door peter010 » di sep 21, 2010 10:05 pm
Ik heb streng gelovige moslims en christenen als bemanning gehad en ik heb het zeer vaak meegemaakt dat zodra we een haven in het vrije westen aandeden dat de mannen ineens minder gelovig werden,ze togen dapper naar de dames van plezier en de kroegen.
Dat moeten ze allemaal zelf weten,zolang ze maar in hun achterhoofd houden dat ze nooit de naam van de reder te grabbel gooien en ze mogen nooit geen dames of kennisjes mee aan boord nemen.
Natuurlijk kwam ik hen weleens tegen in bv Rio de Janeiro,(zeer geliefde haven) of Bergen in Noorwegen terwijl ze daar aan de rol waren.
Later op zee kwamen ze dan naar me toe om hun daden te vergoeilijken,het excuus is vaak dat ze bezweken waren voor slechte verleidingen.
Dat proberen te vergoeilijken kunnen ze beter niet doen,maar dat merken ze pas tijdens het gesprek.
Steevast gooi ik voor hun voeten dat als ze zo gelovig zijn ze al niet gevoelig moeten zijn voor verleidingen en als ze denken dat door zich te verontschuldigen naar mij ze denken dat ik een goed woordje ga doen naar hun god of vrouw ze helemaal mis zitten.
Blijkbaar verwachten ze dat door hun schijnbare fout aan mij op te biechten dat ze weer met een schone lei verder gaan,helaas ik neem de biecht niet af.
Tijdens zo'n gesprek vraag ik altijd,op het moment dat je het deed,was je toen blij of voelde je je rot,ze waren altijd blij moesten ze toegeven.
Ik had een keer een kerel aan boord,die kwam uit Rijssen,totaal niet gelegen aan welke kust dan ook maar hij wilde varen,hij kwam zomaar het schip op wandelen en solliciteerde openlijk,gaf duidelijk aan dat de grootste watervlakte die hij ooit gezien had het lokale zwembad was.
Toen kon iedereen solliciteren,dus ik vroeg waar zijn kwaliteiten lagen,van sjorringen en zeevast zetten had hij nog nooit gehoord,het magnetische noorden was een mysterie voor hem en coördinaten was wiskunde die hij nooit geleerd had.
Maar hij beweerde dat hij heel goed een stevige hollandse kost kon bereiden,ok,loop maar naar Stef de kok en overtuig hem maar.
Stef wilde hem wel een kans geven en hij werd aangenomen en koken kon hij,ik zal nooit zijn stamppotten vergeten,maar wat was die jongen gelovig.
Aan boord eten de officieren bij elkaar en de rest van de bemanning eet samen meestal een dek lager.
Op een gegeven moment was Gerrit bezig de zaken onder de bemanning naar zijn gelovige hand te zetten,hij probeerde achter de rug van ons om de rest zover te krijgen dat ze allemaal gingen bidden voor hun eten en dat er op zondag een kerkdienst gehouden zou worden waarin hij wel als voorganger op wilde treden.
De standaard procedure is dat als je iets wilt dan loop je naar mij of de kapitein en je vraagt of dat mogelijk is,als het de normale gang van zaken niet verstoord word het toegestaan,echter een deel van de bemanning kwam klagen en Gerrit moest op het matje komen.
Ik mocht Gerrit best wel en wilde er een los gesprek van maken,niet te formeel.
Dus in de avond aan dek op een lui stoeltje met uitzicht op een enorme plas water.
Gerrit ontpopte zich als bijna een jehova getuige met zijn voet tussen de deur en vond dat zijn oproep aan de bemanning wel kon omdat hij vond dat het schip alleen maar behouden bleef met toestemming van zijn grote opperhoofd en dat het de bemanning goed zou doen.
Natuurlijk liet ik hem uitratelen.
Toen hij een adempauze nam vroeg ik voorzichtig,Gerrit,ben je op de hoogte van het zeerecht?
Dat was nieuw voor hem,ik stelde de volgende vraag,weet je wat muiterij of aanzet daartoe inhoudt?
Ook dat was nieuw.
Gerrit,jij bent zonder dat je het beseft bezig met aanzet tot muiterij volgens het zeerecht,om die reden kan ik je achter de schotten zetten,het is zelfs zo sterk dat als je dit op de spits drijft en het welzijn van bemanning en schip in gevaar komt en er sprake is van directe bedreiging ik of de kapitein je voor je kop mogen schieten omdat we allebei een vergunning hebben en allebei een wapen.
Zeerecht is heel iets anders dan de afhandeling van zaken op de wal Gerrit.
Gerrit heeft wel braaf zijn reisje afgemaakt en is toen weer richting de provincie gegaan.
Pieter H,jij bent in Israël geweest,ik ook,meerdere malen,bekruipt jouw nou ook altijd dat gevoel als je die vlechtjes en kubusjes aan en op die hoofden ziet dat deze mannen de werkelijke dienst uitmaken in dat land.
Ik blijf erbij,het is een zeer geniepig volk.
En Els,ze zijn idd voor het grootste deel niet gelovig,ze maken heel slim gebruik van hun zgn status als gods volk en dat doen ze onder de bescherming van de VS omdat die weer denken dat ze ook de titel volk van god verdienen en daarom van Israël een soort 52 ste staat gemaakt hebben
