Hoewel atheïsten zich superieur menen, is hun levensbeschouwing gedoemd om uit te sterven.
Atheïsten dringen hun mening op aan gelovigen. Meestal is dit voor hen onzichtbaar. Het abortus onderwerp is daar een uitstekend voorbeeld van. Atheïsten zijn van mening dat ze met de legalisering van abortus hun mening niet opdringen aan bijvoorbeeld Christenen. Je hoeft er geen gebruik van te maken, is de redenering. Die redenering deugt natuurlijk niet. We vinden allemaal dat als er iemand op straat wordt doodgeschoten, dat de pleger vervolgd moet worden door de rechter. Met de legalisering van abortus zeggen we dat het vermoorden van ongeboren leven niet door de rechter vervolgd hoeft te worden. Het opdringen van de atheïstische mening gaat dus niet over het wel of niet gebruik maken van het abortusrecht, maar over de wens of moord vervolgd moet worden.
Atheïsten dringen hun mening op aan Christenen via de vrijheid van meningsuiting. Ze hebben het over "Gristenhonden". Dat getuigd niet van enig respect of verdraagzaamheid. Daarom hangen de atheïsten sterk de vrijheid van meningsuiting aan, ze willen morgen, volgende week en volgende maand de Christelijke gelovigen nog steeds Gristenhonden kunnen noemen. Het is jammer dat de Christenen geen grappen maken over atheïsme of het atheïsme bekritiseren. Daarentegen kiezen Christenen voor het democratisch proces om hun aanvallers aan te pakken. Christenen willen de vrijheid van meningsuiting inperken door verboden op blasfemie te verscherpen. Niet zo vreemd, het is niet leuk om continu "Gristenhond" genoemd te worden door lieden die oorlog aan het Christendom verklaard hebben.
Met de wens om een verbod op blasfemie aan te scherpen zeggen Christenen eigenlijk alleen maar tegen de atheïsten: u wilt vechten? Hier heeft u het gevecht waar u zo gepassioneerd om gevraagd heeft. Zowel Christenen als atheïsten zijn een special interest groep geworden; ze hebben strijdige belangen met de Christenen en proberen via de overheid te winnen.
Dat proces heeft nog verdergaande consequenties, namelijk dat de "Seculiere Staat" niet meer kan bestaan. "Seculier" is officieel scheiding tussen kerk en Staat, zodat de Staat bijvoorbeeld geen partij kiest voor Protestanten, ten nadele van Katholieken. Echter de grondgedachte van seculier is eigenlijk dat de Staat neutraal is ten opzichte van alle levensbeschouwingen. Omdat atheïsme een levensbeschouwing is zonder God, is het voor de Staat niet meer mogelijk om seculier te zijn. Dankzij de atheïsten en de niet gelovigen, bestaat neutraal terrein niet meer. De atheïsten laten winnen, door geloof uit het publieke domein te bannen, is net zo partijdig als de Katholieken te laten winnen, of de Protestanten.
Atheïsten willen het liefst dat geloof helemaal verdwijnt. Daarmee vertonen ze dezelfde arrogantie en superioriteitsgevoel als waar ze de gelovigen van beschuldigen. De pot verwijt de ketel dat die zwart ziet. Als atheïsten de Christenen niet zouden bevechten, dan zou er ook geen motief zijn om de vrijheid van meningsuiting in te perken met blasfemie wetgeving.
Atheïsme, en het daarbij behorende relativistisch denken zijn suïcidiaal. De babyboomers gooiden weliswaar hun geloof in de vuilnisbak, maar ze gingen door met een groot aantal Christelijke normen en waarden, alleen zonder God. Probleem is het schuldgevoel dat het Christelijke geloof propageert. De Katholieke kerk heeft een biecht-systeem, waarbij een kerkganger zijn schuldgevoel over zijn zondes kan opbiechten. Hierna krijgt de kerkganger een "straf" en als aan die straf is voldaan, krijgt de kerkganger absolutie. Hij krijgt vrijstelling van zijn schuldgevoel. Babyboomers gooiden hun geloof in de vuilnisbak, maar het schuldgevoel bleef. Dat uitte zich vooral in schuldgevoelens over onze geschiedenis en kolonialisatie. Maar ja, in de atheïstische wereld wordt er geen absolutie verleend. De babyboomers bleven dus met hun schuldgevoel zitten. De kinderen van atheïstische babyboomers kregen geen opvoeding met Christelijke absolute waarden. Zij kregen een opvoeding met bespreekbare waarden. Wie iets bespreekt, redeneert naar zichzelf toe. Over de generaties heen vervagen de oorsrponkelijke Christelijke normen, in de atheïstsche cultuur. De waarheid is wat ons het beste uitkomt. Dat uit zich in mensen die allerlei redenen verzinnen waarom hun eigen uitkering verhoogd moet worden. Dat uit zich ook in het abortus onderwerp, het voordeel moet zijn voor degenen die we als levend beschouwen, de ouder dus, want die kunnen we zien.
Het definitieve failliet van het atheïsme zit in de vervaging van Christelijke normen en waarden over de generaties heen. Beschaving gaat vooral over hoe mensen met elkaar moeten omgaan. Daar heeft ieder individu profijt van, maar het individu moet ook offers brengen, bijvoorbeld door zelfbeheersing. Als beschaving bespreekbaar is, naar het eigen ik toegeredeneerd, dan wordt de offerbereidheid steeds kleiner. Dat leidt tot een stap terug in de beschaving waar op dit moment nog velen nog erg veel waarde aan hechten.
Het probleem zit hem in de dogma's en hoe intelligentie is verdeeld over de bevolking. Het grootste deel van mensheid wordt opgevoed met een aantal dogma's in hun jeugd. Daarna stopt de nieuwschierigheid, mensen houden vast aan hun dogma's en leven verder hun leven. Het denkende deel van het volk kan de dogma's bespreken en daar allerlei kanttekeningen bij zetten. Maar het draait niet om die denkers. Het gaat in een samenleving om de mensen die aan hun jeugddogma's vasthouden. Als het zo werkt, mag je hopen dat de mensen de -juiste- dogma's aanhangen. Als die jeugddogma's leiden tot een stap terug in de beschaving, dan is het einde van het atheïsme in zicht. Hoe intellectueel je ook over dogma's kunt discussieren, het geeft geen antwoorden. Mensen willen antwoorden en hebben een hekel aan verval.
Daarom is het atheïsme gedoemd om uit te sterven. Niet morgen, niet volgend jaar, maar over de generaties heen zal dit zeker gebeuren.
De auteur is niet-religieus.
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/231397
