Geweld in bijbel doet niets met mensen (Nederlands Dagblad)

[Els]

http://www.nd.nl/artikelen/2008/oktober ... met-mensen

Geplaatst: 10 oktober 2008 21:30, laatste wijziging: 10 oktober 2008 21:32
door Reinier Sonneveld

Als hindoes in India kerken verbranden, christenen in Indonesië moslims neerschieten, en boeddhistische monniken Chinezen aanvallen, lijkt de conclusie onvermijdelijk: geloven leidt tot geweld. Toch zijn juist de grote religies in staat het geweld tussen mensen te dempen en de christelijke religie nog het meest.

Meestal proberen christenen te bewijzen dat hun geloof niet tot geweld leidt, maar dat doen ze dan door bijvoorbeeld oudtestamentische geweldsteksten af te schermen tegen jihad-teksten in de Koran. Dit is echter een zinloze strategie, omdat er in conflictsituaties zelden nauwkeurig geëxegetiseerd wordt, maar juist willekeurig teksten voor het eigen karretje worden gespannen. Denk maar aan hoe de veroveraars van Afrika plotseling over minderwaardige Chamieten spraken, terwijl ongeveer elke bladzijde van Jezus en Paulus racisme ontkracht. Of hoe de Reformisten in hun strijd tegen de Katholieken de tekst 'want dit is mijn lichaam' opeens ombogen tot 'want dit is een symbool voor mijn lichaam'. Kort gezegd: eerst is er het conflict, daarna volgt de religieuze zelfrechtvaardiging.

Ik probeer hier wereldbeelden te waarderen op hun vredelievendheid, en dan blijkt het zinniger niet af te gaan op losse teksten, maar op de grondstructuur van die wereldbeelden. Welke basiselementen beschermen mensen? Welke leiden tot conflicten?

Laatste oordeel

Allereerst is er een sterke waarheidsclaim nodig voor geweld. Als je erover twijfelt of je die harde muziek van je buurman überhaupt wel irritant vindt, zul je hem nooit een dreun verkopen. Je moet zeker weten dat hij een verschrikkelijk wezen is en zijn metalmuziek rioolherrie. De impuls van de postmodernist is nu: 'Weg met de sterke waarheidsclaims! Het is een kwestie van smaak, laten we elkaar tolereren.' Dat werkt een tijdje. Maar wat als die buurman jouw Bach-muziek verschrikkelijk vindt en op een dag bij je naar binnen stormt en op jouw collectie begint te springen? Is het dan nog effectief om te zeggen: ,,Och, ieder zijn mening?'' Om kort te gaan: het enige wat jou in een conflictueuze werkelijkheid beschermt, is een sterke waarheidsclaim, over bijvoorbeeld eigen bezit. Deze wereld zal alleen beschermd worden door grote ideeën over vrede, niet door zwakke ideeën over waarheid.

Ten tweede is de kwestie of het hoogste in je wereldbeeld een idee is of een persoon. Als jijzelf de baas in huis bent, is het een idee over metalmuziek wat jou ertoe brengt je vuist op buurmans neus te plaatsen. Maar wat nu als jij een kind bent en je ouders zijn de baas? Dan kun je nog zoveel ideeën hebben over metalmuziek, maar je zult eerst naar je ouders stappen en het uiteindelijk aan hen overlaten. Je ouders zijn een soort bliksemafleider voor jouw oordelen. Zij hebben het laatste oordeel. In vrijwel alle wereldbeelden ben jij degene die uiteindelijk oordeelt, jij kneedt je ideeën naar je believen. Als echter boven je nog een Persoon staat, zul je altijd nederig moeten blijven in je ideeën, want hij ontneemt jou het laatste oordeel en daarmee het geweld.

Magnetisme

Ten derde is het de vraag wie je grootste voorbeelden zijn. Die vertegenwoordigen namelijk waar je wereldbeeld als geheel naar streeft. Je kunt alleen Catherine Keyl fantastisch vinden als je flapuiterigheid waardeert, maar nooit als je anorexia hebt. Je voorbeelden zijn als het ware de magneten waar al het ijzervijzel van je gedachten naartoe buigen.

De twintigste eeuw was de eeuw waarin het atheïsme zijn kans heeft gekregen, zijn enige kans naar het zich laat aanzien, maar dat tamelijk uit de klauw is gelopen. Hitler, Stalin en Mao hebben samen meer dan 200 miljoen doden op hun geweten, waarvan velen met nadrukkelijk antireligieuze motieven. Dat is veel meer dan enige religie ooit deed, ook relatief. Geen wereldbeeld heeft per aanhanger zoveel moorden veroorzaakt. Het christendom is echter volgens zo'n berekening het meest vredelievend. De drie tegenpolen van de twintigste eeuw waren dan ook alledrie religieus en sterk geïnspireerd door de bergrede: King, Gandhi en Teresa.

Geen wonder. Waar bijvoorbeeld Mohammed preventief twee Joodse stammen liet uitroeien, heeft Jezus juist al de groepen Joden toegestaan hem te doden. Waar Mohammed twee keer een dichter liet executeren die hem had bespot, liet Jezus zich vrijwillig bespotten. En dan is Mohammed ook nog een minder 'magnetisch' voorbeeld dan Jezus, omdat hij als een groot profeet wordt gezien, en Jezus als God zelf.

Elk wereldbeeld vraagt offers, maar middenin de christelijke religie - en volledig hecht erin verweven, zodat elk onderdeeltje van de dogmatiek ernaar verwijst - staat het grootste voorbeeld dat de mensheid naar vrede zal leiden: Jezus die niemand anders opofferde dan zichzelf.

Reinier Sonneveld is schrijver. Hij sprak over dit thema bij de opening van de serie apologetische lezingen 'Hete Hangijzers' ,die door een aantal kerken in Delft is georganiseerd.

[Els]

Als hindoes in India kerken verbranden, christenen in Indonesië moslims neerschieten, en boeddhistische monniken Chinezen aanvallen, lijkt de conclusie onvermijdelijk: geloven leidt tot geweld.

Hier wordt heel subtiel en stroman opgeworpen. Het feit dát gelovigen geweld gebruiken zou tot de conclusie leiden dat geloven leidt tot geweld. Maar dat is natuurlijk niet het argument dat geloven tot geweld leidt, want hiermee is het verband met het geloof helemaal niet gelegd.

Ook het feit dat de bijbel vol staat met geweld, en dat god zelf de grootste imperialistische geweldpleger van de geschiedenis is zegt op zich niet dat religie leidt tot geweld, hoewel dit natuurlijk wel een belangrijke factor is. Het is te vergelijken met het nieuws op tv en de krant. Dat staat ook voortdurend bol van het geweld. Er worden ontelbare studies verricht om te achterhalen of de continue confronatie met geweld nou wel of niet leidt tot geweld. Ontegenzegelijk zijn er mensen die zich door het kijken naar geweld laten inspireren tot geweld.

Een verdere stap is dat de media kunnen worden ingezet voor oorlogspropaganda, en in diverse landen gebeurt dit ook. Denk alleen aan de VS, waar de overheid op het moment dat VS ergens een oorlog instapt zomaar een noodsituatie kan afkondigen en de media kan controleren. Maar ook informeel is het mogelijk via de media mensen te overtuigen van de noodzaak van het plegen van geweld.
En natuurlijk is er een wisselwerking tussen belangstelling voor geweld, het produceren van films en televisieprogramma's over geweld en het kijken naar programma's over geweld. In die zin wordt de praktijk van het geweld gevoed door de mogelijkheid je te laten inspireren door het grote aanbod van geweld. Dat is misschien een keuze die perverse of gestoorde lieden zelf maken, maar er moet natuurlijk ook aan de vraag kunnen worden voldaan. Als er geen toegang is tot het bekijken, verheerlijken, legitimeren en uitvoeren van geweld, zal er vanzelf minder geweld aanwezig zijn.

Op dezelfde manier kun je beargumenteren dat de bijbel gewelddadigheid voedt. Mensen kunnen de bijbel lezen en tot de conclusie komen dat geweld onder bepaalde omstandigheden te legitimeren is. Bovendien zijn god en zijn profeten extreem gewelddadige, genocidale imperialisten, en dit gedrag wordt niet bekritiseerd, maar juist door god zelf aangemoedigd. De genocideplegers en massamoordenaars worden door god gesteund en beloond. Vooral mensen die de bijbelse god niet aanbidden zijn de slachtoffers waar het geweld zich op richt. Ze zijn zo goed als vogelvrij.

Het is duidelijk dat deze moraal gelovige mensen kan inspireren. Misschien wel niet iedere gelovige, maar toch wel degelijk voldoende gelovigen om bijbels geïnspireerd conflicten, moorden en zelfs oorlogen in stand te houden. Niet voor niets beroepen de imperialistische Amerikaanse regeringsleden zich voortdurend op hun gelovigheid. Wie denkt dat dit in werkelijkheid niet gaat om religieus geweld maar om oliebelangen, verkijkt zich op de noodzaak van religieus geweld. Religieus geweld dient namelijk om natuurlijke bronnen, goederen, macht en geld te kunnen verkrijgen. Daarom juist geeft god in de bijbel voortdurend toestemming om de mensen die mogen worden vermoord te beroven van hun goederen, rijkdommen en jonge dochters, die traditioneel ook deel uitmaken van de oorlogsbuit.
God en geloof gaan samen met oorlogsbuit en rijkdom.

Natuurlijk wordt niet iedere gelovige rijk. De rijkdom vloeit vooral naar de heersende kaste. En natuurlijk wordt ook niet iedere gelovige zomaar gewelddadig. Een ideologie voert mensen niet zomaar naar gewelddadigheid, want je moet hiervoor natuurlijk wel eerst de menselijkheid zien te overwinnen. Hooguit kun je stellen dat een gewelddadige ideologie de kans om mensen tot gewelddadigheid te voeren groter maakt. De kans om mensen misdaden en geweldsdaden te laten begaan zonder dat zij worden gehinderd door een geweten wordt groter als je kans ziet om mensen te hersenspoelen met een ideologie die geweld verheerlijkt en noodzakelijk laat lijken. Oorlogspropaganda ligt in de doelen van de Abrahamistische religies besloten, en daarom zullen veel aanhangers van deze religie het gebruik van geweld om hun ideologie op te leggen aan anderen niet schuwen. Integendeel, ze voelen zich gesterkt door het idee de moraal van god te verdedigen en de gedachte dat het moorden ze naar de hemel kan leiden omdat ze de religie beschermen. God zelf heeft, zoals in de bijbel te lezen valt, mensen beschermd en beloond omdat ze ongelovigen hebben vermoord en geplunderd. Dit is wel degelijk voor veel mensen een inspiratiebron en legitimatie om geweld te gebruiken.

Het geweld waartoe religie inspireert, moet vooral gericht zijn. Daarom dienen legers ook niet alleen om te veroveren en buitenlandse belangen veilig te stellen, maar ook om landen en hun ideologieën te beschermen. Wie in dienst treedt van een leger, doet dit omdat hij de noodzaak inziet om de belangen van de machthebbers met geweld te beschermen. Religie speelt hierbij een belangrijke rol omdat dit de ideologie is die mensen al vanaf hun kindertijd bespeelt om ze ontvankelijk te maken voor het concept van een kloof waarin de goeden, 'wij', moeten worden beschermd tegen de vijand, 'zij'. Het is een kant en klaar concept met propaganda, een blauwdruk die voorkomt dat iedere machtsbeluste heerser zelf een leger volgelingen moet mobiliseren om zíjn belangen te behartigen. Een beroep op de godsdienst is een druk op het collectivistische knopje zonder dat er een inspanning voor hoeft te worden verricht.

[Els]

Hitler, Stalin en Mao hebben samen meer dan 200 miljoen doden op hun geweten, waarvan velen met nadrukkelijk antireligieuze motieven. Dat is veel meer dan enige religie ooit deed, ook relatief.

Hitler was katholiek en werd door de kerk en vele andere landen gesteund om het opkomende atheïsme uit te roeien. Er is al veel over geschreven, wat structureel wordt genegeerd door gelovigen die weigeren te accepteren dat de Tweede Wereldoorlog een christelijke voedingsbodem heeft gehad. Er moet misschien nog veel meer over worden geschreven, maar voor dit moment zijn hier even een paar links:

http://www.nobeliefs.com/Hitler1.htm

En Freethinker.nl: Hitler was geen atheist, deel 1 en deel 2:
http://www.freethinker.nl/index.php?opt ... &Itemid=28
http://www.freethinker.nl/index.php?opt ... 5&Itemid=1

Wat Stalin betreft: ten eerste wordt het aantal doden dat hij veroorzaakte stelselmatig verhoogd door er allerlei zaken bij te halen die niets te maken hebben met zijn onderdrukkingsbeleid, zoals doden door hongersnood of tijdens de Russische oorlogswinter. Dan kom je al snel op absurde aantallen. Je kan het aan communistisch economische wanbeleid toeschrijven, maar dan moet je dit ook doen in geval van hongersnoden in religieuze landen, wat natuurlijk niet gebeurt.

Belangrijker is dat het beleid van Stalin uitgebreid is besproken en wordt verworpen, zowel vanwege de onderdrukkende mentaliteit als vanwege het gebrek aan economisch inzicht. Dat is alleen maar mogelijk omdat Stalin een mens was die als mens heeft gefaald. Dat steekt af tegen religies, die nog veel hopelozer kunnen falen, maar dat wordt niet erkend omdat mensen weigeren in te zien dat religies ook menselijk zijn, en dus ook kunnen falen. Het geloof dat god almachtig en algoed is, is hardnekkig. God blijft op een voetstuk worden geplaatst, met als gevolg dat gelovigen niet in kunnen zien dat god gevaarlijker is dan Stalin, juist omdat hij nooit de nodige kritiek heeft gekregen om hem van zijn voetstuk af te halen en hem te straffen voor zijn misdaden. Goden bestaan niet. 'God' was ook ooit menselijk, maar zijn imperialistische onderdrukking en genocides zijn nooit bekritiseerd, maar worden tot de dag van vandaag verheerlijkt of domweg genegeerd. Gelovigen doorzien wel wat Stalin deed, maar voor god verkeren ze in een eeuwige staat van ontkenning, met als gevolg dat gods oproepen tot geweld tot vandaag worden gelezen en voor velen een inspiratiebron zijn.

Dit geldt voor Mao ook, maar daar kan nog een interessant voorbeeld worden bijgedaan om te laten zien hoe religie ongestraft kan moorden. Sinds de communistische revolutie in China is het Tibetaanse boeddhisme opgerold. Dit wordt nu sterk bekritiseerd en als het grootste bewijs opgevoerd van de Chinese intolerantie tegen godsdiensten. De werkelijkheid is genuanceerder. Het is het Tibetaanse boeddhisme dat buitengewoon inhumaan, onderdrukkend en gewelddadig is. De Tibetaanse priesters, onder aanvoering van de Dalai Lama, leefden in buitensporige weelde. Deze rijkdom werd gedragen door het complete Tibetaanse volk, dat in feodale slavernij leefde. Het land werd uitgezogen en onderdrukt, en met de wreedste middelen werden de Tibetanen onderworpen om iedere mogelijk opstand te voorkomen. Er was geen ontsnappen aan, want iedereen die probeerde te vluchten werd gevonden en teruggebracht, en op de wreedst denkbare manier gestraft om een voorbeeld te stellen. De straffen in Tibet waren buitgewoon inhumaan.
Net zoals de priesters en de adel in buitensporige welstand leefde, leefde het volk in armoede. De armoede was zelfs zo groot dat de bevolking structureel ondervoed was. Het gevolg hiervan was mogelijk dat de Tibetanen langzaamaan op uitsterven afstevende.

Wie nu zegt dat Mao meer doden op zijn geweten heeft dan de religies, begrijpt niets van de impact van religies. Onder een religieus regime is het niet mogelijk andere opvattingen te hebben en jezelf te ontworstelen aan de wetten van de religie. Iedereen die anders denkt of wil, verdwijnt uit de openbaarheid, als het al niet is door zelf opgelegde onzichtbaarheid, dan wel omdat mensen werden vermoord en groepen werden uitgeroeid. Dit proces kan snel gaan of langduren, maar vroeg of laat zijn religieuze imperiums helemaal in handen van de religie, en is iedereen onderworpen aan de religieuze wet. Er vinden wel degelijk genocides plaats, maar vaak gebeurt dit in etappes, zodat juridisch gezien niet van een genocide mag worden gesproken. Een actueel voorbeeld hiervan is Turkije. In dit land leefden een eeuw terug nog ca. 30% christenen; nu is het aantal joden en christenen tezamen amper nog een promillage van de volledige bevolking. In een eeuw tijd zijn de christenen en joden in Turkije volledig uitgeroeid. Waar zijn ze gebleven? Je mag niet van een genocide spreken, maar de werkelijkheid is dat er wel degelijk genocide is gepleegd, alleen gebeurde dit niet op in een korte tijd, maar in een iets langere tijd, in etappes. De Armeniërs en Assyriërs zijn wel degelijk het slachtoffer van een vooropgezet uitroeingsbeleid, en deze genocide is strikt genomen nog in volle gang. Hij is nog niet beëindigd, want de Turkse regering is nog altijd bezig met het uitroeien en wegvagen van de Griekse en christelijke geschiedenis van het land.

De strekking van dit verhaal is dat religies zich in eerste instantie bezighouden met veroveren, plunderen en het exploiteren van de veroverde bevolking, gedrag dat wordt gelegitimeerd door de wetten van 'god'. Nadat de onderwerping een feit is, is het alleen nog een kwestie van iedereen uitroeien die de kop opsteekt om zich te verzetten tegen de onderdrukking en te protesteren tegen de inhumane wetten, de discriminatie en de onrechtvaardigheid. In theorie is er geen oorlog meer nodig of zelfs mogelijk, omdat de religieuze moraal vooral voorziet in het demoniseren en uitbuiten van niet-religieuzen. Op het moment dat iedereen onderworpen is aan dezelfde religie, is de eenheid, ook wel 'vrede' genoemd, een feit, en is er niemand meer om te bevechten en te plunderen. Een neergaande spiraal is dan het gevolg, want de rijkdom en macht was vooral gebaseerd op plunderen en parasiteren.
In de praktijk is de religieuze vrede en eenheid natuurlijk een mythe, want mensen hebben niet allemaal dezelfde gedachtes, hoe religie ook probeert de gedachtes van mensen te controleren. Er ontstaan dus onvermijdelijk verschillen in opvatting, en daarmee nieuwe gronden om geweld te legitimeren, nu tussen 'ware gelovigen' en 'gelovigen die leugens verkondigen'.

Het zijn geen goden en religies die geweld begaan, want goden bestaan niet. Het zijn mensen die oorlogen maken. Religies zijn echter het meest beproefde middel gebleken om mensen immuun te maken voor hun geweten en voor het leed dat een oorlog veroorzaakt, door het voetvolk wijs te maken dat het in de hemel zal worden beloond voor hun moed, standvastigheid en lijden. Niet alleen nationalisme, groepsdrang en angst voor buitenstaanders worden in religie aangesproken. Religies zijn de ultieme oorlogspropoganda, en religieus geïnspireerde oorlogen worden indirect aangevoerd door historische, extreem gewelddadige imperialisten die extreem worden vereerd en alle kritiek op hun verwerpelijke persoonlijkheid hebben weten uit te bannen. Bush kan in het seculiere Amerika niet anders dan kritiek op zijn persoon toestaan, maar degene die hem inspireert en waar hij zich voortdurend op beroept, is boven de mens geplaatst en boven alle kritiek verheven.

[Els]

De drie tegenpolen van de twintigste eeuw waren dan ook alledrie religieus en sterk geïnspireerd door de bergrede: King, Gandhi en Teresa.

King was ook geïnspireerd door humanisme en emancipatiebewegingen, en hij zette zich in voor de emancipatie van zwarten. Gandhi was een hindoe die eveneens was geïnspireerd door de emancipatiebewegingen die overal in de wereld waren doorgedrongen. Hij organiseerde arbeiders om zicht te verzetten tegen hun rechteloosheid, om zo de armoede tegen te gaan. Dit was niet geïnspireerd door de bijbel, maar door humanisme, emancipatie, liberalisme, marxisme en het verzet tegen onderdrukkende religies. Om dit achteraf toe te schrijven aan de invloed van de bergrede is religieuze geschiedvervalsing en een ontkenning van de grote bijdrage die atheïstische ideologieën hebben gehad op het verdrijven van uitbuiting en onrecht.

Moeder Teresa was een typische dweperige religieuze parasiet die een leven van rijkdom leefde en zwelgde in het 'goeddoen' dankzij het bestaan van armoede. In plaats van mensen aan te moedigen zicht te verzetten tegen de hiërarchieën waarin zij aan het kortste eind trekken, leerde ze deze mensen bijbelse normen aan. Ze sprak zich bijvoorbeeld uit tegen het recht op abortus, een belangrijk middel in de strijd tegen armoede en de mogelijkheden voor zelfbeschikking zodat mensen zichzelf uit hun positie kunnen bevrijden. 'Lijden' is een basis van het katholicisme. Het is een voorwaarde voor religie dat mensen berusten in hun lot van onderworpenheid en armoede, zodat de elite zoveel mogelijk kan profiteren van de onderworpenen, zonder dat zij in opstand komen tegen hun lot.

Voor Moeder Teresa nochtans dit citaat uit de bergrede:

Mattheus 6:2-4.
Dus wanneer je aalmoezen geeft, bazuin dat dan niet rond, zoals de huichelaars doen in de synagoge en op straat om door de mensen geprezen te worden. Ik verzeker jullie: zij hebben hun loon al ontvangen. 3 Maar als je aalmoezen geeft, laat dan je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet. 4 Zo blijft je aalmoes in het verborgene, en jullie Vader, die in het verborgene ziet, zal je ervoor belonen.

Dat is bepaald niet op haar van toepassing. Moeder Teresa was een narcistische goeddoener die graag wilde weten hoe heilig ze was.

http://www.oneworldwiki.org/oneworld/in ... der_Teresa

Volgens Moeder Teresa diende het lijden om mensen dichter bij elkaar en tot Jezus te brengen. Dat zou kunnen verklaren waarom in haar hospitaals onvoldoende pijnstillers waren. Rond de Missionaries of Charity ontstond een groep van ongeveer drieduizend mensen, die op de een of andere manier leden en hun lijden opdroegen aan het werk van de orde. Deze zogenaamde suffering links waren in 1953 tot stand gebracht door Jacqueline de Decker, een Belgische die verlamd was. Zij heeft gezegd: 'Lijden op zich betekent niets, maar lijden dat je deelt met de Passie van Christus wordt een kostbaar geschenk'

Moeder Teresa werd niet moe te benadrukken wat voor geweldige mensen 'haar' armen waren. Altijd beschreef zij de vreugde, de liefde en de dankbaarheid van degenen die onder haar zorg stonden. Zij vond dat waardevoller dan de materiële welvaart in het Westen, die een geestelijke armoede veroorzaakte die vele malen erger was dan de armoede in India. Misschien liet Moeder Teresa daarom grote sommen geld ongebruikt. Misschien was zij bang de armen te bederven met moderne goederen en medische zorg.

'Ik denk dat het heel mooi is dat de armen hun lot aanvaarden en delen in het lijden van Christus. Ik denk dat de wereld erg geholpen wordt door het lijden van de armen', zei zij in 1981. Het lijden had voor Moeder Teresa een functie. Het zou volgens haar logica ongewenst zijn dat geheel uit te bannen. Het lijkt erop, dat zij een zieke veel liever als 'geredde' naar God liet gaan, dan dat zij hem overdroeg aan chirurgen. Ironisch genoeg liet Moeder Teresa zichzelf wel in de duurste klinieken van het westen behandelen. javascript:insertTags('\'\,'\'\,'Italic text'); Italic text Die wetenschap zou veel woede kunnen oproepen. Zeker bij donateurs en sympathisanten die meenden dat Moeder Teresa namens hen juist het lijden in de wereld bestreed. Aan de andere kant bood zij het Westen waar het om vroeg: een nostalgisch plaatje van dankbare arme stakkers tegen een achtergrond van nonnen en pispotten. Moeder Teresa heeft bovendien nooit gelogen over haar motieven. Haar campagne tegen abortus, haar gekoketteer met de macht, haar verheerlijking van het lijden, ze heeft het allemaal met open vizier gedaan.

Moeder Teresa was geen hulpverleenster, zij was voorvechtster van een wereldwijde, conservatief-katholieke opwekking. Bovendien was zij een soort mystica, die ervoor koos dicht bij de lijdenden te zijn en zich zo te verenigen met haar Bruidegom. Of dat nu is gebeurd, mag ieder voor zich bepalen.

Mattheus 6:19-21
19 Verzamel voor jezelf geen schatten op aarde: mot en roest vreten ze weg en dieven breken in om ze te stelen. 20 Verzamel schatten in de hemel, daar vreten mot noch roest ze weg, daar breken geen dieven in om ze te stelen. 21 Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.

So much voor Moeder Teresa, en voor de rijkdommen waarin de katholieke top structureel zwelgt.

[Els]

Waar bijvoorbeeld Mohammed preventief twee Joodse stammen liet uitroeien, heeft Jezus juist al de groepen Joden toegestaan hem te doden. Waar Mohammed twee keer een dichter liet executeren die hem had bespot, liet Jezus zich vrijwillig bespotten. En dan is Mohammed ook nog een minder 'magnetisch' voorbeeld dan Jezus, omdat hij als een groot profeet wordt gezien, en Jezus als God zelf.

Misschien is bij dit artikel wel een citaat uit de bergrede op zijn plaats, voor de aardigheid:

Mattheus 7:
1 Oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. 2 Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden. 3 Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? 4 Hoe kun je tegen hen zeggen: “Laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” zolang je nog een balk in je eigen oog hebt? 5 Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen.

Waarschijnlijk behoren wij atheïsten, noch de moslims, tot de broeders of zusters van de volgelingen van Jezus, en zijn de vredelievende adviezen die Jezus gaf tijdens zijn bergrede niet op ons van toepassing.

Maar belangrijker is het te wijzen op de grote overeenkomst tussen islam en de leer van Jezus: onderwerping. Islam betekent onderwerping, dus dat spreekt voor zich, maar Jezus leerde ook mensen zich te onderwerpen aan de religieuze wet en de heerser. Het betekent dat christenen zich moeten onderwerpen aan hun lot en hun heerser moeten dien en hem moeten volgen.

De bergrede is de tekst waarin Jezus zegt dat hij niet is gekomen om de 'wet' af te schaffen, wat impliceert dat het geweld en de onderwerpende wetten van het Oude Testament, die sterk overeenkomen met het geweld van de islam, deel uitmaken van het christendom.

Zo. Het is wel een beetje veel voor een forum, geef ik toe. Ik zou er beter een artikel van kunnen maken. Dat ga ik ook maar doen, maar dat moet dan toch weer even wachten.

[hans]

Merkwaardig hoe selectief mensen zijn in hun ervaring van de geschiedenis, keer op keer worden Hitler ,Mao en Stalin opgevoerd als atheïsten terwijl gelovige christenen zich er ook op beroepen dat ze bij verschillende geloofsgemeenschappen behoren .Zij zouden het ook heel erg vervelend vinden om er constant op gewezen te worden dat ze zich schuldig hebben gemaakt aan vervolging van heksen ,joden ,ketters en dat het racisme geinspireerd werd door de bijbel ,de slavernij goedgekeurd werd etc. Dat dat niet zo gedocumenteerde hoeveelheden slachtoffers oplevert is een heel ander verhaal ,maar het is een feit dat dit in naam van het christendom geurde .Terwijl Mao en Stalin zich lieten leiden door politieke motieven ,is het wel duidelijk dat Hitler een duidelijk Katholieke achtergrond had ,net zo als de regimes in Zuid Amerika ,Franco.De apartheid in Zuid Afrika dreef op christelijke moraal ,hoeveel doden heeft het niet gebruiken van condooms onder pauselijk zegel niet opgeleverd in Afrika .Dat zijn allemaal gewelddaden die onder christelijk blazoen zijn voltrokken .
Als dat niet getuigt van hypocrisie en je kunt zo wel heel erg makkelijk je eigen straatje schoon vegen .
Erlijk gezegd vind ik het walgelijk en een grove belediging aan mijn eigen adres maar ook aan het adres van al die andere niet gelovigen ,die zich juist distantiëren van al die gruweldaden en stupiditeit die de mensheid nog steeds begaat .
Cognitieve dissonantie in optima forma .Maar wat kun je anders verwachten van mensen die hun hele leven al alles ontkennen .

[hans]

En als christen dan zo vredelievend zijn ,waarom merken wij er dan zo weinig van , intolerantie is ook een vorm van geweld .En eigenlijk doet de schrijver de geschiedenis ook geweld aan ,door het te verkrachten

[Els]

Ja, jij bracht zelf al een keer de term reliretoriek ter sprake. Religie komt er in die retoriek altijd het beste vanaf. Als je gewelddadig bent, ben je gewoon niet christelijk. Je bent dan in feite atheistisch. Als je je dan later weer fatsoenlijk gedraagt, gedraag je je 'christelijk'. Het ergste is nog dat veel niet-gelovigen deze opvatting overnemen. 'Christelijk' gedrag staat gelijk aan 'fatsoenlijk' gedrag. En volgens christenen is atheistisch gedrag gelijk aan immoreel gedrag.

Wat dat aantal van '200 miljoen' betreft, dat is natuurlijk expres becijferd, zodat je, als je alle bekende slachtoffers van de slavenhandel van christenen en islamieten tezamen nog niet aan dat getal van 200 miljoen komt, waardoor je kan zeggen dat het atheïsme veel gewelddadiger is dan de religies.
Waar dat getal van 200 miljoen precies vandaan komt weet ik niet, ik weet wel dat het aan inflatie onderhevig is, want het worden er steeds meer. Je kan het kennelijk ongestraft zeggen, dus is het aantrekkelijk om het op te blazen. Je kan er toch niets tegenin brengen, want dan word je direct voor communist of Maovriend uitgemaakt.

Het punt waar het volgens mij om gaat is dat wij intolerante en totalitaire ideeën moeten bestrijden. Dat doen we dus zo goed als we kunnen, en daarom worden Hitler, Mao en Stalin bestreden. Maar ook religies, die eveneens intolerant en totalitair zijn , moeten worden bestreden. Dat doen sommige atheïsten (zoals ik dus) ook. Maar religieuzen weigeren dit te doen. Die blijven hangen aan het idee dat religies goed zijn, en dat plegers van geweld atheïstisch zijn. Zij nemen alle kritiek op Hitler, Mao en Stalin en andere dictators over, als een dictator tot atheïst is verklaard dikken ze zijn geweld nog wat aan, maar ze grijpen alle middelen aan om dezelfde kritiek tegen de religie te smoren.

Het probleem is dus dat ze religieuze intolerantie en gewelddadigheid in bescherming nemen en ontkennen, waardoor het blijft woekeren.

[Chevalier]

"De twintigste eeuw was de eeuw waarin het atheïsme zijn kans heeft gekregen, zijn enige kans naar het zich laat aanzien, maar dat tamelijk uit de klauw is gelopen. Hitler, Stalin en Mao hebben samen meer dan 200 miljoen doden op hun geweten, waarvan velen met nadrukkelijk antireligieuze motieven."

Blijkbaar zit men zonder argumenten om het toch zo verwerpelijke atheïsme te bestrijden en sluit men gemakshalve de ogen voor de religieuze kenmerken van het nazisme en communisme.

[Chevalier]

“Geweld in de bijbel doet niets met mensen”

Rekeninghoudend met meer dan twee miljard christenen lijkt het me toch niet verwonderlijk dat er ettelijke miljoenen christenen geweld rechtvaardigen op basis van de Bijbelinhoud.

[Els]

Inderdaad. Wij moesten leren hoe Karel de Grote eenheid bracht in het land, maar hoe dat precies in z'n werk ging werd er niet bijverteld.

De religieuze mythe van vrede en eenheid draait rond het idee dat als iedereen dezelfde godsdienst heeft en er dus maar één denkbeeld heerst, er geen godsdienstconflicten uitbreken. In werkelijkheid kan een rijk met maar één godsdienst alleen maar standhouden door onderdrukking. De ontwikkeling is dat je eerst, in de veroveringsfase, iedereen voor de keuze stelt de godsdienst te accepteren of je kop gaat eraf. Als dat proces voltooid is, handhaaf je de 'vrede' door ieders kop af te hakken die onder de orde uit wil komen. Zo voorkom je opstanden en machtswisselingen, en dat noem je dan 'vrede'.