang leven te leiden. En natuurlijk is Laura nog een kind, maar voor kinderen gelden precies dezelfde voorwaarden, en zelfs meer, want in een kind wordt de basis voor zijn identiteit als volwassene gelegd. Als je een kind altijd maar aan het handje houdt, zal daar een bange en initiatiefloze volwassene uit groeien. Voor een enkel mens is dat al een gemiste kans, maar wat denk je van een hele cultuur vol met bangepoeperds die niets durven en alleen maar afwachtend alles over zich heen laten komen, in plaats van voor zichzelf op te komen.

Als je een kind wapent met zoveel mogelijk kennis en vaardigheden en het meer de ruimt laat is er misschien het risico dat het verongelukt, maar als ze wel op weten te groeien zullen het doortastende volwassenen worden die een risico juist weten in te schatten.

En dan die verplichte ziekenverzekering, veel te kostbaar, die ook nog eens niets vergoedt wat je nodig hebt... maar geen mens heeft het recht zelf te bepalen of hij hier gebruik van wil maken. Een gedeeld zorgsysteem gebaseerd op solidariteit (dus geen verzekering!) is een uitstekende zaak in een beschaving, maar mensen dwingen er gebruik van te maken en zo hun geld te vorderen is helemaal niet beschaafd. Het is gewoon roofparasitisme zoals je dat kan verwachten van een overheid die zijn eigenlijk belangrijkheid schromelijk overschat.

Ook de dwang om het betalingsverkeer bijna volledig via de banken te laten verlopen duidt op de verregaande drang tot bemoeienis. Want natuurlijk wil de overheid precies in de gaten kunnen houden waar elke cent van elke burger vandaan komt. Iedere burger is tenslotte in eerste instantie een dief en een belastingoplichter... dus schept de overheid een infrastructuur waarin ze 'alziend oog van god' kunnen spelen, en waarbij ze elke stap en handeling van de burger via alle mogelijke vormen van electronische registratie kunnen volgen. Bijna niemand kan nog aan dit constante toezicht ontkomen.

Ik heb niks met het idee dat de mens 'ongelijk' is, net zo min als dat we allemaal 'gelijk' zijn, en ook niet met de opvatting dat de grootste rovers en zichzelf overschattende parasieten alle kansen krijgen om te kunnen leven van het werk dat anderen verrichten. Maar wel is ieder mens vrij om een ander soort leven te leiden dat de overheid of de maatschappij voor je uitstippelt.

[Raúl]

Wel, als je ten gunste staat van de gelijke mens noch de ongelijke, wat is dan wel je mening ten opzichte van het individu? Wat ik trachtte uit te etsen was mijn stellige overtuiging dat mensen in de eerste plaats ongelijke wezens zijn, daar zij allen uitermate grote verschillen tonen met betrekking tot aangeboren talenten en kwaliteiten, als men dit vervolgens, door scholing en opvoeding volledig mechaniseert en ieder individueel bestaand persoon tot een reeks enen en nullen in het archief van het statistiekbureau veranderd, dan pleegt men de grofste aanslag op de waarheid en verloochent men het keiharde feit dat mensen onderling over specifieke capaciteiten beschikken die, mits fatsoenlijk ontplooid, tot zeer goed gebruik van de staat en maatschappij kunnen worden gemaakt. Als men deze handelswijze vervolgens op de samenleving als geheel toepast dan zal hieruit onvermijdelijk de consequentie volgen dat zij zich zal ontwikkelen tot een oneindig hogere beschaving als waar men thans bekend mee is.

[Els]

Ik weet niet precies wat je bedoel met 'enen en nullen' van een statistiekbureau, maar ik ben het wel met je eens dat je mensen niet moet gelijkschalen en hun verschillen moet ontkennen.

Ik vind het ook onzin om te zeggen dat mensen 'gelijk' zijn, maar ze moeten wel gelijke rechten hebben, in die zin dat je mensen geen andere rechten geeft op basis van een of ander aangeboren verschil zoals geslacht, ras etc.

Wat talenten betreft, ik denk eerder dat verschillen ontstaan in de omgeving waarin je opgroeit.
Ik vind dat iedereen een zo breed mogelijke scholing moet krijgen om zichzelf zo goed mogelijk te kunnen ontwikkelen. Ik vind dus niet dat je kinderen een deel van de vorming moet onthouden op basis van de aanname dat ze het niet kunnen. Wel mag er verschil in tempo zijn, en de mogelijkheid om na een bepaalde tijd persoonlijke keuzes te maken.

Gelijke kansen houdt dus in dat iedereen dezelfde kansen krijgt op een zo breed mogelijke ontwikkeling. Het idee is dat op die manier je grootste talenten of interesses wel naar boven komen drijven. Het moet natuurlijk niet inhouden dat de grootste sukkel vervolgens dezelfde kansen krijgt voor een bepaalde positie alleen maar om een 'afspiegeling van de samenleving' te vertonen of zoiets.

Het probleem is dat je wel moet kunnen óórdelen over iemands niveau, en veel mensen blijken helemaal niet te kunnen oordelen. Ze baseren hun oordeel op uiterlijke kenmerken en schema's in plaats van op inhoudelijke dingen. Ze maken associaties met dingen die helemaal niet ter zake doen, en zijn dus domweg bevooroordeeld.
Ook kijken ze tegenwoordig vooral naar iemands papiertje, want dat heeft als voordeel dat je dan helemaal niet meer hoeft te oordelen. Het papiertje is de kwalificatie.

Het is dan wel leuk om te zeggen dat je de ongelijkheid moet erkennen, maar als degenen die het moeten bepalen te dom zijn krijg je dat effect dat overal op de hoogte posities nitwits en narcisten zitten die weten hoe ze interessant moeten líjken in plaats van het te zijn. Of ze krijgen zelfs een belangrijke functie omdat ze lang zijn, want dat wordt ook al geassocieerd met allerlei kwaliteiten.

Daarom vind ik gelijke rechten wel belangrijk, omdat teveel mensen gewoon te stom zijn om te oordelen wat iemand waard is.

De media trachtten alles en iedereen gelijk te stellen, men poogt waarachtig de emancipatie van het ongelijke te bewerkstelligen door middel van een oneindige audiovisuele aanval op het reeds krakend en scheurend verstand van de massa.

Maar dat doen ze volgens mij toch niet vanuit een of ander gelijkheidsbegrip, maar omdat alles wordt verkwanseld aan de grootste gemene deler, die de beste kijkcijfers lijkt op te leveren. Zelfs meningen en de hele politiek moeten aangepast zijn aan het midden, alleen maar om de breedste groep aan te spreken, althans, dat denkt men.

Dat is ook de reden dat religie en culturen worden gerespecteerd: men durft in deze jacht op de meerderheid niets te zeggen dat negatief overkomt. Iedereen doet positief met z'n allen, en zo zie je Jeroen Pauw een fascistische religie respecteren, omdat respect zo fijn en positief overkomt. Wie kritisch is, krijgt een golf van negativiteit over zich heen, en dat is wel het beste bewijs dat je niet wil meewerken aan een fijne positieve wereld.

[Raúl]

Ik weet niet precies wat je bedoel met 'enen en nullen' van een statistiekbureau, maar ik ben het wel met je eens dat je mensen niet moet gelijkschalen en hun verschillen moet ontkennen.

Ik vind het ook onzin om te zeggen dat mensen 'gelijk' zijn, maar ze moeten wel gelijke rechten hebben, in die zin dat je mensen geen andere rechten geeft op basis van een of ander aangeboren verschil zoals geslacht, ras etc.

Wat talenten betreft, ik denk eerder dat verschillen ontstaan in de omgeving waarin je opgroeit.
Ik vind dat iedereen een zo breed mogelijke scholing moet krijgen om zichzelf zo goed mogelijk te kunnen ontwikkelen. Ik vind dus niet dat je kinderen een deel van de vorming moet onthouden op basis van de aanname dat ze het niet kunnen. Wel mag er verschil in tempo zijn, en de mogelijkheid om na een bepaalde tijd persoonlijke keuzes te maken.

Gelijke kansen houdt dus in dat iedereen dezelfde kansen krijgt op een zo breed mogelijke ontwikkeling. Het idee is dat op die manier je grootste talenten of interesses wel naar boven komen drijven. Het moet natuurlijk niet inhouden dat de grootste sukkel vervolgens dezelfde kansen krijgt voor een bepaalde positie alleen maar om een 'afspiegeling van de samenleving' te vertonen of zoiets.

Het probleem is dat je wel moet kunnen óórdelen over iemands niveau, en veel mensen blijken helemaal niet te kunnen oordelen. Ze baseren hun oordeel op uiterlijke kenmerken en schema's in plaats van op inhoudelijke dingen. Ze maken associaties met dingen die helemaal niet ter zake doen, en zijn dus domweg bevooroordeeld.
Ook kijken ze tegenwoordig vooral naar iemands papiertje, want dat heeft als voordeel dat je dan helemaal niet meer hoeft te oordelen. Het papiertje is de kwalificatie.

Het is dan wel leuk om te zeggen dat je de ongelijkheid moet erkennen, maar als degenen die het moeten bepalen te dom zijn krijg je dat effect dat overal op de hoogte posities nitwits en narcisten zitten die weten hoe ze interessant moeten líjken in plaats van het te zijn. Of ze krijgen zelfs een belangrijke functie omdat ze lang zijn, want dat wordt ook al geassocieerd met allerlei kwaliteiten.

Daarom vind ik gelijke rechten wel belangrijk, omdat teveel mensen gewoon te stom zijn om te oordelen wat iemand waard is.

De media trachtten alles en iedereen gelijk te stellen, men poogt waarachtig de emancipatie van het ongelijke te bewerkstelligen door middel van een oneindige audiovisuele aanval op het reeds krakend en scheurend verstand van de massa.

Maar dat doen ze volgens mij toch niet vanuit een of ander gelijkheidsbegrip, maar omdat alles wordt verkwanseld aan de grootste gemene deler, die de beste kijkcijfers lijkt op te leveren. Zelfs meningen en de hele politiek moeten aangepast zijn aan het midden, alleen maar om de breedste groep aan te spreken, althans, dat denkt men.

Dat is ook de reden dat religie en culturen worden gerespecteerd: men durft in deze jacht op de meerderheid niets te zeggen dat negatief overkomt. Iedereen doet positief met z'n allen, en zo zie je Jeroen Pauw een fascistische religie respecteren, omdat respect zo fijn en positief overkomt. Wie kritisch is, krijgt een golf van negativiteit over zich heen, en dat is wel het beste bewijs dat je niet wil meewerken aan een fijne positieve wereld.

Maar dat bedoel ik, het is niet alleen een direct gevólg van de democratie maar tevens een onderliggende óórzaak, de democratie is louter een middel om het streven van de kapitalisten te legitimeren dat zij hebben om de gehele maatschappij te onderwerpen aan transformatie tot één onherkenbare grijze massa. Elk verschil en alle persoonlijkheid wordt weggeradeerd om plaats te maken voor een compleet machteloze - ik zou bijna zeggen, gedomesticeerde - massa van inwisselbare individuen die niet langer de pieken van glorie betast vanuit de geslepen torenconstructie gezuild op de benutting van persoonlijke kwaliteit, doch louter uit gelijkvloerse nullen bestaat, nergens toe gemachtigd en overgeleverd aan wat de media hen voorschrijft. Wat ik bedoel met "een reeks enen en nullen van het statistieksbureau" is precies dat, namelijk de gewaarwording van het streven door de kapitalistische media om iedere burger tot een uitwisselbaar persoon van ieder ander te maken waar het aankomt op financiële sterkte, politieke macht en invloed in het algemeen. Ieder zal dan gelijk zijn, ieder een middelmatig baantje, gelijk inkomen, evenredige koopkracht, nú al hetzelfde democratische stemaandeel en ga zo maar door. Dát is wat de grootkapitalisten wensen, omdat dát hen in staat stelt de massa volledig onder controle te houden en de grootst mogelijk woekerwinsten te behalen terwijl elke natie op aarde verwelkt en af streft om te verworden tot niets meer dan compost op de grijze massa van wat dan de wereld is.