Wezenlijke stelling?

[MonsieurduCerf]

Ik vroeg me laatste het volgende af: ''is het rationeel gezien geen betere keus om 'voor de zekerheid' in een god (zoals die in het jodendom/christendom wordt beschreven) te geloven'' Stel er is geen god, maar je gelooft toch in hem heb je geen slecht leven. Stel er is wél een god dan heb je én een goed leven op aarde én een leven na de dood. Ervan uitgaande dat we het toch niet zeker kunnen weten is het niet slimmer om 'voor de zekerheid' in god te geloven? Het voelt een beetje als op een examen een multiplechoicevraag. Namelijk, als je niets invult weet je zeker dat je het niet goed hebt...

[hans]

Ik vroeg me laatste het volgende af: ''is het rationeel gezien geen betere keus om 'voor de zekerheid' in een god (zoals die in het jodendom/christendom wordt beschreven) te geloven'' Stel er is geen god, maar je gelooft toch in hem heb je geen slecht leven. Stel er is wél een god dan heb je én een goed leven op aarde én een leven na de dood. Ervan uitgaande dat we het toch niet zeker kunnen weten is het niet slimmer om 'voor de zekerheid' in god te geloven? Het voelt een beetje als op een examen een multiplechoicevraag. Namelijk, als je niets invult weet je zeker dat je het niet goed hebt...

nee,dit is de weddenschap van Pascal . De vraag is wat of wie is die god dan ? Jij en Pascal houden er geen tekening mee dat er in de loop van de mensheid duizenden goden zijn verzonnen en welke god is dan de juiste god om in te geloven .
Geloven is niet rationeel of je nu een vorm van vermeende rationaliteit inzet om een construct van irrationaliteit te verzinnen of niet .
Geloven blijkt ook heel erg slordig te blijken omdat je vergeet te vermelden in welke god je dan moet geloven, wil je rationeel zijn of zo overkomen dan zul je dat soort overwegingen ook moeten meenemen in je gedachtegang en dan blijkt dat niet- geloven in alle opzichten veel rationeler te zijn.
Er is geen leven na de dood, of je hebt daar nu toch niets aan dus je kunt beter je aandacht richten op die zaken die er nu werkelijk toe doen, dan constructen verzinnen omdat je irrationeel bang bent om dood te gaan.
Bovendien wat is nu geforceerd geloven nu waard alleen maar omdat je meent dat er nog iets te halen valt als je dood bent.
De weddenschap van Pascal is al zo vreselijk achterhaald .

[Stardust]

Dus een god moet rationeel zijn?
Als een god alles moet bevatten is hij juist irrationeel.
Immers alles kent een tegendeel, anders is er geen evenwicht mogelijk.
Maar ook het irrationele kent een zekere logica of doelgerichtheid.
De hemel beware me letterlijk, dat alles met het dorre verstand zou zijn te beredeneren.
Zoiets kan alleen een filosoof verzinnen en die weten niet eens wat denken is.

Pascal had overigens een tamelijk ingrijpende religieuze ervaring, die alles wat hij tot dan toe had gebazeld overtrof.

Het is juist dat irrationele, dat ver boven het verstand uitgaat (en insluit).
Vele "uitvindingen" zijn "vindingen", die door het onbewuste (of de natuur) werden aangedragen.
De wetenschap is er tot op heden met geen enkel argument in geslaagd, om het ontstaan van het leven en de oneindige variëteit ervan te verklaren.
De gedachte dat een en ander door kosmische straling zou zijn veroorzaakt met toevallige, dus irrationele mutaties in de genen, is net zo gezocht als de bevruchting van een god uit een hemel.
Het gaat ook niet om een god, maar om een soort godsconcept, iets dus, wat we niet kunnen bevatten.
Of je dat nu de natuur noemt of een bovennatuurlijke invloed, of superintelligentie.
De mens is mateloos arrogant en weet zo ontstellend weinig, dat het belachelijk aanmatigend is te menen, dat er niets bestaat wat niet beredeneerd of waargenomen kan worden.
Er huizen nog onnoemlijk veel geheimen in het leven en de materie.
God is meer een verlegenheidsverklaring. Gevaarlijk wordt het pas als ze menen "precies te weten" wat een god denkt.
Die God is namelijk net zo beperkt als hun hersenpan.

Er bestaan zeepaardjes die in de Sargassozee leven tussen drijvende wieren.
Deze wezentjes zien er exact zo uit als het omringende wier waarin ze schuilen, het lijken takjes met blaadjes en een identiek vlekken of camouflagepatroon.
Hoe "weet" dat diertje hoe het eruit ziet?
Welke kunstenaar heeft dat zo gevormd? Is dat toeval te noemen? Of Darwiniaanse natuurlijke selectie? Of gerichte intelligente ontwikkeling?

Waarbij ik geen enkele intentie heb een beeld te vormen van om het even welke godheid.
Maar dat de natuur door dom toeval is ontstaan, klinkt mij net zo absurd in de oren als god rationeel te doorgronden.
Uit de psychologie wordt elke keer duidelijk, dat er meer is dat ons armzalige verstand niet kan begrijpen of bevatten.

Laat mij besluiten met de prachtige parabel, dat een druppel wat samenstelling betreft overeen komt met de oceaan, maar daarom nog niet identiek is aan die zelfde oceaan.

Ik hoor het van Ko van Dijk nog zeggen, met de prachtige, volle, diepe stem.

"Vriend Horatius, er is meer tussen hemel en aarde, dan waarvan uw wijsheid droomt"

[Els]

Stel er is geen god, maar je gelooft toch in hem heb je geen slecht leven.

Het probleem is juist dat religies goden opvoeren die zulke over het paard getilde mafketels zijn, opscheppers zonder enig verstand van zaken, jaloers, wraakgierig en oorlogszuchtig van karakter, gericht op dom en afhankelijk houden, onderwerpen, bang maken, dat godsdiensten het leven juist slecht maken. Je kan wel beweren dat je in 'hem' gelooft, maar als je je niet aan zijn benepen, onmogelijke en zelfs onhumane regels houdt, moet je toch branden in de hel. Het resultaat is dat je uit angst voor hel en duivel het leven verpietert, en daarna is er toch geen eeuwige beloning want als je dood bent ben je dood.
Die fantasiefiguur tussen je oren werkt alleen maar tegen. Dus laten we maar ons uiterste best doen het leven op aarde leefbaar te maken, daar hebben we nog genoeg mee te stellen.

[Stardust]

Een god is natuurlijk nooit uitsluitend rationeel.
Dat is iets, wat alleen een filosoof zou bedenken.
Het is juist dat irrationele aspect, waar het om gaat.
Alles heeft immers zijn tegenpolen, anders was er geen evenwicht, of zelfs energie en leven mogelijk.
Denk dat het concept van een god altijd antropomorf is en dus nooit kan omvatten, wat een alomvattend bewustzijn inhoudt.
Het Tao van de Chinezen is een onzijdig begrip en betekent zoiets als, het AL.
Een intelligente natuur, die niet toevallig iets bedenkt, maar stuurt.

Het is zinvol een hiernamaals te postuleren, want dat neemt de angst voor de dood vaak weg.
Er is dan nog hoop, geen zwart gat.
Tenzij je natuurlijk vol pekelzonden zit, die je niet "vergeven zijn".
Dromen kijken soms ook over de dood heen.
Ook al ben je helemaal niet gelovend.

BDE ervaringen, hoe je daar ook tegenaan kijkt, zijn voor degenen die het hebben meegemaakt, zeer overtuigende indrukken.
Zelfs de wetenschap moet schoorvoetend toegeven, dat er een buitenlichamelijk bewustzijn mogelijk is.
Dat impliceert uiteraard een geestelijk bestaan, of een onafhankelijke geest.
Daarover bestaan duizenden rapporten, waar je niet geheel omheen kunt.
Zelfs al is maar een paar procent geloofwaardig, is het toch een geldige hypothese.
Wetenschappelijk gaat men wel met minder genoegen nemen, als het stoffelijk of beredeneerbaar lijkt.
Niemand heeft ooit stroom gezien, maar wel gevoeld, dus bestaat het.
Maar zou het nieuw zijn, verklaart iedereen je voor gek, als je het aankaart.

Denk aan de vliegende vis, die de andere, gewone vissen vertelde over de lucht, de wind en het land. het water, de mens en boten.
"Water", zeiden de anderen? "Wat is dat?"
"En wat is lucht en land?". "Die vis is gek" en ze doodden hem, omdat hij gevaarlijk was.

Archetypen bestaan, daar ben ik van overtuigd geraakt, door jarenlange ervaringen uit de praktijk en mijn eigen visie.
God als archetype bestaat ook, maar neemt talrijke gedaantes aan, die niet persoonlijk kunnen worden geformuleerd.
Maakt U dus geen (op maat) gesneden beelden, want dat is een Procrustesbed.
Ik heb het dan niet over een echte god, maar over een godsbeeld of imago.
Dat zoiets bestaat, zie je elke dag, waarin iemand als god wordt bewierookt.
Of dat nu een redenaar, sport- of filmidool is, een leugenaar als Obama, een geliefde, het maakt niet uit.
We projecteren die godenbeelden.
Dus ontneem je de kerk of religie zijn godenbeelden, dan vind je ze gegarandeerd elders terug onder een andere naam.
Bijvoorbeeld het arbeidersparadijs onder vadertje Stalin.
Of de culturele revolutie onder dictator Mao.
Ze waren al even primitief als de bijbelse god.
Want een antropomorfe god is altijd precies zo bekrompen als zijn bedenker.
Denk aan de zuurpruim Calvijn met zijn predestinatie, of fanaticus Luther met zijn Mea Culpa.

Daarom schreef Kuitert terecht: "en de mens schiep god."

Wie de beelden niet projecteert, verheft zichzelf tot god (Narcisme) ego-inflatie enz.
Alweer Stalin, Mao, elke megalomane dictator eigenlijk. Het is de godenwaan.
Het werkt ook aanstekelijk, want ze vinden aanbidders.
Het zit echt diep ingebakken in de mens om onderdanig te zijn.
Waarmee hij nooit tot zijn volle potentieel komt.
Voor sommigen echter om overheersend te zijn en evenmin tot hun volle potentieel te komen (of gezond verstand).

Er staat ergens: "Gij zijt goden, nochtans zult ge als mensen sterven".
Dat is scherts, met veel wijsheid.