caritas in veritate: naastenliefde is geen solidariteit

[Els]

De paus noemt in zijn encycliek 'Caritas in veritate' het atheisme inhumaan.

http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/encyclicals/documents/hf_ben-xvi_enc_20090629_caritas-in-veritate_en.html

The greatest service to development, then, is a Christian humanism[157] that enkindles charity and takes its lead from truth, accepting both as a lasting gift from God. Openness to God makes us open towards our brothers and sisters and towards an understanding of life as a joyful task to be accomplished in a spirit of solidarity.

On the other hand, ideological rejection of God and an atheism of indifference, oblivious to the Creator and at risk of becoming equally oblivious to human values, constitute some of the chief obstacles to development today. A humanism which excludes God is an inhuman humanism. Only a humanism open to the Absolute can guide us in the promotion and building of forms of social and civic life — structures, institutions, culture and ethos — without exposing us to the risk of becoming ensnared by the fashions of the moment.

De cursieve zin is cursief in de encycliek, dus is kennelijk bedoeld om met extra klem het atheisme af te wijzen.

Zo zie je hoe wat retorische woordkracht de geschiedenis op zijn kop kan zetten. De paus naait ons weer eens het gebruikelijke oor aan, wat mogelijk is als mensen de kennis van de geschiedenis vergeten.

In werkelijkheid is het humanisme het afstand nemen van religie en hiernamaals en het richten op de mens en het leven op aarde. Het christendom heeft de mens altijd afgeleid van het leven en stelde het 'leven na de dood' centraal. Het leven was altijd 'lijden', en door 'je kruis te dragen' kon je een mooie beloning na de dood verwachten, eeuwig te worden opgenomen in het paradijs.

Hoe meer hier afstand van werd genomen, en hoe meer het humanisme dus gestalte kreeg, hoe minder de religie in de melk te brokkelen had en de vooruitgang kon plaatsvinden. Dit heeft duidelijk een boel voorspoed teweeg gebracht. Een humanistische maatschappij is onweerlegbaar beter voor de mens dan een religieuze maatschappij.

Dus wat doet het geloof, en het is een truc die telkens weer wordt toegepast: lijf het succesvolle concept van je tegenstander in en beweer dat het eigenlijk afkomstig is van de religie. Alles wat er dan minder goed is in de maatschappij schuif je op het conto van je ongelovige tegenstander, zelfs al wordt het veroorzaakt door het geloof.

Openness to God makes us open towards our brothers and sisters and towards an understanding of life as a joyful task to be accomplished in a spirit of solidarity.

Je open stellen voor god en het geloof leidt de aandacht juist af van de 'broeders en zusters'; het geloof parasiteert op de gevoelens die eigenlijk op onze medemensen gericht horen te zijn.
Solidariteit in de religie is ook iets heel anders dan solidariteit in de open maatschappij. Solidair moet je zijn met anderen, niet alleen met je gelijkgestemde broeders en zusters.

Het begrip solidariteit past niet bij een hiërarchische, piramidaal opgebouwde maatschappij met grote machts- en inkomensverschillen. Het staat lijnrecht tegenover de christelijke naastenliefde, hoewel het voor de hand ligt dat de kerk graag solidariteit gelijk zou willen stellen aan de aalmoes voor de armen. Maar solidariteit streeft juist naar onafhankelijkheid, niet naar je hand ophouden voor de barmhartige samaritaan. Iedereen heeft recht op werk en een fatsoenlijk inkomen.

Caritas is de traditionele christelijke liefdadigheid waarmee de kerk de armen afscheepte om ze in de greep van het geloof te houden. Solidariteit is het antichristelijke concept dat tot de emancipatie van het geloof heeft geleid doordat mensen voortaan zelf in staat waren een bestaan op te bouwen. Ze werden niet langer arm en dom gehouden door de kerk. Mensen kregen recht op onderwijs en recht op werk, en dat was dan het einde van de 'christelijke solidariteit'.

[RdM]

Je open stellen voor god en het geloof leidt de aandacht juist af van de 'broeders en zusters'; het geloof parasiteert op de gevoelens die eigenlijk op onze medemensen gericht horen te zijn.
Solidariteit in de religie is ook iets heel anders dan solidariteit in de open maatschappij. Solidair moet je zijn met anderen, niet alleen met je gelijkgestemde broeders en zusters.

Het begrip solidariteit past niet bij een hiërarchische, piramidaal opgebouwde maatschappij met grote machts- en inkomensverschillen. Het staat lijnrecht tegenover de christelijke naastenliefde, hoewel het voor de hand ligt dat de kerk graag solidariteit gelijk zou willen stellen aan de aalmoes voor de armen. Maar solidariteit streeft juist naar onafhankelijkheid, niet naar je hand ophouden voor de barmhartige samaritaan. Iedereen heeft recht op werk en een fatsoenlijk inkomen.

Caritas is de traditionele christelijke liefdadigheid waarmee de kerk de armen afscheepte om ze in de greep van het geloof te houden. Solidariteit is het antichristelijke concept dat tot de emancipatie van het geloof heeft geleid doordat mensen voortaan zelf in staat waren een bestaan op te bouwen. Ze werden niet langer arm en dom gehouden door de kerk. Mensen kregen recht op onderwijs en recht op werk, en dat was dan het einde van de 'christelijke solidariteit'.

christelijke solidariteit in de zin van " help de armen zodat ze zeker arm blijven" Blijf het ACV (Algemeen Christelijk Vakverbond: christelijke vakbond dus) nog steeds een frappant voorbeeld vinden van hoe de geestelijke elite de opkomende arbeidersklasse probeerde te "helpen" maar eigenlijk gewoon probeerde te kanaliseren (met succes overigens, want het is tot op vandaag nog steeds de grootste vakbond van België).

[Els]

Helemaal terecht, RdM, 'helpen' tussen aanhalingstekens. Geef de armen warme soep en bid voor ze. Hiervoor het woord solidariteit gebruiken is typerend voor het geloof: een woord van z'n maatschappelijke of historische betekenis ontdoen en het inlijven in het traditionele geloofssysteem, waar het dus de tegenovergestelde betekenis heeft.

Ik weet eigenlijk niet of je in Nederland ook verschillen hebt tussen de FNV en de CNV, ik heb er nooit op gelet.
Maar wie weet zijn veel hooggeplaatste vakbondsmedewerkers ook wel christelijk. Dat geldt in elk geval voor Wim Kok, eerst vakbondsleider, later leider van de PvdA. Het eerste wat hij deed toen hij was aangetreden als minister-president was aankondigen dat hij 'de armoede ging bestrijden in samenwerking met de kerken'. Hij maakte tevens een einde aan het socialisme, maakte de PvdA 'sociaal-democratisch' en verkwanselde alle met belastinggeld opgebrachte overheidsbedrijven aan de vrije markt. (!)

De 'derdewegpolitiek' heeft het christendom een rol gegeven in de linkse aanpak van armoede, en die komt neer op het 'helpen van de armen' in plaats van verzet tegen de nieuwe zelfverrijking. Zo veranderde ook het begrip solidariteit van betekenis: het is weer het christelijke mededogen van de rijken voor de zieligen, in plaats van erkennen dat de eigen rijkdom onrechtmatig is.

[hans]

De katholieke kerk is natuurlijk al eeuwen het uithangbord voor het verschil tussen arm en rijk.De rijkdommen die de Rooms-katholieke kerk nu nog steeds heeft aan pracht en praal alleen al ,alleen daarvan kan Afrika een eeuw van leven ,daar zou je de wereldeconomie een stimulans mee kunnen geven .De infrastructuur van de derde wereld mee kunnen verbeteren , echt goed werk mee kunnen doen om de mensheid vooruit te helpen ,nee ze gebruiken het om mensen te binden aan een waanbeeld .

[RdM]

Het ergste van al vind ik dan dat ze nog het lef hebben om bij de staat aan te kloppen voor subsidies voor het onderhoud en restauratie van al die pracht en praal... ben 1 maal in de st-pieterskerk te Rome geweest: de decadentie die daar ten toon gespreid wordt is onvoorstelbaar, en ondertussen de aanhang maar een beter leven in het hiernamaals voorhouden en onthouding en soberheid prediken...

[hans]

Het is ook niet zo gek dat Luther 500 jaar geleden er al bezwaar tegen op tekende ,weliswaar voor hedendaagse verlichte begrippen om de verkeerde redenen maar toch .
En het is helemaal een gotspe om het over DE waarheid te hebben ,zeker in deze tijd van kennis en informatie . En van het christendom als liefhebbende godsdienst is al helemaal geen sprake ,ik moet het nog maar eens goed lezen om het eens echt helemaal te fileren .