Vrijzinnig

[Tim]

in school kregen wij altijd 'zedenleer' voorgeschoteld... men zei mij altijd dat ik 'vrijzinnig' was. Is dat dan hetzelfde als Atheïst?

op dat vlak ben ik een tamelijke leek. In ieder geval geloof ik niet in goden, maar wel in wat ik zie... en in Moeder Natuur natuurlijk

Als ik overlijd, wil ik niet via één of andere godsdienstig huisje in de grond worden gestoken of verast worden...

ik weet echter niet waar ik dan wel terecht kan... iemand enige info?

[Els]

Daar zeg je wat... ik ken het woord vrijzinnig vooral van de VPRO: vrijzinnig protestante radio omroep. Het waren van oorsprong vrijzinnige protestanten, en dat was in elk geval een stroming, het zal ook wel progressief zijn geweest.

Wat je overlijden betreft - gezellig onderwerp voor in café - , ik heb ook zulke wensen. Mijn wens is om niet-milieuvervuilend te worden begraven. Ik heb er wel flink naar gezocht, en ik weet dat het moeilijk is in Nederland, omdat er niet zoveel grond is om mensen te begraven. Maar het komt erop neer dat er diepteregels bestaan. De minimumdiepte snapt iedereen wel, maar er is ook een maximumdiepte vanwege het grondwater. Als je onder dit grondwaterniveau komt, kan je lichaam niet vergaan, dus dat is niet zo handig op een begraafplaats.

Maar ik wil gewoon onder de grond vergaan tot compost, zonder houtverspillende kist, zonder verspillende crematie etc. Dat kan dus niet vanwege de regels, die op zich redelijk zijn. Maar er zijn tegenwoordig wel alternatieve begraafplaatsen, waar aan een heleboel wensen tegemoet wordt gekomen.

Bij 'natuurlijk dood' kun je ecologisch worden begraven, dat is al een stap in de richting.

http://www.natuurlijkdoodcentrum.org/Na ... index.html

Ik denk dat het wel zin heeft om dit soort dingen eens uit te werken. Begraven is vanwege de opkomende vergrijzing toch booming business, en er zullen grote aanspraken worden gemaakt op het milieu. Dus alternatieve ideeën hebben vast wel een goede kans.

[Els]

Ik vond hier ook iets over vrijzinnigheid. Ik heb er zelf dus geen verstand van, maar ik vond het wel een goed stuk, dus ik plak het er maar gewoon even in. Ik leid eruit af dat 'vrijzinnigheid' te maken heeft met de inperking van de macht van de kerk ten gunste van een individualistische invulling van het geloof.

http://www.johanblaauw.nl/Artikelen/art ... igheid.htm

'Vrijzinnigheid leidt tot niets'
"Vrijzinnigheid leidt tot niets", zei kardinaal Simonis (zie foto) in een interview in de Volkskrant (begin maart 2001).
Het is maar dat u het weet. In het interview windt monseigneur Simonis zich nogal op over het feit dat de huidige paarse regering de scheiding van kerk en staat strikt doorvoert. "De regering ziet burgers slechts als individu, maakt niet uit of ze geloven of niet. De kerk wordt daarmee volkomen gemarginaliseerd. Ze lijkt voor dit kabinet een non-entiteit."
Ik moet u eerlijk bekennen dat ik als remonstrant alleen maar ontzettend blij ben met de scheiding van kerk en staat zoals we die in Nederland kennen. Toen ons land nog geen of nauwelijks sociale wetgeving kende en de kerken hiervoor zorgden via diaconie of charitas, was hulp aan mensen die steun nodig hadden een gunst. Met alle negatieve gevolgen vandien: steun kon afhankelijk gemaakt worden van kerkelijke betrokkenheid. Pas toen de staat deze rol van de kerken overnam werd het van een gunst een recht. En was gelijkheid gewaarborgd. Wat een zegen!

Huwelijk
In het interview met de Volkskrant probeert de kardinaal zijn mening kracht bij te zetten door de staat te verwijten dat zij taken van de kerk overneemt door invulling te geven "aan wat een huwelijk is en voor wie het bestemd is".
Wonderlijk argument. De staat vult toch immers voor niemand iets in? Juist Simonis' kerkgenootschap wil bij voortduring mensen voorschrijven hoe zij hun seksualiteit en samenlevingsvormen dienen te beleven, n.l. in een heterohuwelijk. Punt uit. Gelukkig zorgt de staat er voor dat mensen met verschillende voorkeuren hier ook vormen voor kunnen vinden: net als heteroseksuelen kunnen ook homoseksuelen samenlevingsvormen kiezen die bij hen passen. De staat schrijft hier niemand iets voor. Kortom: wat een zegen dat de kerk hier niet over beslist, maar de staat!

Weinig pastoraal
Een ander voorbeeld dat de kardinaal noemt in het interview met de Volkskrant is, uiteraard, de Nederlandse euthanasiewetgeving. Maar ook hier geldt: de staat verplicht niemand tot euthanasie, maar houdt juist rekening met het feit dat mensen hier verschillend over denken. Daarom heeft zij een juridisch kader geschapen waarbinnen burgers keuzes kunnen maken die bij hen passen op grond van hun eigen waarden en daaruit voortvloeiende normen. Kortom: wat een zegen dat de kerk hier niet over beslist, maar de staat! Want het is juist de kerk van de kardinaal die in deze voorbeelden opvalt door haar weinig tolerante en dientengevolge weinig pastorale houding. Als het aan mensen als Simonis zou liggen zouden zij het liefst iedereen die niet of anders gelooft dan zij elke keuzevrijheid met behulp van wetten willen ontzeggen.

Hooghartig
Wat me vooral stoort in het interview met Simonis is de arrogante en hooghartige opvatting dat waarden en normen alleen deugen wanneer ze sporen met die van zijn kerkgenootschap.
Ten eerste miskent de kardinaal hiermee het feit dat christen-zijn en liberaal of sociaal-democraat zijn prima kunnen samengaan. Alsof niet tal van leden van niet-confessionele politieke partijen kerkelijk betrokken mensen zijn.
Ten tweede miskent de kardinaal het feit dat juist niet-christenen in veel gevallen belangrijke bijdragen hebben geleverd aan de humanisering van onze samenleving. Tal van organisaties op niet-christelijke grondslag hebben - ook in Nederland - veel bijgedragen aan de emancipatie van o.a. arbeiders, homoseksuelen, vrouwen - vaak juist met veel tegenwerking van christelijk Nederland. Tot en met de dag van vandaag.
Het Nederlandse poldermodel, gebaseerd op de diversiteit en gelijkwaardigheid van mensen en opvattingen, is hier mede het resultaat van. Je zou het bij wijze van spreken de maatschappelijke variant van de kerkelijke vrijzinnigheid kunnen noemen. Maar ja, vrijzinnigheid leidt tot niets, volgens de kardinaal. Hij dwingt mensen liever te leven binnen een van bovenaf door zijn kerk opgelegde moraal.
Kortom: wat een zegen dat de staat taken van de kerk heeft overgenomen!

© JOHAN BLAAUW

[Els]

Grappig, nooit over het woord vrijzinnig nagedacht, maar toevallig, op zoek naar iets over godsdienstkritiek, liep ik het weer tegen het lijf.

http://www.waterlandstichting.nl/documenten.php?pid=138

Dick Pels heeft een interessante aanzet gegeven om het debat over religie en politiek ook in linkse kring te voeren. Maar helaas is zijn kritiek te algemeen, waardoor zijn pleidooi doel mist. Het prototype van godsdienst voor Pels is dat van de gelovige, irrationele fundamentalist. Daarmee doet hij onvoldoende recht aan de brede middenstroom van gelovigen, die proberen geloof en rede, traditie en moderniteit met elkaar te combineren.

Volgens Pels keert een linkse godsdienstkritiek zich tegen alle vormen van openbaringsgeloof, tegen alle dienstbaarheid aan een goddelijke macht. Maar je kunt heel goed geloven in bepaalde vormen van openbaring en daar toch kritisch en reflectief mee om gaan. De meeste gelovige moslims, joden en christenen in Nederland doen dit en kiezen voor een derde weg tussen secularisme en religieus fundamentalisme. Enerzijds staan ze in een traditie waarin sprake is van religieuze overgave en van het besef dat de mens niet alles in zijn eigen hand heeft, anderzijds staan ze ook voor persoonlijke verantwoordelijkheid en kritische reflectie. Ze zijn dus in meerdere of mindere mate vrijzinnig.

Tegen een dergelijke manier van geloven kan een politieke stroming geen bezwaar hebben.

Onderwerping aan het geloof gecombineerd met persoonlijke verantwoordelijkheid, een manier om je geloof te behouden maar toch mee te gaan met het rationalisme en secularisme van de moderne tijd.

Ik weet niet waar het stuk een reactie op is, zou het origineel ook wel willen opsporen. Het gaat over een mate van geloof waar in een seculiere samenleving alle ruimte voor is, in tegenstelling tot vormen waarbij de hoeders van het geloof andere gelovigen een bepaalde manier van leven opdringen.