christelijke vriendin maakt het uit om mijn ongeloof

[Iliasvermeijden]

goededag heren en vrouwen, ik ben 20 jaar en zit ergens mee zoals je in het onderwerp al gelezen hebt.
Ik heb al een jaar een relatie met mijn vriendin waar ik het altijd heel leuk mee heb gehad. Ik hou heel veel van haar en kreeg altijd heel erg duidelijk over in haar acties en woorden dat ze veel van mij houd. alles prima.

Sinds kort ging het slechter, ze deed al een tijdje vreemd en "opeens" veranderde ze van gelukkig en gezellig gedrag tegenover mij naar afwezig en ontwijkend gedrag. dit merkte ik de eerste week en dacht dat ze moe was of een beetje dip had. ik vroeg wel wat er was maar schijnbaar was er niks.
De volgende week zei ze dat ze twijfelde of ze van me hield. Dit was vreemd om te horen want we hadden het altijd leuk en gezellig en maakte allerlij plannen met elkaar, opeens is dat heel erg overgeslagen. prima. ik had een week geen contact, zij was op vakantie en ik bleef thuis. na de vakantie een goed emotioneel gesprek gehad en ze scheen weer blij te zijn. en zo ging het al snel weer goed al bleef het wel een beetje hangen.

Nu naar het schokkende gedeelte,
mijn vriendin is christelijk, ze woont bij haar "open" christelijke ouders waar ik de helft van de week ook slaap. omdat ze de laatste 2-3 maanden vaak naar de kerk gaat, waarom weet ik niet echt maar ik laat haar in haar vrede, voor haar zit er veel emotie in haar geloof. laats ben ik meegegaan met een alpha cursus weekend, ik ben heel vriendelijk tegenover andere geloven en culturen en sta altijd overal open voor dus ben ik meegegaan, om zowel te zien wat christenen doen en om mijn vriendin te tonen dat ik waardeer om bij haar te zijn.
Tijdens dit weekend begon ze zich weer zo afstandelijk te gedragen en ik vroeg wat er was. ze vertelde me dat ze realiseerde dat ik nooit gelovig zou worden, en dat ze geen relatie wil met iemand waarmee ze de "ervaring" van haar geloof kan delen, zei ze al huilend en warrig. ze gaf de indruk boos te zijn.
Ze vertelde me dat ze al heel veel gebeden heeft dat ik god zou kennen, zien of een teken van em zou krijgen of iets in die richting. maar ook dat ze zelf een teken zou krijgen wat ze moet doen.
ze zegt nooit een antwoord te krijgen. vreemd ook hé? : P
Verder vertelde ze dat er een strijd tussen de duivel en god in haar is en dat ik dat nooit zou begrijpen. De realisatie dat haar geloof mij helemaal niks doet raakt haar heel erg, en vooral omdat mij heel veel heeft meegebracht naar de kerk. ik ga goed met de mensen om en doe altijd met alles mee, ik bid zelfs mee. maar ik geloof het natuurlijk niet. maar als men vragen stelt over mijn mening is het vaak duidelijk wat ik werkelijk denk en dat snappen mensen niet. men denkt dat ik twijfel en dat dacht zij ook. maar dit is totaal niet zo.

dus nu zijn we sindsdien al een week tijdelijk uitmekaar zodat zij kan denken.
Ik heb zelf ook lopen denken en ik denk eigenlijk dat ze twijfeld aan haar geloof. die strijd tussen de duivel en god? klinkt wel logisch ook omdat ze het moeilijk vind bij mij te zijn. ze wil haar geloof behouden dat begrijp ik dan wel. en ze wil de slechte invloeden uit haar leven ookal houd ze ervan (mij) want haar geloof komt nr 1

Sorry als ik heel vaag en slecht schrijf. het is 1 uur snachts, ik ben echt verdrietig en moe.

Dus mijn vragen zijn:

Wat kan ze bedoelen met een strijd tussen de duivel en god die in haar speelt. ze willen haar allebij hebben zegt ze en dat ik dat niet begrijp.

Wat kan ik het beste doen?

Ik zit met een raadsel. moet ik haar proberen duidelijk te maken dat haar religie fictie is en haar beeld van de realiteit verstoort. zo ja hoe?
of zal ik haar met rust laten in haar geloof?

ik hou heel veel van haar. ik heb het nog nooit zo leuk met iemand gehad. en zowel waardering voor elkaar gevoeld. het enige minpunt aan haar is dat ze gelovig is en ook vrij onzeker in het dagelijks leven. maar die onzekerheid help ik haar altijd bij. alleen nu gaat het richting mij en daar kan ik niks mee. ik wil me meissie terug. hoe kan dat opeens zo veranderd zijn?

[Els]

Hallo Ilias, wat een vervelend probleem heb je getroffen. Je bent natuurlijk niet de eerste die hier tegenaan loopt, maar daarom is het nog niet leuk. Ik kan me voorstellen dat je het niet begrijpt, want aan de ene kant krijg ik uit je verhaal de indruk dat het wel om moderne mensen gaat, maar aan de andere komt komt je vriendin dan met een 'strijd tussen god en de duivel' op de proppen, niet echt iets wat je verwacht van iemand die zelfstandig kan denken. De 'ervaring van je geloof' delen klinkt ook een beetje sektarisch.

Ik zal proberen je vragen te beantwoorden... voor wat het waard is hoor, want ik denk dat het wel iets is waar je langer over kan nadenken. Ik ben geen relatiedeskundige.

Wat kan ze bedoelen met een strijd tussen de duivel en god die in haar speelt. ze willen haar allebij hebben zegt ze en dat ik dat niet begrijp.

Goede vraag. Het is waarschijnlijk de strijd tussen haar religieuze wereld en de wereld daarbuiten. Dus misschien bedoel ze wel dat ze een christelijk huwelijk wil, maar dat ze ook jou wil, maar dat dat dus niet kan vanwege haar geloof. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze bedoel dat ze twijfelt over haar geloof en dat jij daar iets mee te maken hebt.
Het uitmaken van de relatie lijkt in elk geval een soort bescherming om afstand van jou te nemen, zodat ze niet meer wordt geconfronteerd met dingen die haar aan het twijfelen kunnen brengen. Al kan het ook zijn dat ze gewoon een keuze heeft gemaakt.

Ik zit met een raadsel. moet ik haar proberen duidelijk te maken dat haar religie fictie is en haar beeld van de realiteit verstoort. zo ja hoe?
of zal ik haar met rust laten in haar geloof?

Je zei dat je niet zo afwijzend stond tegen haar geloof, meeging naar de kerk en zelfs mee ging bidden. Maar misschien is dat helemaal niet zo handig. Misschien is het juist beter te zeggen hoe je er tegenover staat, omdat je anders langer blijft kwakkelen in een relatie die je toch niet vol kan houden, omdat je elkaar op het verkeerde been zet.

Ik heb gemerkt dat religieuze mensen vaak in de opvoeding al leren dat je moet trouwen en kinderen krijgen. Dus wat zij doen is op zoek gaan naar de juiste persoon om mee te trouwen om in een voorgeformatteerd gezin te gaan leven. Niet-religieuzen hebben niet zo'n voorgekookt leven. Ze moeten dus zelf gaan bedenken hoe ze hun leven willen inrichten, en ontwikkelen hun idee hierover tijdens hun relaties. Misschien kom je er op die manier achter dat je helemaal niet zo'n traditioneel huwelijk wil, voor eeuwig met dezelfde persoon.

Het is natuurlijk niet slim als je daar pas achter komt als je al getrouwd bent en zelfs al kinderen hebt. Het hangt ook samen met het religieus zijn. Je moet over zulke dingen dus wel praten tijdens een relatie. Misschien kom je er daardoor achter dat je niet voor elkaar in de wieg bent gelegd. Dat kan altijd vervelend zijn, maar het is ook wel verstandig om dit op tijd toe te geven.

Jouw vriendin heeft in een opzicht wél aangegeven wat ze wil en wat ze niet wil. Maar wat wilde jij eigenlijk van deze relatie? Misschien wil jij ook wel dingen die zij helemaal niet wil. Jij paste je aan omdat je de godsdienst geen bezwaar vond. Maar zo loop je wel de kans om jezelf naar de achtergrond te drukken. Je moet niet jezelf opofferen, maar laten zien wie je bent. Dan kunnen anderen beter bepalen of ze met jou in zee willen of niet.

Ik vind ook dat je zeker mag zeggen dat jij van mening bent dat de religie een fictie is, zeker als zij met haar geloof op de proppen komt. Dan mag ze zelf bepalen wat ze hiervan denkt. Ze is toch ook volwassen, waarom zou ze in bescherming moeten worden genomen tegen de werkelijkheid? Vanuit de religies wordt wel vaak geroepen om respect, juist om mensen de mond te snoeren, zodat niemand deze discussie hoeft aan te gaan. Als je een relatie met iemand hebt, moet je ook deze discussie aan kunnen gaan.

Nou ja, het is een heel verhaal, en het helpt je waarschijnlijk niet erg. Hooguit helpt het als je weet dat je eerlijk moet zijn over jezelf, en dat je beter op tijd kan weten of een relatie nooit zal werken, of dat je van tevoren weet met welke problemen je samen rekening moet houden.

[Iliasvermeijden]

dank je voor de reactie els.

de reden dat ik meedoe in haar geloof is omdat ik het fijn vind om mee te doen inplaats van langs de lijn te kijken. naar mijn idee niks mis mee. ik ben islamitisch opgevoed en kan begrijpen dat ze gelovig is. ik zie dat er heel veel emotie in haar geloof zit en daarom laat ik haar ermee met rust. omdat ik haar niet wil kwetsen of ruzie wil maken.

ik ben op het moment een "boekje" aan het schrijven over hoe ik over het leven en religie denk en waarom ik niet gelovig ben.
ik probeer het simpel te houden en vanuit haar oogpunt overtuigend te maken. ik schrijf op het moment losse onderdelen want de indeling vind ik lastig omdat er veel onderwerpen bij komen kijken. ik hoop hiermee mijn beeld voor haar duidelijk te maken en mogelijk haar ervanaf te brengen. Als ik iets schrijf zal het serieus lezen, wat ze waarschijnelijk niet met andere voor haar tegenstrijdige teksten zou doen.

wanneer ik vind dat ik genoeg heb zal ik wat posten, hopelijk krijg ik wat feedback want mijn taal is verschrikkelijk slecht (marokaan). het gaat wel traag dus het duurt even!

[Els]

Hai Ilias,
Als je zelf ook al een religieuze opvoeding hebt gehad zul je wel bekend zijn met die traditionele ideeën. Het is dan misschien inderdaad vooral het feit dat je niet gelooft dat tussen jullie instaat.

Misschien is het schrijven van zo'n boekje wel een goed idee. Dan begrijpt ze ook beter wat jou drijft. Het lijkt zo zinloos als iemand een goede relatie uitmaakt, alleen omdat je niet gelovig bent. Maar dat is het natuurlijk ook het probleem met dit soort religies. Ze werken als een verdeler, omdat ze allerlei gebruiken en ideeën al van tevoren voorschrijven. Dus voor je maar hebt kunnen proberen er wat van te maken wordt al besloten dat het niet kan gaan werken. Dat is wel jammer als je gevoel iets anders zegt.

Het is ook zo raar, nu ik erover nadenk, dat iemand 'het geloof' wil delen. Waarom zul je niet de dingen die je samen doet of gemeenschappelijk hebt met elkaar delen? 'Het geloof' is nou juist precies wat mensen afleidt van de dingen die je als mens kan binden. Het enige wat je eraan kan delen zijn juist die sektarische tradities waar je niks aan hebt. Daarvoor worden dan je menselijke behoeftes aan de kant gezet.

Nou ja, ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Als het je aan het hart gaat moet je in elk geval nog eens iets proberen. Het is altijd moeilijk om iemand advies te geven over zulke dingen. Meestal zie je pas achteraf of het zinvol is geweest.

[Kris]

Ik vrees dat ik niet echt kan helpen. In ieder geval veel sterkte.